บทที่ 1

บทที่ 1 เรารักกัน?

        ‘10 Year Anniversary’ คุณหมอสาวยิ้มกับก้อนเค้กที่เธอใช้เวลาทำถึงสามชั่วโมง เค้กดาร์กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่ไม่มีความหวานเลยแม้แต่น้อย เขียนตัวหนังสือด้วยไวท์ช็อกโกแลต

เขาไม่ชอบอะไรหวาน ๆ เค้กที่เขารับประทานได้มีเพียงเค้กดาร์กช็อกโกแลตเท่านั้น

เดียร์น่าคุณหมอสาวที่เวลาทำงานแสนจะยุ่งมากมายแม้แต่เวลานอนเธอก็ยังหาได้ยาก หากแต่พยายามเจียดเวลานอนของตัวเองเพื่อหัดทำเค้กก้อนนี้

หลังจากฝึกฝนมาหลายสัปดาห์วันนี้เค้กที่ตั้งใจทำก็เสร็จสมบูรณ์

“เดียร์น่าชอบน้าเฉิน”

หญิงสาวเจ้าของห้องมองเค้กและพลันให้ระลึกถึงคำสารภาพรักของเธอในวันนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว

คำสารภาพของเธอในวันนั้นนำพาให้เธอและเขามีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันตั้งแต่ครั้งนั้น

ความสัมพันธ์ของพวกเขาดำเนินเรื่อยมา จากนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายจนกระทั่งเวลานี้ เธอเป็นหมอเต็มตัว จบแพทย์เฉพาะทางด้านสูตินรีเวช นับเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วที่เธอจะยืนข้างเขาอย่างภาคภูมิใจ

“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมความสัมพันธ์ของเราก็คงไม่ลับอีกต่อไป” นั่นคือคำพูดของเขาเมื่อครั้งที่เธอถามถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างกัน 

แก้วแชมเปญสำหรับฉลองถูกจัดวางไว้เรียบร้อย สเต๊กเนื้อแบบมิเดียมแรร์อย่างที่เขาชอบถูกจัดวางในจานใบใหญ่ กลิ่นหอมของมันยังอวลอยู่ในอากาศ

เธอจ้างเชฟชื่อดังมาจัดการกับอาหารมื้อนี้ ฝีมือการตกแต่งโต๊ะอาหารจากมืออาชีพ ทุกมุมห้องถูกประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด แม้อากาศในลอนดอนจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ดอกไม้ข้ามประเทศก็มาส่งได้ทันเวลา

ครบรอบสิบปีมีได้แค่ครั้งเดียวและแน่นอนเธอหวังกับการฉลองนี้เป็นอย่างมาก หวังว่าเธอจะมีสถานะ

แม้ไม่ได้คิดหวังถึงการแต่งงานในเวลานี้ แต่อย่างน้อยก็มีสถานะคนรักที่สามารถเปิดเผยและเดินเคียงข้างเขาได้อย่างไม่ต้องปิดบัง

“ดอกกุหลาบสดมากไม่เชื่อว่าจะนำเข้า” เธอเอ่ยชมดอกกุหลาบสีแดงสด

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกกุหลาบสีงามทำให้เธอต้องโน้มตัวลงเพื่อสูดดมความหอมของมันอีกครั้ง

เขากำลังจะกลับจากที่ทำงาน

เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่เตรียมไว้ เดรสผ้าลูกไม้สีดำพอดีตัว เรียบหรู และดูน่าค้นหา สั่งตัดจากร้านดังส่งให้รูปร่างแบบบางของคุณหมอสาวดูมีน้ำมีนวลกว่าทุกครั้ง ใบหน้าเรียวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง

ลิปสติกสีเดียวกับกุหลาบแดงถูกวาดบนริมฝีปากอิ่มสีสวย ติดทนนาน และไม่หลุดเมื่อเวลาที่เธอและเขาจูบกัน

น้ำหอมกลิ่นที่เขาชื่นชอบถูกพรมบนกายสาวไม่มากไปไม่น้อยไปอย่างที่เธอทำเป็นประจำ ไม่ลืมที่จะใช้จุดชีพจรขยี้น้ำหอมตรงข้อมือและแนบเข้ากับซอกคอที่เขาชอบซุกไซ้

ใบหูสะอ้านทั้งสองข้างประดับด้วยตุ้มหูเพชรข้างละหนึ่งกะรัตซึ่งเขาซื้อให้ในวันครบรอบหนึ่งปี

“ขอบคุณค่ะ สวยมากค่ะ” เธอยังจำความรู้สึกและน้ำเสียงของตัวเองในวันนั้นได้ดี ไม่คาดหวังว่าจะได้รับของขวัญในวันครบรอบและไม่คิดฝันว่าเขาจะจำมันได้

เพราะไม่คาดหวังเธอจึงดีใจมาก  

หลังจากใส่ตุ้มหูเรียบร้อย มือบางก็หยิบสร้อยคอทองคำขาวที่มีจี้เพชรรูปหัวใจด้านหน้าประดับด้วยพลอยสีชมพูน้ำงามล้อมรอบด้วยเพชร แสงจากอัญมณีส่งให้ผิวของผู้ใส่เปล่งประกายมากยิ่งขึ้น

หากแต่ส่วนสำคัญที่สุดคือด้านหลังของจี้ซึ่งสลักตัวอักษร ‘DN’ ซึ่งเป็นตัวอักษรแรกของชื่อของหญิงสาว

มือบางไล้บนจี้อย่างทะนุถนอม ของขวัญชิ้นนี้เขาซื้อให้ในวันวาเลนไทน์ที่สามของเขากับเธอ

เป็นอีกครั้งที่เธอไม่คาดหวัง แต่เมื่อได้สร้อยคอเส้นนี้มาครอบครอง ความสุขในอกล้นปรี่ออกมาทางน้ำตา

วันนั้นเธอเสียน้ำตาแห่งความดีใจอีกครั้ง

บนข้อมือบางมีกำไลวงเล็กแต่ราคาไม่เล็ก เธอลูบมันเล่นไปมา นึกถึงที่มาของเจ้ากำไลวงนี้ เขาซื้อให้เมื่อปีก่อน

นอกจากกำไลวงเล็กนั้นแล้วแขนข้างนั้นยังมีสร้อยข้อมือเพชรน้ำหนักหลายสิบกะรัต เธอลูบทั้งกำไลและสร้อยข้อมือ

นึกถึงครั้งแรกที่ได้เห็นกล่องใส่สร้อยข้อมือสีน้ำเงินยาวเท่าฝ่ามือ จนเผลอคิดว่าเขาน่าจะให้ปากกากับเธอเพราะขนาดของมันไม่ต่างจากปากกาเลยสักนิด

เมื่อเปิดกล่องเท่านั้นแหละ แสงที่ส่องประกายจนแสบตา ทำให้ต้องกะพริบตาหลาย ๆ ครั้งเพื่อไล่แสงที่พร่ามัว ตัวเรือนของสร้อยเพชรทำจากทองคำขาว เพชรสีขาวบริสุทธิ์ถูกทำขึ้นเพื่อเธอเพราะมีชื่อเธออยู่บนตัวเรือน

เขาให้เธอเนื่องในโอกาสที่จบแพทย์เฉพาะทางเมื่อเดือนที่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกล้าหยิบสร้อยเพชรที่ไม่สามารถประเมินราคาได้มาสวมใส่