บทที่ 3

 ฟางเฉินยืนเต็มความสูง ช้อนอุ้มร่างบางให้แนบอก ขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องนอน ความต้องการของทั้งสองมากมายเกินกว่าจะสนใจอาหารบนโต๊ะอาหาร

ร่างบางระทดระทวยอยู่บนเตียงกว้าง ความปรารถนาเอ่อล้นออกมาทางแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าถอดเสื้อผ้า

เขารีบเร่งเพราะอารมณ์ของตัวเองก็มากมายเกินกว่าจะห้ามความต้องการได้

สองตาเรียวยังคงจับจ้องหญิงสาวบนเตียงกว้าง เธอรู้ว่าเขามองอยู่ สองขาเรียวตั้งชันและแยกออกจากกัน เปิดเผยสิ่งที่อยู่กลางกายให้เขาได้เชยชม

กระโปรงของชุดเดรสลูกไม้ร่นมากองบนหน้าท้องแบนราบ

จีสตริงลายลูกไม้ตัวใหม่ที่ไม่ได้ปกปิดสิ่งใดเลยสักนิดกำลังฉ่ำชื้นด้วยความปรารถนาที่ร่างกายไม่อาจห้าม มือบางไล้ตรงเป้าของแพนตี้ตัวงาม กรีดนิ้วมือเรียวยาวลงกับร่องหลืบของความเป็นหญิง

“อา...” เธอกรีดนิ้วมือเรียวยาวลงบนเป้าของแพนตี้ให้แยกออกจากกัน ช่างเป็นดีไซน์ที่เร้าใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งนี้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งใด

พวกเขาไม่จำเป็นต้องถอดก็สามารถร่วมรักกันได้ทันทีที่ขยับแยกขาออกจากกัน

เธอฉ่ำเยิ้มและเวลานี้เขาก็แข็งเป็นลำเช่นกัน ร่างแกร่งขึ้นคร่อมร่างบางไว้ เขาป้อนจูบเร่าร้อนและดูดดื่ม หน้าอกข้างหนึ่งถูกเขาฟอนเฟ้น สายเส้นเล็กของชุดเดรสถูกเลื่อนไปข้างไหล่ เปิดให้ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นล้นออกมาจากชุดเดรสคอลึก

เขาดึงจุกซิลิโคนออกอย่างรวดเร็ว เปิดเผยเต้างามออกมาล่อสายตาและสู้มือ

“อ๊ะ” เธอร้องครางเมื่อกลีบเนื้อเบื้องล่างโดนเสียดสีและรุกล้ำในตำแหน่งตื้น ๆ เวลานี้เขากำลังปลุกปั่นให้เธออยากมากขึ้น

“ชุดเธอโคตรดี เดียร์น่า อา...” เสียงครางต่ำดังขึ้นเมื่อเขากดส่วนแข็งขืนเข้ากับร่องรักฉ่ำน้ำหวาน เธอแอ่นกายรับความเป็นชาย หากจุกแน่นเพราะขนาดที่ไม่ธรรมดาของเขา

แม้จะเข้าได้แค่ปากทาง แต่เธอกลับรู้สึกคับแน่นไปทั้งร่องรัก และเมื่อเขาเริ่มขยับและแทงลึกจนสุดลำ ร่างของเธอกระตุกเกร็งเพราะสุขสม

“อา...เสียวจัง” เสียงร้องครางของเธอเรียกเสียงคำรามต่ำจากคนบนร่าง เขายันกายขึ้น จับเอวบางทั้งสองข้างไว้แน่น จากนั้นเขาก็เสยสะโพกตอกอัดเข้าสุดและออกสุด

เธอขยับสะโพกเข้ารับในจังหวะที่เขาโหมกระหน่ำ นั่นยิ่งทำให้เดียร์น่าเสียวเกินกว่าจะห้ามเสียงคราง ยิ่งครางฟางเฉินก็ยิ่งเร่งจังหวะ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ร่างของเธอขยับไหวอย่างแรงจากการตอกอัด เพียงไม่นานเขาก็สุขสม ร่างของเราทั้งสองยังเชื่อมต่อ

เขากดเธอแทบจมเตียง

“อื้อ เสียว” เธอร้องครางดังอีกครั้งเมื่อเขาพลิกกายให้ขึ้นมาอยู่ด้านบน ช่องทางรักฉ่ำเยิ้มและคับแน่น

“ขึ้นให้หน่อย”

เดียร์น่ายันกายลุกขึ้นนั่งกลางกายแกร่ง ขยับโยก ส่ายร่อนอย่างที่เขาชอบ บดบี้และขยี้ในจังหวะที่ลงกระแทก ฟางเฉินร้องครางบ่งบอกว่าชื่นชอบความสุขที่เธอมอบให้

ชายอันเป็นที่รักมีความสุขนั่นยิ่งทำให้เธอมีความสุข ชีวิตราวกับฝันที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริง สิบปีที่อยู่ด้วยกันไม่ต่างกับสามีภรรยา

เขาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

เรารักกัน แม้คำนี้จะมีแค่เธอที่เคยเอื้อนเอ่ยแต่ก็นึกว่าเราสองคนคิดเหมือนกัน ‘เรารักกัน’

บทรักของเราสองคนเนิ่นนานกว่าจะจบลงในอีกสองชั่วโมงต่อมา ความอิ่มเอมในรสรักยังหวานล้ำอยู่ในอก

เธอกกกอดเขาไว้อย่างแสนคิดถึง เวลาสองสัปดาห์ที่ห่างกันช่างยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์

เสียงถอนหายใจของเขาดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง

มีบางอย่างกวนใจเขา มือหนาที่ลูบไล้หลังบอบบางของเธอเย็นชืดจากที่เคยอบอุ่น

“ผมต้องกลับฮ่องกง”

เธอยิ้มกับคำพูดของเขา ถึงเวลาที่เราจะได้กลับแผ่นดินเกิดแล้วสินะ

“เดียร์น่า...” คำว่าเธอจะกลับด้วยถูกกลืนลงคอกับประโยคถัดมาของเขา

“ผมต้องแต่งงาน...กับจางเหมยลี่” ตัวเธอชาวาบกับสิ่งที่ได้ยิน ความสุขที่เอมอิ่มก่อนหน้านี้ลดวูบราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

“แล้วเดียร์ล่ะคะ”

“คุณก็อยู่ที่นี่ ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะเดียร์”