ฟางเฉินผู้ที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบห้าปี ครั้งแรกที่เธอเจอเขาเมื่อนานมาแล้วในวันเกิดในวัยสิบห้าปีของเพื่อนสนิทอย่างดีแลน หวังเพื่อนวัยเยาว์ของเธอ

        เขาคือผู้ชายหล่อเหลาผิวขาวตามแบบฉบับคนฮ่องกงแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่นคงเพราะดวงตาที่โตกว่าคนในเชื้อสายจีนทั่วไป เขาเป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงเหมือนกับเพื่อนของเธอ

        “เดียร์ นี่น้าเฉิน”

        “น้าเฉินครับ นี่เดียร์น่าครับ” คำแนะนำของเพื่อนในวันนั้นยังก้องอยู่ในหูเธอ เส้นทางชีวิตของเขาและเธอคงไม่บรรจบกันอีกแล้ว

        หากใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะได้เจอเขาอีกครั้งในงานวันเกิดของเพื่อนเธออีกเช่นเคย หากแต่เปลี่ยนสถานที่จากฮ่องกงเป็นลอนดอน

        ความลับที่เก็บไว้ในใจตั้งแต่สาวรุ่นจนกระทั่งเวลานี้ที่เธอใกล้จะเรียนหมอจบ ยาวนานถึงเจ็ดปี ตลอดเวลาที่อยู่ในงานเลี้ยงที่บ้านพักของเพื่อน สายตาของว่าที่คุณหมอสาวจับจ้องอยู่กับร่างหนาของชายที่เธอหลงรัก

เขายังคงหล่อเหลาเหมือนที่เคยเจอเมื่อนานมาแล้ว หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป ความมีชีวิตชีวา ดวงตาที่เป็นประกายเปี่ยมด้วยความสุขในอดีตไม่มีอีกแล้ว

เจ็ดปีที่ไม่เจอกัน มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาอย่างนั้นหรือ

เมื่อร่างสูงเดินตรงไปยังประตูหลังบ้าน หญิงสาวก็เดินตามมาในระยะที่เขาไม่สามารถมองเห็นเธอได้ เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งหลังบ้าน ในสวนหลังบ้านเวลานี้ไม่มีเสียงเพลงเล็ดลอดจากภายในบ้าน

เขากำลังสูบบุหรี่

“ขอนั่งด้วยคนนะคะ”

“อืม” คนมากวัยกว่าดับบุหรี่ทันที นั่นยิ่งทำให้เธอประทับใจเขามากขึ้นกว่าเดิม

“หนูชื่อเดียร์น่า น้าเฉินจำได้ไหม” เธอชวนคุยปกติเธอไม่ใช่คนคุยเก่ง แต่เพราะครั้งนี้อาจเป็นโอกาสเดียวที่เธอจะได้คุยกับเขาก็ได้

“อืม” เขาพยักหน้ารับรู้ สายตาเขาจับจ้องใบหน้าเธอนิ่งราวกับต้องการถามว่าเธอต้องการสิ่งใดจากเขากันแน่

“เดียร์มาเรียนหมอที่นี่น่ะค่ะ ใกล้จบแล้ว” เธอบอกเล่าทั้งที่เขาไม่ได้ถาม แต่เธออยากให้เขารับรู้

“อืม”

“น้าพูดได้แต่คำว่า ‘อืม’ เหรอคะ”

“เปล่า ก็ไม่รู้จะพูดอะไร” ริมฝีปากหยักยกยิ้ม นั่นยิ่งทำให้หัวใจของว่าที่คุณหมอสาวเต้นไม่เป็นส่ำด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ

“งั้นเดียร์ขอถามได้ไหมคะ”

“อืม ได้สิ” เขาใจดีอย่างที่เพื่อนของเธอเคยบอกไว้

“น้ามาทำอะไรที่นี่คะ”

“มาทำงาน”

“งานอะไรคะ”

“ก็ลงทุนทั่วไปแหละ” งานของคนรวยสินะ นักศึกษาแพทย์อย่างเธอคงไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

การสนทนาเรียบง่ายเกิดขึ้นอย่างสบาย ๆ ภายใต้อากาศอันหนาวเหน็บหากแต่สองหนุ่มสาวต่างวัยกลับมีเสียงหัวเราะให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ

ความอุ่นซ่านที่เกิดขึ้นในอกแทบจะล้นปรี่ออกมาจากทรวง มันคงถึงเวลาแล้วสินะ เมื่อเขายกนาฬิกาขึ้นมองเวลา

“เดียร์น่าชอบน้าเฉิน”

ไม่ใช่แค่เธอที่ตกตะลึงกับคำพูดตัวเอง คนตรงหน้าของเธอก็เช่นกัน ไร้เสียงพูดคุยระหว่างเราสองคน

“เข้าบ้านเถอะ อากาศข้างนอกมันหนาว”

เธอกะพริบตาปริบ ๆ หากแต่ก็ยอมเดินเข้าบ้านพร้อมกับเขา เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำสารภาพของเธอ หรือว่านี่คือคำปฏิเสธเมื่อเขามาส่งเธอถึงอะพาร์ตเมนต์แต่ไม่มีคำพูดใดระหว่างกัน

นักศึกษาแพทย์ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า หนึ่งสัปดาห์แล้วที่เธอสารภาพความใจกับเขา หัวใจของเธอยังเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น หากแต่วันนี้หัวใจของเธอยิ่งเต้นแรงมากกว่าเดิมเมื่อเห็นคนที่ยืนรอเธออยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์

“น้าเฉิน”

“กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม” คำถามง่าย ๆ เหมือนที่พ่อแม่หรือเพื่อนถาม แต่เมื่อเป็นคำถามที่หลุดจากปากเขาความรู้สึกกลับต่างกัน

“เห็นหน้าน้าก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ” เขาหัวเราะกับมุกจีบคนอายุมากกว่าของเธอ

“ขอขึ้นไปกินกาแฟ” เป็นคำพูดที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินจากคนอย่างเขา หลังจากนั้นเธอกับเขาก็เจอกันบ่อย ๆ และกินกาแฟกันบ่อยขึ้นจากนั้นไม่นานเราก็หันมากินกันเอง

ทางเดินของเธอและเขาเริ่มจากตรงนั้นและหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป