รัก(ลับ)มาเฟียร้าย (NC 18+)

รัก(ลับ)มาเฟียร้าย (NC 18+)

last updateLast Updated : 2025-10-02
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
75Chapters
3.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาคือน้าชายของเพื่อนสนิท เธอหลงรักเขา เธอสารภาพรักเขา เธออยู่ในฐานะคนในความลับตลอด 10ปี จนกระทั่งวันหนึ่งเขาต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสม 10ปีที่ผ่านมา มีแค่เธอสินะที่รักเขา...

View More

Chapter 1

คำโปรย

Warning/ Trigger warning

This book contains strong mature content and illicit language, read at your own risk.

*****

A soft chuckle escaped his lips as he leaned closer, his warm breath grazing my ear, causing a shiver to run down my spine. "What's your reason, may I ask?"

I swallowed hard, my voice barely a whisper as I confessed, "I... I had a hangover."

Jacob's lips brushed against my earlobe, "People only drink for two reasons, Evelyn," he murmured, the sensation sending a jolt through my body and I clenched my thighs together, "Either for pleasure or pain."

If I wasn't in the pool, surely my arousal could have proven to be enough of a good reason for my dampened panties.

"What is your reason?"

"Both." I unknowingly confessed and A smirk curved on his tempting lips, his eyes glinting with a knowing spark.

"I see. You appear rather stressed. Is there anything I can do to help you relax?"

That suggestive tone.....

******

A few days ago:

Evelyn

"You have no right to look this beautiful, Clara," I couldn't help my excitement, "Dad will faint if he sees you in this on the wedding night!"

Currently, Clara, my dad's fiance, was looking through the shopping we'd done since the morning, it was nearly evening when we'd returned to our house.

"Evelyn, you have a way with words," Clara chuckled, her eyes sparkling with amusement. She sifted through the shopping bags, her fingers grazing the fabric of the black lacy nightwear she had pulled out, "Seriously though, how about this one?" she asked, holding it up for me to see.

"Well damn! You're surely going to look like a whole damn meal," My eyes widened, and I couldn't help but let out a whistle.

"You and your dad have a similar way of giving compliments, no wonder why he is so fond of you-- you are just like him," Clara burst into laughter, her infectious joy filling the room. She playfully slapped my shoulder, and I couldn't help but smile.

"Whatever you say, after a few years of marriage, I want a sibling. Do you get that?"

Clara's cheeks turned a deep shade of red, and she let out a gasp, clearly caught off guard by my comment. "Evelyn..."

Noticing her furious blush I burst into a fit of laughter. Clara and I had developed a close bond from the beginning. After my parent's divorce, I hadn't seen my dad as happy with anyone until Clara came into our lives. She was genuinely kind-hearted and a better person than my mom, who had left my dad in his most vulnerable moment when he needed her the most—a business loss that led her to abandon him and me.

Amidst my laughter, I pulled Clara into a tight hug. "I love you, cutie pie."

"I love you too, Evie, " A smile softened on her lips as she hugged me back, "Thank you so much for accepting me in your and dad's life, it really means the whole world to me." She sniffled.

Knowing Clara for years, I was aware of her tendency to become emotional even at the smallest things. And at that moment, she was having one of those heartfelt moments again.

"So, you're unlocking the waterfalls again, huh?" I teased, a playful grin on my face.

A chuckle escaped her lips, and she nodded. "No, I am not," She smiled through her tears and looked at me before wiping away the moisture that had gathered in her eyes.

"How many times do I need to tell you that you don't need to thank me for anything? Clara, you're the epitome of perfection for Dad. A thousand times better than my selfish mother, of course."

"Don't speak that way, Evie," she pleaded. "Remember, she's still your mother."

"As if I care," I scoffed, throwing myself onto the bed, heedless of the mound of clothes struggling beneath my weight.

"But, Evie..."

"No lecture for today my soon-to-be mother," I cut her off, "You better arrange that there'd be a whole lot of hot guys for me to fuck with. This virginity is tiring as fuck."

"Yeah yeah, so that your dad divorces me before we can even get married," She rolled her eyes causing me to burst into a fit of laughter. She was right, Dad was super protective about me, he had scared away multiple dates of mine in the past.

"Can we just pack Dad up in a suitcase and ship him off for a few days so that I have some freedom and fun?" I asked suggestively.

"I highly doubt your dad would fit into any suitcase," she shrugged.

Suddenly, without warning, Dad strolled into the room, catching both Clara and me off guard.

"Ah, so what exactly is the master plan here, ladies?" Dad inquired, his impeccable timing never failing to surprise us.

Dad and his uncanny knack for showing up at just the right moment!

Fuck my luck, oh well Clara's too.

"Nothing, Dad, we were just going over some wedding details," I stammered, trying to mask the obviousness of our prior conversation with a forced laugh. Yet, his expression betrayed what he saw through my feeble attempt.

"I happened to overhear the plans you two were discussing," he said, crossing his arms defiantly. Behind her hand, I could see Clara struggling to suppress her laughter.

My glare in her direction seemed to jolt her brain into action, and she quickly chimed in, "Samuel, it's not appropriate to eavesdrop on our conversation. It's downright...um..." She searched for the right word, "disgraceful, to say the least."

"Yeah, yeah," Dad rolled his eyes and took a seat on the sofa nestled in the corner of my room. "And I must say, it's incredibly considerate of you two to discuss the logistics of packing me into a suitcase. Bravo!"

Clara's mouth opened and closed, but no words came out. She was at a loss for a suitable response.

"Then maybe you should stop scaring away my dates!" I exclaimed, unable to contain my frustration any longer.

"And maybe you should start finding decent guys instead of little rascals," Dad shot back without missing a beat.

"They weren't little!"

"Do you agree with the fact that they were rascals?" Clara laughed out and my cheeks burnt red in embarrassment at the realisation, well...I didn't actually bring any nice guy till now but that doesn't mean I was going to accept defeat in this argument.

"I mean, they were not rascals!" I glared at Dad.

"Of course, they were, "Dad spoke confidently, "Each of those boys was, none of them had good intentions."

There's the thing, I didn't want the good intentions....

"Why do you always meddle in my relationships, huh? I'm twenty, and I have the right to choose who I want to date."

"Of course you do, but if you consistently choose the worst among them, I reserve the right to intervene."

Damn, Dad and his logic!

I was left tongue-tied at my place and I found myself heaving out a defeated sigh.

"Well then, I suppose that concludes our little disagreement for today," Dad declared, rising from his seat. "Now, my dear daughter and my fiancée, how about we put aside the idea of packing me in a suitcase and focus on actually packing our clothes for the trip? We need to leave early for the flight."

Clara interjected, "By the way, when is our flight?"

"We have to be at the airport before 9 pm," he checked his wristwatch. "So, we'd better start getting ready."

"Can't the flight be delayed? We just came back from shopping," I groaned, stretching my arms lazily above my head.

He shook his head. "Nope. We need to prepare the mansion for the arriving guests. They'll be here starting tomorrow."

"No rest for the weary, I guess?!"

"Probably not," Dad clicked his tongue, "And the destination wedding was your plan so you can't blame me."

"Ugh! You are so cruel!" I groaned burying my face into my hands

"Thank you," With that grin being flashed at me, he walked out of the room.

"Don't worry, once we get to the mansion, I'll figure something out," Clara reassured me, her words filling me with a glimmer of hope. "You won't have to lift a finger."

"I love you, I love you, I love you!" I exclaimed, throwing myself into her arms. She chuckled in response.

"I love you too, now go and get ready before the demon side of your dad wakes up," she teased.

"You're absolutely right," I laughed, before darting into the closet to start preparing for the journey ahead.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
75 Chapters
คำโปรย
ฟางเฉินผู้ที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบห้าปี ครั้งแรกที่เธอเจอเขาเมื่อนานมาแล้วในวันเกิดในวัยสิบห้าปีของเพื่อนสนิทอย่างดีแลน หวังเพื่อนวัยเยาว์ของเธอ เขาคือผู้ชายหล่อเหลาผิวขาวตามแบบฉบับคนฮ่องกงแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่นคงเพราะดวงตาที่โตกว่าคนในเชื้อสายจีนทั่วไป เขาเป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงเหมือนกับเพื่อนของเธอ “เดียร์ นี่น้าเฉิน” “น้าเฉินครับ นี่เดียร์น่าครับ” คำแนะนำของเพื่อนในวันนั้นยังก้องอยู่ในหูเธอ เส้นทางชีวิตของเขาและเธอคงไม่บรรจบกันอีกแล้ว หากใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะได้เจอเขาอีกครั้งในงานวันเกิดของเพื่อนเธออีกเช่นเคย หากแต่เปลี่ยนสถานที่จากฮ่องกงเป็นลอนดอน ความลับที่เก็บไว้ในใจตั้งแต่สาวรุ่นจนกระทั่งเวลานี้ที่เธอใกล้จะเรียนหมอจบ ยาวนานถึงเจ็ดปี ตลอดเวลาที่อยู่ในงานเลี้ยงที่บ้านพักของเพื่อน สายตาของว่าที่คุณหมอสาวจับจ้องอยู่กับร่างหนาของชายที่เธอหลงรักเขายังคงหล่อเหลาเหมือนที่เคยเจอเมื่อนานมาแล้ว หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป ความมีชีวิตชีวา ดวงตาที่เป็นประกายเปี่ยมด้วยความสุขในอดีตไม่มีอีกแล้วเจ็ดปีที่ไม่เจอกัน มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาอ
Read more
บทที่ 1
บทที่ 1 เรารักกัน? ‘10 Year Anniversary’ คุณหมอสาวยิ้มกับก้อนเค้กที่เธอใช้เวลาทำถึงสามชั่วโมง เค้กดาร์กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่ไม่มีความหวานเลยแม้แต่น้อย เขียนตัวหนังสือด้วยไวท์ช็อกโกแลตเขาไม่ชอบอะไรหวาน ๆ เค้กที่เขารับประทานได้มีเพียงเค้กดาร์กช็อกโกแลตเท่านั้นเดียร์น่าคุณหมอสาวที่เวลาทำงานแสนจะยุ่งมากมายแม้แต่เวลานอนเธอก็ยังหาได้ยาก หากแต่พยายามเจียดเวลานอนของตัวเองเพื่อหัดทำเค้กก้อนนี้หลังจากฝึกฝนมาหลายสัปดาห์วันนี้เค้กที่ตั้งใจทำก็เสร็จสมบูรณ์“เดียร์น่าชอบน้าเฉิน”หญิงสาวเจ้าของห้องมองเค้กและพลันให้ระลึกถึงคำสารภาพรักของเธอในวันนี้เมื่อสิบปีที่แล้วคำสารภาพของเธอในวันนั้นนำพาให้เธอและเขามีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันตั้งแต่ครั้งนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาดำเนินเรื่อยมา จากนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายจนกระทั่งเวลานี้ เธอเป็นหมอเต็มตัว จบแพทย์เฉพาะทางด้านสูตินรีเวช นับเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วที่เธอจะยืนข้างเขาอย่างภาคภูมิใจ“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมความสัมพันธ์ของเราก็คงไม่ลับอีกต่อไป” นั่นคือคำพูดของเขาเมื่อครั้งที่เธอถามถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างกัน แก้วแชมเปญสำหรับฉลองถูกจัดวางไว้เรียบร้
Read more
บทที่ 2
แต่วันนี้เป็นวันพิเศษของเขากับเธอ เธออยากให้เขารู้ว่าของที่ให้มานั้น เธอเก็บรักษาพวกมันไว้อย่างดี จึงหยิบสร้อยเพชรนี้มาสวมเธอลูบไล้เนื้อครีมบางเบาลงบนหลังมือทั้งสองข้าง นวดให้เนื้อครีมซึมเข้าทุกอณูของผิวพรรณ คุณสมบัติชะลอวัยให้มือคู่งาม นั่นคือคำโฆษณาของครีมทามือยี่ห้อดังนิ้วมือเรียวยาวอย่างลำเทียน ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย ไร้ร่องรอยการเคยถูกสวมด้วยแหวนหรือการถูกจับจองนิ้วมือเรียวงามของเธอมีไว้เพื่อเขาเท่านั้น เธอลูบไล้นิ้วนางข้างซ้ายไปมา อยากให้มีคนตีตราจองเสียทีเขาซื้อของให้เธอมากมายแต่สิ่งเดียวที่รอคอยกลับไม่เคยได้รับสักทีใช่ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาสิ่งเดียวที่เธออยากได้และรอคอยคือแหวนจากเขา ไม่ต้องเป็นแหวนเพชรน้ำงาม ขอแค่เป็นแหวนจากเขาเธอก็พอใจเมื่อคิดถึงตรงนี้อยู่ ๆ ความน้อยใจก็เอ่อล้นขึ้นมากลางอก เธอต้องรีบสลัดความรู้สึกนี้ออกไปวันนี้เป็นวันดี เป็นช่วงเวลาที่เราจะได้มีโมเมนต์แห่งความสุขร่วมกัน เธอไม่อยากให้สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ มากระทบจิตใจ เมื่อสองสัปดาห์ก่อนฟางเฉินกลับฮ่องกง ตลอดเวลาที่อยู่คนละประเทศเขายุ่งมาก งานของเขาในช่วงที่ผ่านมาทำให้เราแทบไม่ได้คุยกันเลยเธอเพิ่งประจักษ์รู้ว่
Read more
บทที่ 3
ฟางเฉินยืนเต็มความสูง ช้อนอุ้มร่างบางให้แนบอก ขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องนอน ความต้องการของทั้งสองมากมายเกินกว่าจะสนใจอาหารบนโต๊ะอาหารร่างบางระทดระทวยอยู่บนเตียงกว้าง ความปรารถนาเอ่อล้นออกมาทางแววตาที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าถอดเสื้อผ้าเขารีบเร่งเพราะอารมณ์ของตัวเองก็มากมายเกินกว่าจะห้ามความต้องการได้สองตาเรียวยังคงจับจ้องหญิงสาวบนเตียงกว้าง เธอรู้ว่าเขามองอยู่ สองขาเรียวตั้งชันและแยกออกจากกัน เปิดเผยสิ่งที่อยู่กลางกายให้เขาได้เชยชมกระโปรงของชุดเดรสลูกไม้ร่นมากองบนหน้าท้องแบนราบจีสตริงลายลูกไม้ตัวใหม่ที่ไม่ได้ปกปิดสิ่งใดเลยสักนิดกำลังฉ่ำชื้นด้วยความปรารถนาที่ร่างกายไม่อาจห้าม มือบางไล้ตรงเป้าของแพนตี้ตัวงาม กรีดนิ้วมือเรียวยาวลงกับร่องหลืบของความเป็นหญิง“อา...” เธอกรีดนิ้วมือเรียวยาวลงบนเป้าของแพนตี้ให้แยกออกจากกัน ช่างเป็นดีไซน์ที่เร้าใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งนี้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งใดพวกเขาไม่จำเป็นต้องถอดก็สามารถร่วมรักกันได้ทันทีที่ขยับแยกขาออกจากกันเธอฉ่ำเยิ้มและเวลานี้เขาก็แข็งเป็นลำเช่นกัน ร่างแกร่งขึ้นคร่อมร่างบางไว้ เขาป้อนจูบเร่าร้อนและดูดดื่ม หน้าอกข้างหนึ่งถูกเขาฟอนเฟ้
Read more
บทที่ 4
บทที่ 3 เจ็บ“คุณก็อยู่ที่นี่ ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะเดียร์” ในหัวเธอกำลังอื้ออึงกับสิ่งที่ได้ยิน กว่าจะตั้งสติได้ก็ในตอนที่เขาลุกจากเตียงและกำลังสวมเสื้อผ้า “เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว” เธอลนลานลงจากเตียง ผ้าห่มพันแข้งขาจนล้มลงข้างเตียง เจ็บก็เจ็บแต่ก็ต้องรีบคว้าขาเขาไว้ก่อนที่เขาจะออกจากห้อง“คุณอย่าทิ้งเดียร์เลยนะคะ” เธอกอดขาเขาไว้แน่น เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาอยู่ไม่ได้...น้ำตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้มเปียกชื้นและมองไม่เห็นสิ่งใด เวลานี้ที่ทำได้เพียงแค่ร้องขอ หวังแค่ฟางเฉินจะเมตตา“เดียร์น่าอย่าดื้อ”“ไม่ ไม่ อย่าทิ้งเดียร์ ฮือ ๆ”“อย่าดื้อ! พูดรู้เรื่องหน่อยสิ” เขาพยายามดึงขาออกแต่หญิงสาวก็ยังกอดไว้แน่น“เดียร์จะอยู่เงียบ ๆ จะไม่ให้ใครรู้เรื่องของเรา แต่อย่าทิ้งเดียร์ได้ไหม อย่าทิ้งเดียร์เลย เดียร์รักคุณนะคะ รักมาก ไม่มีคุณเดียร์จะอยู่ได้ยังไง”“เดียร์น่า อย่าทำตัวน่ารำคาญ เธอก็รู้ว่าระหว่างเราอะไรเป็นอะไร เราไม่เคยมีสถานะ ตลอดสิบปีเธอน่าจะรู้ดีว่าคืออะไร”“คุณไม่ได้รักเดียร์อย่างที่เดียร์รักคุณเหรอคะ”“แล้วฉันเคยบอกไหมว่าฉันรักเธอ”ไม่เคย...เขา
Read more
บทที่ 5
เจ็บจัง...เวลาอกหักมันเจ็บที่ใจอย่างนี้สินะ ตลอดสิบปีถึงเขาไม่เคยเปิดเผยสถานะแต่เราสองคนก็เข้ากันดี ไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยทะเลาะกันแล้วอะไรคือความผิดพลาดความผิดพลาดมันอยู่ที่ตรงไหนกัน เธอไม่สวย เธอไม่ดี เธอไม่มีเวลาหรือให้ความสุขเขาได้ไม่เต็มที่แม้จะพยายามถามตัวเองสักแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้คำตอบเปลือกตาของเธอหนักอึ้งและเพียงไม่นานร่างบางของคุณหมอสาวก็นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ตัวเองก็ไม่ได้อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว แผลที่หน้าผากยังตึง ๆ เล็กน้อย แสงแดดที่ส่องเข้ามาในห้องบ่งบอกว่าเวลานี้คงเช้าแล้วเธอรีบควานหาโทรศัพท์ก็เห็นว่ามันอยู่ข้างหัวเตียง เมื่อปลดล็อกหน้าจอหวังเพียงว่าจะมีสักสายจากคนที่คิดถึงไร้ซึ่งข้อความจากเขาคนนั้น ‘เดียร์อยู่โรงพยาบาลนะคะ เดียร์หัวแตก’หลังจากส่งข้อความหาเขาแล้ว เธอก็เอาแต่จ้องมองข้อความบนหน้าจอมือถือ ซึ่งเป็นช่องสนทนาหลักของทั้งคู่ ผ่านไปเกือบห้านาที เขาก็ยังไม่ได้อ่าน เธอจึงตัดสินใจส่งไปอีกครั้ง‘รักนะคะ’ และแล้วน้ำตาเดียร์น่าก็ไหลอีกครั้ง ทำไมนะ แค่การบอกรักเขา ทำไมมันถึงได้เจ็บอย่างนี้ เสียดายที่ก่อนหน้านี้น่าจะบอกเขาให้บ่อย
Read more
บทที่ 6
“อืม...อ...อร่อย” คำแรกที่เข้าปากเธอเอ่ยชมตัวเองอย่างตะกุกตะกักเพราะน้ำตาและแรงสะอื้นที่ไม่สามารถกดเก็บไว้ได้ก้อนจุก ๆ อยู่ตรงคอทำให้กลืนเค้กไม่ลง แต่ก็พยายามตักเข้าปากและกินมันอย่างยากเย็น ความขมของช็อกโกแลตที่ไม่มีน้ำตาลผสมอยู่เลยทำให้ตัวเค้กขมมากแต่เธอรู้ว่าเขาชอบรสนี้เค้กที่ทำเพื่อเขา แต่เขากลับไม่กินเสียงทุบอกของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดกับตัวเอง เธอคงก่นด่าผู้หญิงคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงโง่ที่เอาแต่นั่งร้องไห้กับเค้กขม ๆ ก้อนหนึ่งนังผู้หญิงหน้าโง่ ที่หลงผู้ชายหัวปักหัวปำทำไมไม่รู้จักรักตัวเอง ทำไมโง่อย่างนี้เธอด่าตัวเองอยู่ในใจแต่ใจเจ้ากรรมก็ใช่ว่าจะสำนึก หัวใจของเธอยังรักเขา ความรักที่มีให้เขาไม่ได้ลดน้อยลงไปแม้แต่น้อยสุดท้ายรักแท้ก็แพ้ความเหมาะสม ต่อให้เธอเป็นหมอที่เก่งกาจ เป็นคนที่ประสบความสำเร็จในสายอาชีพนี้มากเพียงใด แต่ก็คงไม่มีประโยชน์หรือช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของเขาได้ คนฐานะระดับล่างอย่างเธอ มีหรือจะคู่ควรกับคนที่อยู่บนหอคอยอย่างเขายิ่งคิดเธอยิ่งร้องไห้อึก...เธอคว้าถังขยะที่อยู่ไม่ไกลมือ อ้าปากเพื่ออาเจียนสิ่งที่ยัดเข้าปากก่อนหน้านี
Read more
บทที่ 7
แม้ไม่ได้สบตา แค่ได้ยินเสียงเธอก็อยากให้เขาโอบกอดและปลอบโยนในวันที่ยากลำบากเธอกำลังโหยหาอ้อมกอดที่ไม่ใช่ของตัวเอง ความละอายใจทำให้หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเขา“ไม่เป็นไรนะ” เป็นอ้อมกอดของเพื่อนสนิทอย่างดีแลน หวังที่เธอซุกหาไออุ่นแทนอกแกร่งนั้นดีแลน หวังยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของเธออย่างเคย เขาช่วยงานและจัดการธุระหลายอย่างเธอกลับมาทำงานหลังจากงานศพของพ่อแม่สิบวัน ไม่มีเวลาให้กับความเสียใจ ในเมื่อชีวิตต้องเดินหน้า งานยังคงเป็นที่พึ่งเดียวของเธอ แม้จะยากลำบากแต่ก็ผ่านพ้นช่วงเวลาเลวร้ายมาให้ได้ เธอพูดมากขึ้นเพราะงานที่ทำ สูตินรีแพทย์ทำให้ได้เฝ้ามองเด็กน้อยที่เจริญเติบโตจากเมล็ดถั่วจนกลายเป็นเจ้าหญิงเจ้าชายตัวน้อยของผู้เป็นพ่อแม่ทุกครั้งที่ได้ทำคลอดเดียร์น่ามีความสุขเสมอ มีความสุขที่ได้อุ้มเทวดานางฟ้าตัวน้อยก่อนพ่อแม่ของพวกเขาเสียอีกโลกเราก็เป็นอย่างนี้ มีเกิด มีแก่ และมีตายบทที่ 5 กลับบ้าน“กลับมาอยู่บ้านเราดีไหมเดียร์” คำชักชวนของผู้เป็นอาในวันหนึ่งที่ทั้งสองได้มีโอกาสพูดคุยกัน“อือ” หญิงสาวครุ่นคิด“เราเหลือกันแค่สองคนนะเดียร์” คำพูดของผู้เป็นอาทำให้เธอน้ำตารื้น จริงสินะ การสูญเสี
Read more
บทที่ 8
“พี่ว่าดีแลนมีคนในใจแล้ว” เดียร์น่าผู้รู้จักเพื่อนรักอย่างดีแลนมาทั้งชีวิตและเขาเองก็รู้จักเธอมากกว่าใคร เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ “ไม่มีหรอก เราอยู่กับเฮียตลอด ไม่เห็นเฮียจะเอาแฟนมาเปิดตัวเลย” เจนนี่เองก็ค้านหัวชนฝาและเจมมี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับฝาแฝดของตัวเอง “สิ่งที่เราไม่เห็นก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง” เดียร์น่าตอบยิ้ม ๆ ถ้าจำไม่ผิด เธอเคยเห็นสองคนนั้นจูบกันใต้ต้นไม้ในกรุงลอนดอนเมื่อสิบปีที่แล้ว “จริงเหรอ เราจะมีอาซ้อจริงเหรอวะมี่” สองแฝดหันไปคุยกันเอง “ไม่รู้สิเจน ก็ควรจะมีแล้วมั้ง เฮียก็อายุสามสิบสองแล้วนะ ไม่มีแฟนสักที จะเก็บซิงไว้ชิงโชคเหรอ” คำพูดของเจมมี่ทำสองสาวหัวเราะตัวงอ ไม่ใช่ขำกับมุกเก็บซิงไว้ชิงโชค หากแต่ขำว่าคนอย่างเฮียดีแลนน่าจะห่างไกลจากคำว่าซิง เดียร์น่าหัวเราะกับมุกต่าง ๆ ที่สองฝาแฝดต่างชงใส่กัน และเพียงไม่นานดีแลนก็มาถึง ทั้งสามคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ทำให้เดียร์น่าย้อนรำลึกถึงวันวานเดียร์น่า หลิว เธอไม่มีพี่น้อง เมื่อได้เห็นความน่ารักของครอบครัวหวังทำให้เธอยิ้มทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน รอยยิ้มของเธอสดใ
Read more
บทที่ 9
บทที่ 6 อุบัติเหตุทันทีที่เดียร์น่าเหยียบย่างเท้าลงแผ่นดินบ้านเกิด ความเจ็บที่คิดว่าน่าจะเบาบางลงบ้าง แต่เปล่าเลย มันกลับถูกตอกย้ำจากข่าวการแต่งงานของฟางเฉินการแต่งงานน่าจะมีการวางแผนไว้นานแล้ว ไม่อย่างนั้นงานแต่งจะจัดหลังจากเขาบอกเลิกเธอแค่ไม่กี่เดือนได้อย่างไรกัน ทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้แล้วเธอเป็นอะไรในสายตาเขากันนะ ของเล่นคนรวย เด็กเลี้ยง เมียลับหรือแค่นางบำเรอความเจ็บของคนเราต้องมากแค่ไหนนะ มากแค่ไหนที่เราจะรับได้ เฝ้าถามตัวเอง ขณะมองภาพถ่ายพรีเวดดิ้งของเขากับผู้หญิงคนนั้นในอิริยาบถต่าง ๆที่เขากลับฮ่องกงบ่อย ๆ คงเพราะอย่างนี้สินะในขณะที่เขากำลังถ่ายรูปพรีเวดดิ้งกับผู้หญิงอีกคน แต่เธอกลับเฝ้าเป็นห่วงเป็นใยว่าเขาจะเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องบินไปกลับอังกฤษฮ่องกงคนที่โง่งมที่สุดก็คือเธอสินะ รักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นและไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลยจางเหมยลี่หรือลิลลี่ คุณหนูตระกูลจาง ตระกูลผู้ร่ำรวยจากการผลิตยาและวัคซีนรายใหญ่ของเอเชีย รวมถึงธุรกิจประกันภัย ตระกูลจางและตระกูลฟางเปรียบเหมือนหงส์กับมังกรของวงการแพทย์มังกรอย่างตระกูลฟางคือผู้นำด้านโรงพยาบาลและผู้ผลิตเครื่องมือการแพทย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status