รัก(ลับ)มาเฟียร้าย (NC 18+)

ฟางเฉินผู้ที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบห้าปี ครั้งแรกที่เธอเจอเขาเมื่อนานมาแล้วในวันเกิดในวัยสิบห้าปีของเพื่อนสนิทอย่างดีแลน หวังเพื่อนวัยเยาว์ของเธอ เขาคือผู้ชายหล่อเหลาผิวขาวตามแบบฉบับคนฮ่องกงแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่นคงเพราะดวงตาที่โตกว่าคนในเชื้อสายจีนทั่วไป เขาเป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงเหมือนกับเพื่อนของเธอ “เดียร์ นี่น้าเฉิน” “น้าเฉินครับ นี่เดียร์น่าครับ” คำแนะนำของเพื่อนในวันนั้นยังก้องอยู่ในหูเธอ เส้นทางชีวิตของเขาและเธอคงไม่บรรจบกันอีกแล้ว หากใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะได้เจอเขาอีกครั้งในงานวันเกิดของเพื่อนเธออีกเช่นเคย หากแต่เปลี่ยนสถานที่จากฮ่องกงเป็นลอนดอน ความลับที่เก็บไว้ในใจตั้งแต่สาวรุ่นจนกระทั่งเวลานี้ที่เธอใกล้จะเรียนหมอจบ ยาวนานถึงเจ็ดปี ตลอดเวลาที่อยู่ในงานเลี้ยงที่บ้านพักของเพื่อน สายตาของว่าที่คุณหมอสาวจับจ้องอยู่กับร่างหนาของชายที่เธอหลงรักเขายังคงหล่อเหลาเหมือนที่เคยเจอเมื่อนานมาแล้ว หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป ความมีชีวิตชีวา ดวงตาที่เป็นประกายเปี่ยมด้วยความสุขในอดีตไม่มีอีกแล้วเจ็ดปีที่ไม่เจอกัน มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาอ

แต่วันนี้เป็นวันพิเศษของเขากับเธอ เธออยากให้เขารู้ว่าของที่ให้มานั้น เธอเก็บรักษาพวกมันไว้อย่างดี จึงหยิบสร้อยเพชรนี้มาสวมเธอลูบไล้เนื้อครีมบางเบาลงบนหลังมือทั้งสองข้าง นวดให้เนื้อครีมซึมเข้าทุกอณูของผิวพรรณ คุณสมบัติชะลอวัยให้มือคู่งาม นั่นคือคำโฆษณาของครีมทามือยี่ห้อดังนิ้วมือเรียวยาวอย่างลำเทียน ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย ไร้ร่องรอยการเคยถูกสวมด้วยแหวนหรือการถูกจับจองนิ้วมือเรียวงามของเธอมีไว้เพื่อเขาเท่านั้น เธอลูบไล้นิ้วนางข้างซ้ายไปมา อยากให้มีคนตีตราจองเสียทีเขาซื้อของให้เธอมากมายแต่สิ่งเดียวที่รอคอยกลับไม่เคยได้รับสักทีใช่ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาสิ่งเดียวที่เธออยากได้และรอคอยคือแหวนจากเขา ไม่ต้องเป็นแหวนเพชรน้ำงาม ขอแค่เป็นแหวนจากเขาเธอก็พอใจเมื่อคิดถึงตรงนี้อยู่ ๆ ความน้อยใจก็เอ่อล้นขึ้นมากลางอก เธอต้องรีบสลัดความรู้สึกนี้ออกไปวันนี้เป็นวันดี เป็นช่วงเวลาที่เราจะได้มีโมเมนต์แห่งความสุขร่วมกัน เธอไม่อยากให้สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ มากระทบจิตใจ เมื่อสองสัปดาห์ก่อนฟางเฉินกลับฮ่องกง ตลอดเวลาที่อยู่คนละประเทศเขายุ่งมาก งานของเขาในช่วงที่ผ่านมาทำให้เราแทบไม่ได้คุยกันเลยเธอเพิ่งประจักษ์รู้ว่

บทที่ 3 เจ็บ“คุณก็อยู่ที่นี่ ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่ง เริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะเดียร์” ในหัวเธอกำลังอื้ออึงกับสิ่งที่ได้ยิน กว่าจะตั้งสติได้ก็ในตอนที่เขาลุกจากเตียงและกำลังสวมเสื้อผ้า “เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว” เธอลนลานลงจากเตียง ผ้าห่มพันแข้งขาจนล้มลงข้างเตียง เจ็บก็เจ็บแต่ก็ต้องรีบคว้าขาเขาไว้ก่อนที่เขาจะออกจากห้อง“คุณอย่าทิ้งเดียร์เลยนะคะ” เธอกอดขาเขาไว้แน่น เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาอยู่ไม่ได้...น้ำตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้มเปียกชื้นและมองไม่เห็นสิ่งใด เวลานี้ที่ทำได้เพียงแค่ร้องขอ หวังแค่ฟางเฉินจะเมตตา“เดียร์น่าอย่าดื้อ”“ไม่ ไม่ อย่าทิ้งเดียร์ ฮือ ๆ”“อย่าดื้อ! พูดรู้เรื่องหน่อยสิ” เขาพยายามดึงขาออกแต่หญิงสาวก็ยังกอดไว้แน่น“เดียร์จะอยู่เงียบ ๆ จะไม่ให้ใครรู้เรื่องของเรา แต่อย่าทิ้งเดียร์ได้ไหม อย่าทิ้งเดียร์เลย เดียร์รักคุณนะคะ รักมาก ไม่มีคุณเดียร์จะอยู่ได้ยังไง”“เดียร์น่า อย่าทำตัวน่ารำคาญ เธอก็รู้ว่าระหว่างเราอะไรเป็นอะไร เราไม่เคยมีสถานะ ตลอดสิบปีเธอน่าจะรู้ดีว่าคืออะไร”“คุณไม่ได้รักเดียร์อย่างที่เดียร์รักคุณเหรอคะ”“แล้วฉันเคยบอกไหมว่าฉันรักเธอ”ไม่เคย...เขา

“อืม...อ...อร่อย” คำแรกที่เข้าปากเธอเอ่ยชมตัวเองอย่างตะกุกตะกักเพราะน้ำตาและแรงสะอื้นที่ไม่สามารถกดเก็บไว้ได้ก้อนจุก ๆ อยู่ตรงคอทำให้กลืนเค้กไม่ลง แต่ก็พยายามตักเข้าปากและกินมันอย่างยากเย็น ความขมของช็อกโกแลตที่ไม่มีน้ำตาลผสมอยู่เลยทำให้ตัวเค้กขมมากแต่เธอรู้ว่าเขาชอบรสนี้เค้กที่ทำเพื่อเขา แต่เขากลับไม่กินเสียงทุบอกของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดกับตัวเอง เธอคงก่นด่าผู้หญิงคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงโง่ที่เอาแต่นั่งร้องไห้กับเค้กขม ๆ ก้อนหนึ่งนังผู้หญิงหน้าโง่ ที่หลงผู้ชายหัวปักหัวปำทำไมไม่รู้จักรักตัวเอง ทำไมโง่อย่างนี้เธอด่าตัวเองอยู่ในใจแต่ใจเจ้ากรรมก็ใช่ว่าจะสำนึก หัวใจของเธอยังรักเขา ความรักที่มีให้เขาไม่ได้ลดน้อยลงไปแม้แต่น้อยสุดท้ายรักแท้ก็แพ้ความเหมาะสม ต่อให้เธอเป็นหมอที่เก่งกาจ เป็นคนที่ประสบความสำเร็จในสายอาชีพนี้มากเพียงใด แต่ก็คงไม่มีประโยชน์หรือช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของเขาได้ คนฐานะระดับล่างอย่างเธอ มีหรือจะคู่ควรกับคนที่อยู่บนหอคอยอย่างเขายิ่งคิดเธอยิ่งร้องไห้อึก...เธอคว้าถังขยะที่อยู่ไม่ไกลมือ อ้าปากเพื่ออาเจียนสิ่งที่ยัดเข้าปากก่อนหน้านี

“พี่ว่าดีแลนมีคนในใจแล้ว” เดียร์น่าผู้รู้จักเพื่อนรักอย่างดีแลนมาทั้งชีวิตและเขาเองก็รู้จักเธอมากกว่าใคร เรียกว่ารู้ไส้รู้พุงด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ “ไม่มีหรอก เราอยู่กับเฮียตลอด ไม่เห็นเฮียจะเอาแฟนมาเปิดตัวเลย” เจนนี่เองก็ค้านหัวชนฝาและเจมมี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับฝาแฝดของตัวเอง “สิ่งที่เราไม่เห็นก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง” เดียร์น่าตอบยิ้ม ๆ ถ้าจำไม่ผิด เธอเคยเห็นสองคนนั้นจูบกันใต้ต้นไม้ในกรุงลอนดอนเมื่อสิบปีที่แล้ว “จริงเหรอ เราจะมีอาซ้อจริงเหรอวะมี่” สองแฝดหันไปคุยกันเอง “ไม่รู้สิเจน ก็ควรจะมีแล้วมั้ง เฮียก็อายุสามสิบสองแล้วนะ ไม่มีแฟนสักที จะเก็บซิงไว้ชิงโชคเหรอ” คำพูดของเจมมี่ทำสองสาวหัวเราะตัวงอ ไม่ใช่ขำกับมุกเก็บซิงไว้ชิงโชค หากแต่ขำว่าคนอย่างเฮียดีแลนน่าจะห่างไกลจากคำว่าซิง เดียร์น่าหัวเราะกับมุกต่าง ๆ ที่สองฝาแฝดต่างชงใส่กัน และเพียงไม่นานดีแลนก็มาถึง ทั้งสามคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ทำให้เดียร์น่าย้อนรำลึกถึงวันวานเดียร์น่า หลิว เธอไม่มีพี่น้อง เมื่อได้เห็นความน่ารักของครอบครัวหวังทำให้เธอยิ้มทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน รอยยิ้มของเธอสดใ