บทที่ 10

เวลาหกโมงเย็นที่คนออกกำลังกายไม่จริงเดินไปเดินมาแถว ๆ หน้าบ้าน น้าสวยก็กลับไปแล้ว

ทิ้งเธอไว้กับความตื่นเต้นที่ยังหาทางระงับไม่ได้

“กินอะไรมาหรือยังคะ แบมเอาพิซซ่ามาฝาก”

“ไม่ดีอะ เหมือนให้ท่าไปนะ” คนซ้อมคำพูดบ่นกับตัวเอง

“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม แบมกินไม่หมด ไม่ดีอะ แบบนี้เหมือนเอาของเหลือให้เขาเลย จะพูดยังไงดีเนี่ย” ระหว่างที่กำลังคิดรถยนต์สัญชาติยุโรปที่หน้าเป็นห่วงสี่ห่วงคล้องกันหรือที่เขาเรียกกันว่า ‘ฮาวดี้’ มาจอดและประตูรั้วบ้านก็เปิดกว้าง คนที่แอบมองรีบกลับเข้าบ้าน รอจังหวะให้เขาเข้าบ้านก่อนแล้วเธอค่อยยกพิซซ่าเวียดนามไปให้เขา

 

เธอให้น้าสวยทำไว้ก่อนที่น้าสวยจะกลับบ้าน มันก็ยังร้อน ๆ น่ากินอยู่เลย

ตริ่งหน่อง! เสียงสัญญาณหน้าบ้านทำให้คนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานต้องชะเง้อคอมอง ใครกันที่มาหาเขาเวลานี้

“อ้าว สวัสดีครับแบม” คำทักทายของเจ้าของบ้าน ทำแขกผู้มาเยือนยิ้มแก้มปริ พอร์‍ชเปิดประตูรั้วกว้างต้อนรับสาวข้างบ้าน

“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม กินด้วยกันนะคะ” ฉลาดมากหมอแบม คำว่ากินด้วยกันหมายความว่าเขาต้องพาเธอเข้าบ้านและได้ใช้เวลากินกัน เอ้ย! กินด้วยกัน

“กำลังหิวพอดีเลยครับ” เขายื่นมือรับจานพิซซ่าเวียดนามจากมือบาง ทั้งสองเดินเข้ามาในตัวบ้านพร้อมกัน

“เมี้ยว” เสียงทักทายจากน้องเสือ แขกตัวเล็กที่รักแมวย่อตัวรับเจ้าแมวลายสลิดขึ้นอุ้ม เธอกวาดสายตามองหาแมวอีกตัว

เขาพาเธอเดินไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งเป็นคนละห้องจากห้องรับแขกวันก่อน เธอกวาดสายตามองรอบห้อง ห้องนี้คงเป็นห้องที่เขาไว้เล่นกับน้องแมวทั้งสอง

ภาพของน้องพอลลี่นอนเลียขนอยู่บนเบาะสีแดงขลิบสีทองนั่น 

แมวเจ้าหญิง! นั่นคือภาพของน้องพอลลี่ บุษกรยิ้มกับภาพนั้น เธออยากเลี้ยงแมวแต่เพราะครอบครัวไม่อนุญาตทำให้ไม่เคยได้เลี้ยงอีกเลยตั้งแต่ครั้งนั้น 

จะไปเล่นกับแมวที่คาเฟ เขาก็ให้จับแค่นิดหน่อย เธออยากเอาหน้าซุกพุงน้อง นอนอ่านนิยายโดยที่มีเจ้าขนปุยนอนซุกอยู่ข้าง ๆ คงจะดีไม่น้อย ถ้าได้มานอนเล่นในห้องนี้

โต๊ะหินอ่อนตัวเตี้ยที่เขาวางจานพิซซ่า พรมหนานุ่มเท้ากับแอร์ในห้องที่ค่อนข้างเย็นรู้เลยว่าน้องชอบอากาศเย็น

“กินก่อนครับเดี๋ยวค่อยเล่นกับแมว” เสียงออกคำสั่งทำให้เธอต้องวางน้องเสือลง

เธอหันซ้ายหันขวา

“ทางนี้ครับ” เขารู้ว่าเธอกำลังหาอ่างล้างมือ ห้องนี้ทำอ่างล้างมือไว้ด้วย 

เธอล้างมือด้วยความประหม่าเพราะรู้ว่าเขายืนอยู่ข้าง ๆ เขารอให้เธอล้างมือให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็ล้างมือเช่นกัน

“กินในนี้ได้ใช่ไหมคะ” ห้องนั่งเล่นของเขา สีขาวสะอาดตามีทีวีจอใหญ่ มีหมอนพิงสีขาวกับสีน้ำตาลตกแต่งไว้ทั่วมุมห้อง นอกจากนี้ยังมีคอนโดน้องแมว ซึ่งเวลานี้น้องเสือปีนขึ้นไปนอนในหลุมแก้วครึ่งวงกลมในชั้นบนสุด

 

“กินได้ครับ ในห้องมีเครื่องฟอกอากาศ แมวเราแปรงขนทุกวันครับ สะอาด” คนฟังพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ 

“ค่ะ” ถึงบ้านนี้จะมีห้องอาหารแต่เพราะกินแค่พิซซ่าเวียดนามถาดเล็ก ๆ ที่ทางน้าสวยทำการพับครึ่งมาเพื่อให้กินง่ายขึ้น เขาจึงเลือกห้องนี้แทนห้องที่เป็นทางการขนาดนั้น

“น่ากินนะครับ” พอร์‍ชเอ่ยขึ้น ก่อนจะใช้มือที่ล้างสะอาดหยิบพิซซ่าเวียดนามยกขึ้นและ...และ ส่งมันมาทางปากเธอ

“กินก่อนครับ แบมใส่ยาไว้หรือเปล่า” เขาแกล้งกระเซ้าแต่เธอก็ยอมกัดพิซซ่าชิ้นนั้นก่อนเขา

อ่อยเก่ง! แพรวพราว!

งานยากแล้วหมอแบม เธอได้แต่บ่นในใจโดยไม่ให้เจ้าตัวรับรู้ เคี้ยวพิซซ่าเวียดนามอย่างถูกใจ กินกับผู้ชายอร่อยขึ้นอีกสามร้อยเท่า ผู้ชายป้อนอร่อยขึ้นอีกพันเท่าน้ำตารื้นด้วยความดีใจแล้วนะ

“อร่อยจริงเหรอ” เขาเอ่ยถามที่ไม่อยากได้คำตอบ ยกชิ้นพิซซ่าในมือที่เหลือจากป้อนเธอเข้าปาก

อร่อยขึ้นอีกล้านเท่าเมื่อเห็นว่าผู้ชายไม่รังเกียจของเหลือจากเธอ นั่นมันคือจูบทางอ้อมเลยนะนั่น

เธอขอนับเป็นจูบแรกของเราได้ไหมนะ

ทำไมกันนะ สิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำถึงได้น่ารักจัง นี่เธอลำเอียงให้คะแนนเขาเยอะเพราะความหล่อใช่ไหมยัยแบม

คนให้คนแนนเยอะยิ้มกับความคิดในหัวของตัวเอง

“อ้าว ลืมเลย เดี๋ยวมานะครับ”

พอร์‍ชกลับมาพร้อมเครื่องดื่มในมือ มีทั้งเบียร์และน้ำอัดลม เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าคุณหมอสาวตรงหน้าจะเลือกอะไรก็เลยเลือกหยิบมาทั้งเบียร์และน้ำอัดลม

“รับอะไรดีครับ เบียร์ไหมครับ”

เขายกกระป๋องเบียร์ขนาดยาวเรียวถามเธอยิ้ม ๆ คนอยากรักษาภาพพจน์อยากจะปฏิเสธ หากแต่รสชาติของเบียร์ที่เธอชื่นชอบกลับล่อลวงเธอ