บทที่8

"นี่ ลูกหมู ทำไมชอบใส่กระโปรงสั้นจังวะ"

"ก็ขาชั้นสวย"

"ขาหมู มีแต่ไขมันเนี่ยนะ สวย"

"เห็นแล้วอยากกินคากิ"

"ถ้าจะหิวขนาดนั้นก็ไปซื้อข้าวกินเถอะ"

"อยากกินลูกหมูแทน"

"..."

เห็นมั้ยละ หมอนี่หน่ะพูดดีกับฉันได้ไม่นานหรอก ก็กลับมาหาเรื่องว่าฉันอีกละ ทำมาเป็นยิ้มกรุ่มกริ่มยักคิ้วหลิ่วตาใส่ฉันอีก หนวกหูชะมัดเลย อยากจะเอานิ้วเล็กเล็กของฉันจิ้มตาเขาสักที แถมยังทำมือรุ่มร่ามมาวางบนหน้าขาขาวเนียนและบีบเล่นอีก ฉันต้องไปมูที่ไหนใครก็ได้ช่วยบอกฉันที ฉันจึงเลือกหยิบแอร์พอร์ตและสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดเพลงฟังเพราะเพราะดีกว่า สบายหูสบายอารมณ์กว่าเสียงนายนี่ตั้งเยอะ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงปล่อยใจไปกับเสียงเพลง แต่ความสุขก็มักจะอยู่กับฉันได้ไม่นาน ไม่นานจริงๆ เพราะไอ้พิทบูลนี่ยื่นมือมาแย่งแอร์พอร์ตจากหูฉันไปข้างหนึ่งแล้วเอาไปใส่ที่หูเขา บอกว่าจะฟังด้วย ฉันได้แต่ถลึงตามองเขาตาเขียว

พอมาถึงคอนโด กุ้งถังกับเล้งแซ่บก็มาถึงพอดีฉันเลยลงจากรถและเดินตรงไปรับอาหาร ซึ่งพอเขาจอดรถเสร็จก็รีบวิ่งมารับอาหารในมือฉันไปถือไว้ในมือของเขา และพาเดินกันเข้าลิฟต์ ถ้าจะยืนในลิฟต์นิ่งๆ เงียบไม่กวนประสาทใส่ฉันคงไม่ใช่เขา เพราะเขาเล่นเดินมายืนเบียดฉันจนแผ่นหลังบางของฉันติดกับผนังหน้าของฉันแทบจะฝังลงไปซบที่อกแกร่งของเขา ทำกับสาวๆ ในสต๊อคแบบนี้บ่อยสินะ แต่สำหรับฉัน ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เท่านั้น ฉันจึงใช้สองนิ้วเล็กๆ จิกลงที่หน้าอกของเขาอย่างแรง

"ซี๊ด"

"สมน้ำหน้า"

"เธอจะกินก่อนหรืออาบน้ำก่อน"

"กินก่อน แต่เปลี่ยนกางเกงแปป"

"ช่วยเปลี่ยนป่ะ"

"ทะลึ่ง"

"นี่ถ้าจะใส่สั้นขนาดนี้ วันหลังไม่ต้องใส่"

"ฉันกลัวนายจะน้ำลายหกหน่ะสิ"

"อืมก็จริง ไม่ใช่แค่น้ำลายนะที่หก"

"นี่แน่"

"อัยอ้วน" (ยัย อ้วน)

ผมแทบสำลักจนขาดอากาศหายใจทันทีเพราะยัยลูกหมูหยิบเล้งชิ้นใหญ่เท่าข้อมือผมยัดเข้ามาในปากที่กำลังจะอ้าขึ้นต่อล้อต่อเถียงกับเธอ นี่ก็ผ่านมาเกือบสามสัปดาห์แล้ว ที่ผมกลายมาเป็นว่าที่คู่หมั้นของเธอการได้กวนประสาทเธอได้เถียงได้ว่าได้ตอบโต้กับเธอมันกลายเป็นสีสันในชีวิตของผมไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังช่วยคุณอาดูแลความเป็นอยู่ของเธอไปด้วย อย่างในตอนนี้ที่ผมกำลังแกะเปลือกกุ้งและป้อนเข้าปากเธอที่กำลังยุ่งอยู่กลับการแกะเนื้อออกจากเล้ง จนเธอแก้มป่องเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่หยุด ก่อนจะถอดถุงมือเดินไปหายางรัดผมมามัดผมให้เธอไม่ให้ลงมาเกะกะจนเข้าปากให้เธอรำคาญ ใครได้ผมเป็นแฟน ผมบอกเลยบอกว่าโชคดีแน่นอน

"นี่ ยัยอ้วน"

"อาทิตย์หน้าแล้ว ตื่นเต้นป่ะ"

"หดหู่มากกว่า"

"ใครจะเหมือนนาย อยากหมั้นกับฉันจนตัวสั่น"

"โอ้โห ยัยลูกหมู เบาได้เบาครับ"

"นี่ จิ๊ เดี๋ยวสิวขึ้น"

"ไอ้บ้า หยุดเลยนะ"

"ใครให้เอาของกินมาเล่นแบบนี้ห๊ะ"

เพราะผมหมันไส้ในความมั่นหน้าของเธอเลยเอากุ้งจิ้มซอสเอ๊กซ์โอแล้วปาดไปที่แก้มกลมกลมของเธอจนเธอพยายามเบี่ยงตัวหนีไม่ให้ผมยื่นมีไปแกล้งเธอ แต่จังหวะขยับหลบกันไปขยับหลบกันมาพากันเสียหลักล้มลงนอนกับพื้นทั้งคู่ โดยเธอนอนมองผมตาขวางมีรอยซอสเปรอะที่แก้มเหมือนหนวดแมวอยู่ด้านล่าง ส่วนผมที่หน้าขยำลงไปเกือบชนหน้าเธอต้องใช้สองแขนยันตัวเอาไว้แต่มันกลับเหมือนว่าผมกำลังกักขังเธออยู่ ก่อนที่ผมจะเอากุ้งที่อยู่ในมือป้อนเข้าปากผม แล้วโน้มตัวลงไปป้อนในปากผมเข้าปากเธอจนเธอต้องอ้าปากรับเล็กน้อยเปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนของผมตามเข้าไปความรสชาดกุ้งถังในปากของเธอได้อย่างง่ายดาย ผมที่ได้ใจเลยเอื้อมมือไปหยิบกุ้งในจานที่แกะไว้ให้เธอมาใส่ในปากของผมอีกครั้งแล้วป้อนเธออีกหนจนหมด ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนปากไปชิมซอสเอ๊กซ์โอตามแก้มของเธอจนหมด แล้วเลื่อนปากร้อนไปชิมตามใบหูลงมาลำคอหอมหวานขบเม้มเบาเบาเพราะอดหมันเขี้ยวผิวขาวขาวไม่ได้ ก่อนจะไปหยุดตรงก้อนกลมนุ่มนิ่มที่มันล้นขึ้นมาให้ผมได้เห็นและอยากสัมผัส ช่างใจอยู่นานเกือบนาทีแต่ตอนนี้สวิตซ์ผมเปิดแต่ยังไม่อยากปิด จึงพาริมผีปากดูดชิมก้อนกลมนุ่มนิ่มตรงหน้าที่ผมเคยชิมมาแล้วครั้งหนึ่ง มือที่ซุกซนก็เลื่อนไปตามขอบกางเกงตัวจิ๋วด้านล่าง แล้วใช้นิ้วเรียวยาวจัดการส่วนบอบบางไม่ให้ได้พัก ทำเธอหายใจเกือบไม่ทันผมจึงเลื่อนปากขึ้นไปช่วยเพิ่มออกซิเจนให้เธอทันที

"นะ นาย"

"ห้าม เรียกแบบนี้"

"ฉันจะหยุดไม่ได้"

"อื้อ"

"อื้อ"

"อย่ากัดนะ"

"อะ เอานิ้วออกไปนะ"

"ไม่"

"อ๊า"

"หึ กุ้งอร่อยจัง"