บทที่9

"ฉันขอเพิ่มข้อตกลงอีกข้อ"

"ต่อไปนี้นายต้องอยู่ห่างจากฉันอย่างน้อยหนึ่งเมตร"

"หึ ทำไม กลัว?"

"ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันจะเก็บไว้ให้แฟนในอนาคตของฉัน"

"ฝันเก่ง" 

"ลุกไปเลย"

"จะกินต่อมั้ย"

"... แต่นายต้องไปนั่งในครัว"

ยัยลูกหมูนี่ฝันกลางวันเก่ง แถมยังมาเพิ่มข้อตกลงเด็กน้อย แล้วยังมาไล่ผมให้ไปนั่งกินที่อื่นอีก คิดว่าระยะห่างแค่นี้ผมจะทำอะไรเธอไม่ได้เลยสินะ ยัยอ้วน...ผมได้แต่คิดในใจแล้วขยับตัวกลับไปตีหน้ามึนนั่งที่เดิม จนยัยลูกหมูนั่งทำหน้ายักษ์เหมือนผีเสื้อสมุทรมองผมตาขวางจนแทบจะถลนออกมาจากตา ผมถึงกับนั่งกินไปขำไป ตลกชะมัด

เป็นผมอีกแล้วที่ต้องเป็นคนเก็บจานไปล้างรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นพ่อบ้านเข้าไปทุกวัน เพราะพอเธอกินอิ่ม ก็สะบัดก้นกลมกลมเดินเข้าห้องนอนไปทันที ไม่หันมาพูดกับผมสักคำ แต่ปล่อยไปก่อนเดี๋ยวสักพักก็จะเดินออกมาเอง มาหาของกินอีกเพราะเธอยังไม่ได้กินของหวานล้างปากแบบที่ชอบอ้างกับผม จนล้างจานเสร็จพร้อมเช็ดจนแห้งแล้ววางเรียงบนชั้นจนเรียบร้อย ก็ขอพักเหนื่อยสักหน่อย พาตัวเองไปนอนเล่นเกมส์อยู่บนโซฟาที่เราพึ่งนั่งกินกันและเกือบจะทำอะไรต่อมิอะไรจนเลยเถิดไปเมื่อครู่ ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ผมก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กออกมาจากประตูห้องนอนของเธอ จึงรีบเก็บปลายเท้าที่ยื่นยาวออกไปพ้นโซฟาเข้ามาและพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดแอบดูว่าเธอจะทำอะไรผ่านช่องเล็กๆ ตรงตู้ข้างโซฟา ก็เห็นยัยลูกหมูค่อยๆ เดินต้วมเตี้ยมไปทางตู้เย็นแล้วเปิดอยู่นานเหมือนเลือกไม่ได้ว่าจะกินอะไร สุดท้ายก็เอื้อมแขนไปหยิบอะไรสักอย่างก่อนจะปิดประตูตู้เย็น แล้วหันกลับมาจนผมเห็นว่าเป็นไอศครีมโคนรสวนิลลาของโปรดที่อยู่ในมือเธอ ดูเหมือนจะอารมณ์ดีแล้วสินะ กินไปฮัมเพลงไป แต่จังหวะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ ก็รู้สึกเหมือนความซวยกำลังจะมาเยือนผมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เพราะทางที่เธอเดินมาคือตรงโซฟาที่ผมใช้เป็นกำบังซ่อนตัว

"กรี๊ด ไอ้พิทบูล"

"มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ห๊ะ"

"เธอนั่นแหละ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง"

"ก็นี่ห้องฉัน"

"ก็นี่ห้องว่าที่คู่หมั้นฉัน"

"...ไอ้บ้านี่กลับไปเลยนะ"

"เล่นเกมส์เสร็จค่อยกลับ"

"..."

"โอ๊ย ยัยอ้วน"

จะอะไรซะอีก...หลังจากที่เธอยืนสูดหายใจเข้าออกแรงแรงจนเกิดเสียงเหมือนจะช่วยระงับอารมณ์โกรธ ทำท่าทางเหมือนผีเสื้อสมุทรที่ยืนอยู่กลางทะเล เอาไอศครีมโคนที่ยังกินไม่หมดในมือของเธอมาละเลงเข้ากับหน้าของผมจนเลอะไปหมด ใครมันบอกว่าอย่าเอาของกินมาเล่นวะ... เจอกันแน่ยัยหมูอ้วน ผมจึงใช้จังหวะที่เธอพักหยุดหายใจจับเธอลงมานอนบนโซฟาก่อนจะตามเอาตัวหนาของผมมาทับทาบ ใช้สองมือหนาจับยึดข้อมือเล็กที่ดิ้นไปดิ้นมาไว้แน่นและเอาใบหน้าหล่อหล่อของผมที่เลอะของหวานจากฝีมือของเธอก้มลงไปละเลงที่แก้มเธอจนทั่วทั้งสองข้างทำให้เธอต้องหน้าเละไปพร้อมกับผมด้วย จนผมเริ่มเหนื่อยจึงค่อยๆ เลื่อนหน้าขึ้นไปพักหายใจวางหน้าผากกว้างไว้บนหน้าผากมนทำให้สายตาผมได้สบกับสายตาอาฆาตแค้นของเธอ

"อึก โอ้ย"

"ฮ่าๆๆๆๆ สมน้ำหน้า"

"แบร่"

หลังจากที่ฉันใช้เข่าเล็กๆ ของฉันกระทุ้งเข้าที่ท้องแกร่งของเขาเต็มแรงหนึ่งทีและตามด้วยเอาเท้าเรียวทั้งสองข้างถีบไปสุดแรงที่ฉันมี จนไอ้พิทบูลกลิ้งตกโซฟาไปเลย สะใจสุดๆ ร้ายมาร้ายกลับ หนูมายไม่โกง แล้วก็รีบวิ่งหนีเข้าห้องนอนมาอีกครั้งและกดล็อคประตูให้แน่นเพราะใจก็แอบกลัวว่าเขาจะตามมาเอาคืน ก่อนจะพาตัวเองไปล้างหน้าอาบน้ำล้างความเหนียวเหนอะออกอีกครั้งและเปลี่ยนชุดนอนผ้าบางลื่นตัวใหม่ กลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มนุ่มสีชมพูอย่างสบายใจ โดนไม่สนเสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนที่ดังระรัวเหมือนคนกำลังตีกลองและหันไปตั้งนาฬิกาปลุกให้ตัวเองตื่นทันไปเรียนพรุ่งนี้เช้าแทน คืนนี้ฉันต้องนอนหลับฝันดีแน่นอนเลย...

เช้านี้ท้องฟ้าสวยจัง ถ่ายรูปลงสตอรี่หน่อยดีกว่า... ไวเท่าความคิดสตอรี่ในไอจีก็อัพโหลดเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับเพลงประกอบซีรีย์เรื่องโปรดของฉัน จากนั้นก็เดินพาตัวเองไปอาบน้ำโดยไม่ลืมที่จะมาส์กหน้าเพื่อผิวหน้าจะได้ดูฉ่ำน้ำ ขอแต่งหน้าเบาเบาเผยผิวขาวใสอมชมพูใช้เพียงบลัชครีมสีแซลมอนทาลงที่แก้มบางบางพอขึ้นสีกับลิปกลอสที่ดูเข้ากัน ก่อนจะเกล้าผมหนาเป็นหางม้าผูกด้วยโบว์จากริบบิ้นแบรนด์ดังเสริมลุคลูกคุณเบาเบา และเลือกไปรอลลิลที่ส่งข้อความว่าจะมารับไปพร้อมกันตรงล๊อบบี้ด้านล่างแทนการรออยู่บนห้อง เพื่อนจะได้ไม่ต้องรอนาน

"น้องหนูมายคะ คุณนายฝากข้าวเหนียวหมูปิ้งกับชาเย็นไว้ให้ค่ะ"

"อ๋อ ขอบคุณนะคะ"

ฉันยื่นมือไปรับชุดอาหารเช้าจากคุณป้าแม่บ้านประจำคอนโดพร้อมกับขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนจะปลีกตัวมาหย่อนสะโพกมนลงบนโซฟา แล้วหยิบมือถือมาเปิดดูข้อความที่นายนั่นส่งมาทิ้งไว้ไล่อ่านจนครบทุกข้อความ

ไอ้พิทบูล  : ฝากหมูปิ้งกับชาเย็นไว้ให้

ไอ้พิทบูล : อย่าลืมกิน

ไอ้พิทบูล : เดี๋ยวไขมันจะยุบ