บทที่10

และแล้ววันนี้ก็มาถึงวันที่ฉันต้องตื่นมาแต่งหน้าทำผมตั้งแต่ตีสี่ ดีที่เมื่อคืนฉันมาส์กหน้าทิ้งไว้และเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ทำให้วันนี้ผิวหน้าฉันฉ่ำฟูดูสุขภาพดีไม่ต้องแต่งอะไรมากเน้นแค่ดวงตาให้กลมโตดูคมมากขึ้นและเพิ่มขนตานิดหน่อยให้พอเป็นแพงอนยาว ลงแก้มอีกนิดเติมหางคิ้วนิดหน่อย และทาปากอวบอิ่มให้ชุ่มฉ่ำ เกล้าผมดัดรอนเป็นหางม้าประดับด้วยเครื่องประดับที่เข้ากับชุดไทยบรมพิมานที่จะใส่ในวันนี้ ซึ่งเสร็จทันเวลาใส่บาตรเช้าพอดี

ฉันค่อยๆ เดินลงบันไดมาจากชั้นสองของบ้าน เพื่อมาหาคุณพ่อคุณแม่ที่นั่งรออยู่พร้อมญาติญาติที่กำลังทยอยมา รวมถึงคุณลุงคุณป้าและเขาก็นั่งรออยู่พร้อมหน้า ทันทีที่เขาเห็นฉันกำลังก้าวลงบันไดทีละขั้นด้วยความระมัดระวังเพราะรองเท้าส้นสูงแหลมและผ้าถุงยาวแคบที่ไม่ค่อยถนัด เขาก็ลุกจากโซฟาเดินมารอรับฉันตรงบันไดขั้นสุดท้าย พร้อมยื่นมือมาให้ฉันจับพยุงตัวไม่ให้ก้าวพลาด ฉันที่กำลังเดินยิ้มลงมาสวยๆ เกือบจะต้องหุบยิ้มเพราะปากของเขา แต่ก็ต้องกัดฟันยิ้มเอาไว้เพื่อไม่ให้คุณพ่อคุณแม่สงสัยและดูมีพิรุธ

"แต่งตั้งนาน ได้แค่นี้"

"วันหลังฉันแต่งให้ก็ได้"

"ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร แนะนำให้เงียบ"

"..."

อันที่จริงทันทีที่ผมเห็นยัยลูกหมูกำลังลงมาจากบันได้ เป็นภาพที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าผมจะได้เห็นเธอแต่งหน้าทำผมและอยู่ในชุดสวยสง่าแบบนี้ ทำผมเกือบหยุดหายใจไปเลย ก่อนจะได้สติเพราะแม่สะกิดที่แขนผมส่งสัญญาณให้ผมไปยืนรอรับ ผมถึงลุกขึ้นไปหาเธอ และพอถึงเวลาจริงๆ เมื่อเธอเอื้อมมือมาจับที่มือของผม มันเหมือนสวิตซ์ให้ปากของผมทำงานพูดอะไรแบบนั้นออกไปให้เธอได้ว่าผมกลับราวกับว่ามันคือความสุขของผมไปแล้ว สุดท้ายผมเลือกที่จะยักคิ้วเข้มใส่เธอข้างหนึ่งและอมยิ้มเบาเบาเก็บอาการแอบเขินของผม แล้วจับมือเธอมาคล้องเข้าที่แขนแกร่งของผมพาเธอเดินไปใส่บาตรหน้าบ้านของเธอ ซึ่งตลอดการใส่บาตรเธอดูพยายามวางมือเธอไว้บนมือผมทุกครั้งและไม่ยอมให้ผมขยับเปลี่ยนจนหลวงพ่อและญาติผู้ใหญ่พากันอมยิ้มจนผมอดสงสัยไม่ได้ ได้แต่เก็บงำความสงสัยนั้นไว้ค่อยไปแอบถามพ่อกับแม่ผมแล้วกัน

"นาย สวมแหวนให้หนูมายสิลูก"

"ครับ"

ผมเอื้อมมือหนาของผมไปจับมือนิ่มนิ่มของเธอเอาไว้ แล้วค่อยๆ สวมแหวนที่เราสองคนเลือกเข้าที่นิ้วนางเรียวเล็กของเธอ ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบแหวนอีกวงมาใส่ที่นิ้วนางของผมเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าตอนนี้เราสองคนไม่ใช่ว่าที่คู่หมั้นแต่เป็นคู่หมั้นกันแล้วจริงๆ แต่สิ่งที่ผมภูมิใจสุดสุดและแอบหยิบสมาร์ทโฟนข้างๆ มาเก็บภาพเอาไว้ คือตอนที่คุณพ่อคุณแม่ของเธอกระซิบบอกให้เธอยกมือไหว้ผม ทำเธอถึงกับอึ้งเก็บอาการขั้นสุดและยอมทำตามที่พวกท่านบอกเพื่อไม่ให้อายขายหน้าญาติที่มาร่วมงาน มันเป็นภาพที่ผมคิดว่าคงหาไม่ได้อีกแล้วในชีวิตผมกับยัยลูกหมูคนนี้...

"นาย ลุกไปนอนโซฟาเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่ ปวดหลัง"

"จิ๊ แล้วทำไมต้องมาแย่งที่นอนฉันด้วยเล่า"

"ที่นอนตั้งกว้าง แบ่งกันสิ"

พรึ่บ!

"ทำอะไรของเธอ ลูกหมู"

"กั้นเขต ตรงนี้ฝั่งของฉัน นายห้ามข้ามมาแม้แต่นิดเดียว"

"ถามจริง เธอคิดว่าตุ๊กตานี่จะขวางฉันได้"

"ถ้านายข้ามมาฉันถีบตกเตียงแน่" 

"อยากลองจัง หึ"

ผมเก็บเสื้อผ้าหอบตามเธอกลับมานอนที่ห้องของเธอในฐานะคู่หมั้น ระหว่างที่ผมกับเธอกำลังต่างพักผ่อนให้หายเหนื่อยอยู่ อยู่อยู่เหมือนยัยลูกหมูจะพึ่งรู้สึกตัวว่าต้องไล่ผมที่นอนเล่นเกมส์บนเตียงสีชมพูของเธออย่างสบายใจ จึงกระโดดลงจากเตียงแล้วโวยวายใส่ผมยกใหญ่จนเธอเหนื่อยกับความดื้อดึงของผมเลยไปอุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงโซฟามาวางตรงกลางเตียงราวกับเป็นกำแพงไม่ให้ผมข้ามแดนไปได้ เล่นเหมือนเด็ก หึ ก่อนจะสงบศึกแยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดสบายสบายผมที่จัดการตัวเองเสร็จก่อนก็ทำหน้าที่สั่งอาหารเย็นสำหรับเราสองคนมาไว้ โดยเลือกสั่งเป็นเมนูง่ายๆ เป็นชุดคัตสึด้งกุ้งราดไข่ของเธอ คัตสึด้งสันในราดไข่ของผม พร้อมกับเครื่องเคียงอย่างกิมจิและซุปมิโซะ มีของกินเล่นเป็นไก่ทอดคาราเกะ และชาเขียวเย็น ส่วนของหวานผมไม่ได้สั่งเพราะแอบไปเปิดตู้เย็นดูแล้วยังมีผลไม้และไอศครีมให้เธอเลือกอยู่

หลังจากผมกับคุณคู่หมั้นจัดการอาหารตรงหน้าจดหมดเกลี้ยง เธอก็อาสาเก็บทุกอย่างไปทิ้งถังขยะอย่างใจดีและหยิบผลไม้มาเผื่อผมส่วนเธอมีไอศครีมโคนวนิลาถืออยู่ในมือ นั่งดูทีวีกันอย่างเงียบๆ เงียบจนผมแปลกใจผิดวิสัยของเธอเลยหันหน้าไปดูก็เห็นยัยลูกหมูนั่งคอพับหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ หนังท้องอิ่มหนังตาหย่อนสินะ ยัยอ้วนเอ้ย หึ จึงต้องลำบากผมอุ้มตัวกลมกลมเดินเข้าไปนอนในห้องค่อยๆ วางบนเตียง ทั้งที่ใจอยากจะลองโยนลงไปดูเพราะอยากรู้ว่าจะกลิ้งได้หรือเปล่า แต่กลัวโดนกินหัวเนี่ยแหละ

ผมที่กำลังฝันหวานต้องสะดุ้งเฮือกเพราะรู้สึกขยับตัวไม่ได้หายใจไม่ค่อยออกอาการเหมือนโดนผีอำที่ผมเคยฟังเรื่องเล่ารายการผีในยูทูป พอค่อยๆ ลืมตามองดู ก็เห็นขาขาวซีดพลาดอยู่ตรงหน้าท้องแกร่ง เลื่อนขึ้นมาเป็นแขนขาวขาวกำลังกอดรัดผมเอาไว้ ทำผมแทบกรี๊ด ก่อนจะเลื่อนสายตาทำใจกล้าหันไปมอง ก็เห็นเป็นหน้าเธอ ยัยคู่หมั้นของผม 

ปึก! ตุบ!

"นี่นาย...ข้ามเขตมาได้ยังไง"

"อ้วน เธอดู นี่เขตใคร"