เรื่องราวของการแต่งงาน

บทที่ 1

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

เฉินเจ๋อหยานทำงานเป็นผู้จัดการโครงการในบริษัทเทคโนโลยี ช่วงครึ่งปีหลังต้องรับผิดชอบโปรเจกต์ใหญ่กับลูกค้าต่างประเทศ ทำให้ภาระงานเพิ่มขึ้นอย่างมาก เกือบทุกวันออกแต่เช้ากลับดึก ฉันเข้าใจความกดดันในหน้าที่การงาน และสนับสนุนเขาในการทำงาน ดังนั้นฉันจึงรับหน้าที่ดูแลงานบ้านทั้งหมดเอง ดูแลทุกอย่างให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เพื่อให้เขากลับมาแล้วได้พักผ่อนอย่างสบายใจ

ชีวิตของเราดำเนินไปอย่างสงบ มีขึ้นมีลงไม่มากนัก ไม่มีเรื่องดราม่าใดๆ ในสายตาคนอื่นเราเป็นคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่ธรรมดามาก แค่ความวุ่นวายทำให้เวลาที่ใช้ร่วมกันน้อยลง การพูดคุยส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน ความสนิทสนมโรแมนติกน้อยลงกว่าตอนคบหากันเล็กน้อย แต่ในชีวิตคู่ของผู้ใหญ่แล้วถือเป็นเรื่องปกติ ฉันไม่เคยคิดในแง่ร้ายเลย

อีกหนึ่งสัปดาห์จะเป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา ฉันอยากจะเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้เงียบๆ เพื่อเติมความมีชีวิตชีวาให้ชีวิตที่ราบเรียบ ฉันใช้เงินที่เก็บไว้ซื้อที่หนีบผ้าเนคไทสีเงินดีไซน์เรียบง่ายทนทาน และเขียนการ์ดอวยพรด้วยลายมือตัวเอง อวยพรให้เขาทำงานราบรื่น มีสุขภาพแข็งแรง

ฉันเอาที่หนีบผ้าเนคไทกับการ์ดใส่กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ตั้งใจจะซ่อนไว้บนตู้เสื้อผ้า แล้วค่อยหยิบออกมาให้ในวันครบรอบ แต่พอหันตัวกลับมือลื่น กล่องหล่นลงพื้นโดยตรง แล้วกลิ้งเข้าไปใต้เตียงสุดซอก

เตียงของเราสั่งทำพิเศษ มีโครงเหล็กโดยรอบ ช่องว่างใต้เตียงแคบมาก ตอนนั้นฉันไม่คิดมาก นอนคว่ำลงกับพื้นตรงๆ แล้วโน้มตัวช่วงบนเข้าไปใต้เตียง เอื้อมมือไปหยิบกล่อง ตอนที่ปลายนิ้วสัมผัสถูกกล่อง ฉันโล่งใจ แต่พอจะถอยกลับ ไหล่กลับติดขอบเตียงกับขอบพรมเสียแน่น ขยับไม่ได้เลย

ตอนแรกฉันคิดว่ามันตลกดี อายุนานแล้ว ยังติดอยู่ใต้เตียงได้ แต่พอลองขยับเบาๆ กลับยิ่งติดแน่นขึ้น แขนถูกทาบไว้ใต้ลำตัว ไม่มีแรงจะขยับ ฉันรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาเฉินเจ๋อหยาน แต่เขากำลังประชุมโปรเจกต์ระดับผู้บริหาร สายถูกตัด รูปเดียวกับสั้นๆ กลับมาว่า: กำลังประชุม เดี๋ยวติดต่อทีหลัง

ฉันนอนคว้าอยู่บนพื้นเย็นเพียงลำพัง ผมยุ่ง เสื้อนอนเปื้อนฝุ่น ใจก็จนปัญญา แต่คิดว่าจะช่วยตัวเองให้หลุดออกไปให้ได้ ฉันไม่อยากรบกวนใคร และยิ่งไม่อยากให้คนนอกเข้ามาในห้องนอน ดังนั้นฉันจึงเริ่มปรับท่าอย่างใจเย็น คลายกล้ามเนื้อไหล่ก่อน ยกแขนมาไว้ระดับอก ลดพื้นที่ว่างที่ใช้ แล้วใช้ศอกค่อยๆ พยุงพื้น ขยับ重心ไปข้างหลังทีละนิดๆ

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเกือบสิบนาที ฉันหน้าแดงแก้มจัด แขนกับเข่าเปื้อนฝุ่น แต่ก็ไม่ยอมแพ้ สุดท้าย หลังจากออกแรงช้าสักพัก ไหล่ฉันก็หลุดจากขอบเตียง ร่างกายทั้งหมดก็ถอยออกมาจากใต้เตียงได้สำเร็จ

ฉันนั่งหอบบนพื้น กอดกล่องกำมะหยี่ที่ได้กลับคืนมาไว้ ทั้งขำทั้งไม่ขำ อุบัติเหตุเล็กๆ ในบ้าน ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ไม่มีอะไรล่อแหลม มีแค่ความอับอายกับความภูมิใจที่ช่วยตัวเองได้ ฉันลุกขึ้นทำความสะอาดพื้น เปลี่ยนเสื้อผ้า และซ่อนของขวัญใหม่ เหตุการณ์นี้ก็เหมือนกับเหตุการณ์ขำๆ ในชีวิต ฉันไม่ได้ใส่ใจมันอีกเลย

หลังจากเก็บของเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นพนักงานส่งพัสดุของหมู่บ้าน ฉันบอกให้วางพัสดุไว้ที่โถงทางเดินผ่านทางประตู พนักงานตอบรับอย่างสุภาพและรีบจากไป ตลอดกระบวนการไม่ได้เปิดประตู ไม่มีการสัมผัสตัว หรือพูดคุยกันมากเกินความจำเป็น

ฉันเซ็นรับพัสดุ แล้วก็ทำบ้านต่อ แสงแดดสาดผ่านหน้าต่างมา ทุกอย่างสงบและปกติ ฉันไม่ได้คาดคิดเลยว่า เหตุการณ์เล็กๆ ที่ติดใต้เตียงครั้งนี้ ไม่กี่วันต่อมาจะกลายเป็นในครอบครัว ที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องชายหญิงเลยแม้แต่น้อย