ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกันฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ”พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันทีฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?”แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?”“ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของประธานกู้ซื่อกรุ๊ป กู้เหวินอวี่ ที่เมืองจิง คำว่า ‘เหตุผล’ มีแค่ตระกูลกู้เท่านั้นที่มีอำนาจตัดสิน!”บังเอิญจริงๆ กู้เหวินอวี่ก็คือคู่หมั้นของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยโทรหากู้เหวินอวี่ทันที “น้องสาวบุญธรรมของคุณมาแย่งชุดหมั้นของฉัน เรื่องนี้จะเอายังไงกันดี?”……คำว่า “น้องสาวบุญธรรม” นี่ฟังดูก็ให้ความ

ได้ยินแม่เล่าว่า เพื่อจะได้ผูกสัมพันธ์กับครอบครัวฉัน พ่อของเขาต้องทุ่มแรงไปไม่น้อย ถ้ารู้ว่าการหมั้นครั้งนี้ถูกลูกชายตัวเองทำพังลง คงไม่มีวันปล่อยให้เขาได้จบดีแน่นอนพอคิดถึงตรงนี้ ฉันก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย และขี้เกียจจะไปถือสากับพวกโง่พวกนี้อีก หันหลังเตรียมจะเดินจากไปแต่เหออวี่โหรวกลับไม่ยอมเลิกรา อาศัยว่ามีคนหนุนหลัง แล้วยื่นมือออกมาขวางทางฉันไว้อีกครั้ง“นังแพศยา อย่าคิดจะหนีไปได้! เธอแย่งชุดของฉัน แถมยังทำร้ายฉัน เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะ!”ฉันมองเธออย่างดูแคลน “แล้วเธอคิดจะคิดบัญชียังไงล่ะ?”เหออวี่โหรวคิดว่าฉันกลัวเธอแล้ว จึงยกมือขึ้นหมายจะตบฉัน“ก็ต้องตบจนให้ฉันพอใจน่ะสิ”ฉันใช้มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็ตบหน้าเธออย่างฉับไวและเด็ดขาดหนึ่งทีเธอมองมาที่ฉันอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “นังแพศยา! เธอกล้าตบฉันได้ยังไง…”ฉันสะบัดมือกลับไปตบเธออีกหนึ่งฉาด ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พอใจหรือยัง?”สองฝ่ามือติดต่อกันนั้นทำลายความกร่างของเหออวี่โหรวลงจนหมดสิ้น เธอน้ำตาคลอ รีบหลบไปอยู่ด้านหลังของกู้เหวินอวี่“พี่เห

เดิมทีฉันก็ไม่ใช่คนประเภทที่ คนที่ถูกทำร้ายแล้วยังไม่คิดเอาคืนอยู่แล้ว วันนี้เหออวี่โหรวปฏิบัติกับฉันแบบนี้ แน่นอนว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาดฉันจ้องมองเธออย่างเคียดแค้น ก่อนจะยกมือขึ้นตบเธอรัว ๆ หลายที เพื่อระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจจากนั้นฉันก็เก็บกรรไกรตัดเล็บที่เธอเพิ่งใช้ข่วนหน้าฉันขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอทีละนิดเหออวี่โหรวตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง “เธอ…ถ้าเธอกล้าทำอะไรกับหน้าฉัน ฉันจะสู้กับเธอจนสุดชีวิต…”ฉันฟันลงไปอย่างเด็ดขาดในครั้งเดียวเหออวี่โหรวกรีดร้องอย่างโหยหวนในทันที แก้มด้านหนึ่งของเธอปูดบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมรอยแผลยาวที่มีเลือดไหลซึมฉันฟันลงไปซ้ำอีกครั้ง แล้วก็ทำซ้ำแบบนั้นอีกหลายครั้ง ไม่นานใบหน้าของเธอก็บวมช้ำเสียจนเหมือนหัวหมู แทบดูไม่ออกแล้วว่าเดิมทีหน้าตาเป็นอย่างไรทั้งตัวของเธอถูกบอดี้การ์ดกดเอาไว้จนขยับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงร้องคร่ำครวญอย่างน่าสังเวชและสิ้นหวังเท่านั้น“โอ๊ย…หน้าฉัน…หน้าฉันพังแล้ว…”แผลบาดเจ็บไปอยู่บนตัวใคร คนนั้นเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน ตอนที่เธอคิดจะทำลายใบหน้าของฉัน เธอก็ควรจะคิดไว้แ

เขาชี้นิ้วมาที่ฉัน “ก็เพราะเธอคนนี้แหละ เธอขังผมไว้ในคุกน้ำ ทำให้ผมนอนไม่ได้ทุกวัน แถมยังให้ผมกินข้าวบูดอีก!”ฉันยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย มองไปที่เขาแล้วพูดว่า “แต่ถึงจะเป็นข้าวบูด คุณกู้ก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อยทุกวันไม่ใช่เหรอ?”ศักยภาพของมนุษย์นี่มันไร้ขีดจำกัดจริง ๆ ทุกวันฉันให้คนเอาข้าวเย็น ๆ ที่บูดเสียแล้วไปส่งให้พวกเขากินแค่มื้อเดียวช่วงแรกกู้เหวินอวี่ก็ยังโวยวาย อ้างว่าตัวเองเป็นประธานกู้ซื่อ ต่อให้ต้องอดตายก็จะไม่มีวันยอมกินของพรรค์นั้นเด็ดขาดแต่พออดอยากได้สามวัน เมื่อเผชิญหน้ากับการเอาชีวิตรอด ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปหมด ข้าวเย็นบูดหนึ่งมื้อ ทั้งสองคนกลับแย่งกันกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เม็ดข้าวสักเม็ดเดียวกู้เหวินอวี่มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าดุดันน่ากลัว “นังผู้หญิงใจพิษเอ๊ย ตอนนี้พ่อฉันมาช่วยแล้ว จุดจบของเธอมาถึงแล้ว…”บางครั้งฉันก็อดถอนหายใจไม่ได้ว่า สวรรค์ช่างยุติธรรมจริง ๆ ให้สิ่งหนึ่งกับคนเรา ก็ย่อมต้องเอาอีกสิ่งหนึ่งไป เห็นได้ชัดว่าพระเจ้าเอาสติปัญญาของกู้เหวินอวี่ไป แลกกับหน้าตาที่ดูดีของเขาคำพูดข่มขู่ของเขายังไม่ทันจะจบ กู้ซิงชางก็ฟาดฝ่ามือลงใส่ตัวเขาอย่า