ชุดหมั้นที่ถูกแย่งไป

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกัน

ฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ”

พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันที

ฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?”

แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?”

“ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของประธานกู้ซื่อกรุ๊ป กู้เหวินอวี่ ที่เมืองจิง คำว่า ‘เหตุผล’ มีแค่ตระกูลกู้เท่านั้นที่มีอำนาจตัดสิน!”

บังเอิญจริงๆ กู้เหวินอวี่ก็คือคู่หมั้นของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยโทรหากู้เหวินอวี่ทันที “น้องสาวบุญธรรมของคุณมาแย่งชุดหมั้นของฉัน เรื่องนี้จะเอายังไงกันดี?”

……

คำว่า “น้องสาวบุญธรรม” นี่ฟังดูก็ให้ความรู้สึกไม่ค่อยโปร่งใสอยู่แล้ว ถ้าวันนี้กู้เหวินอวี่ไม่สามารถให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉันได้…

งานหมั้นของฉันกับเขาก็คงไม่มีทางดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว

แต่ไม่คาดคิดเลยว่ากู้เหวินอวี่จะถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอเป็นใครกัน? ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับอวี่โหรว ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงจะถึงตาคนนอกอย่างเธอมาออกความเห็น?”

ฉันกำลังจะบอกว่าตัวเองคือคู่หมั้นของเขา แต่กู้เหวินอวี่กลับวางสายไปเสียก่อน

ฉันโกรธจนเดือดอยู่ในใจ ดีจริงนะกู้เหวินอวี่ ถึงขั้นไม่ยอมบันทึกเบอร์ติดต่อของฉันไว้ด้วยซ้ำ

ส่วนเหออวี่โหรวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยิ้มร่าอย่างสะใจ “นังแพศยา! คิดว่าแค่หาเบอร์ติดต่อพี่เหวินอวี่มาได้ ก็จะปีนไปมีความสัมพันธ์กับเขาได้งั้นเหรอ? ฝันกลางวันไปหน่อยแล้ว!”

สายตาของเธอกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน ก่อนจะพูดว่า “ต่อให้เป็นพนักงานทำความสะอาดของกู้ซื่อกรุ๊ปยังแต่งตัวแพงกว่าเธอซะอีก”

ปกติฉันแต่งตัวเน้นความสบาย เรียบง่าย ไม่ได้ให้ความสำคัญกับราคาของเสื้อผ้ามากนัก ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่ง เรื่องแบบนี้จะกลายเป็นเหตุผลให้คนอื่นเอามาโจมตีฉันได้

“สมัยไหนแล้ว ยังใช้วิธีตัดสินคนจากรูปลักษณ์อยู่อีก กู้เหวินอวี่ที่ยอมรับเธอเป็นน้องสาวบุญธรรมนี่ ช่างตาถั่วจริงๆ เลย”

เพราะเธอเข้ามาปั่นป่วนแบบนี้ ทำให้ฉันหมดอารมณ์จะลองเสื้อผ้าไปเสียแล้ว

ฉันหยิบชุดเดรสขึ้นมาแล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์เพื่อชำระเงินทันที

พนักงานขายมองมาที่ฉันอย่างลังเลก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิง ทางร้านของเราจะให้สิทธิ์ลูกค้าสมาชิกเป็นลำดับแรกเสมอค่ะ”

เหออวี่โหรวหัวเราะอย่างได้ใจยิ่งขึ้น ก่อนจะควักบัตรสมาชิกสีทองอร่ามออกมาจากกระเป๋า แล้วตบลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง

“บัตรสมาชิกที่ต้องเติมเงินห้าล้านถึงจะได้ คนจนอย่างเธอมาทำวางฟอร์มอะไร?”

จริงๆ แล้วฉันไม่ใช่คนที่ชอบเอาเรื่องเอาราวกับใครนัก แต่วันนี้เหออวี่โหรวกลับกระตุ้นไฟโกรธในใจฉันได้สำเร็จ

ฉันหยิบบัตรดำออกมายื่นให้พนักงานขาย พยายามกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ก่อนจะพูดอย่างนิ่งๆ ว่า “เติมสมาชิก แล้วช่วยแพ็กชุดนี้ให้ฉันด้วยค่ะ”

เหออวี่โหรวหันไปมองพนักงานขายด้วยท่าทีข่มขู่ “เมืองจิงเป็นถิ่นของตระกูลกู้นะ วันนี้เธอกล้าขายชุดนี้ให้ผู้หญิงคนนี้ พรุ่งนี้ฉันจะให้พี่เหวินอวี่เข้ามาซื้อกิจการร้านนี้ทั้งร้านเลย”

พนักงานขายพูดเสียงสั่นด้วยท่าทีหวาดๆ “คุณผู้หญิง ฉันเป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่งจริงๆ ไม่กล้าไปมีเรื่องกับตระกูลกู้หรอกค่ะ”

คนรอบ ๆ หลายคนหันมามองฉันแล้วกระซิบเกลี้ยกล่อมว่า “คุณหนูเหอคนนี้ฉันเคยเห็นอยู่หลายครั้ง คุณกู้เอ็นดูเธอมากจริง ๆ คุณอย่าดื้อดึงเลย ถอยก็ดีกว่า”

“ครั้งก่อนก็มีคนเพราะไปขัดใจเธอ เลยถูกตระกูลกู้เล่นงานจนล้มละลายไปแล้ว”

“ถึงคุณจะมีเงินอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับตระกูลกู้ที่ยิ่งใหญ่แล้วก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเดียว รีบไปขอโทษคุณหนูเหอเถอะ ขอให้เธอเมตตาปล่อยคุณไปสักครั้ง”

เมื่อได้ฟังคำยกยอปอปั้นจากคนรอบข้าง เหออวี่โหรวก็ยิ่งได้ใจเสียจนแทบจะเชิดหน้าชูหางขึ้นฟ้าแล้ว

“นังแพศยา เธอคุกเข่าลงต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้ แล้วตะโกนสามครั้งว่า ‘ฉันมันนังแพศยา เสแสร้ง ฉันรู้ว่าตัวเองผิดแล้ว’ บางทีฉันอาจจะพิจารณาปล่อยเธอไปก็ได้”