LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 22
หนึ่งปีต่อมา ฉันนำรายได้จากลิขสิทธิ์หนังสือภาพไปซื้อสตูดิโอวาดภาพแห่งหนึ่งมันไม่ได้กว้างใหญ่นัก แต่มีหน้าต่างกินพื้นที่เต็มผนังด้านหนึ่งและหันไปทางทิศใต้แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนขาตั้งวาดภาพ และส่องให้หวีเงินที่ซ่อมแซมแล้วตรงริมหน้าต่างสว่างขึ้นด้วยรอยหักยังคงเห็นได้ชัดเจนฉันไม่คิดหาสิ่งอื่นมาทดแทนมันอีกแล้วในวันที่หนังสือภาพเล่มใหม่ตีพิมพ์ สำนักพิมพ์ส่งหนังสือตัวอย่างชุดหนึ่งไปยังองค์กรสาธารณประโยชน์หลายแห่งที่ร่วมงานกันในรายชื่อนั้นมีศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับผู้เยาว์ที่เฮ่อจิ่งชวนสังกัดอยู่ด้วยเขาไม่ได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อติดต่อฉัน ไม่ได้ฝากใครนำสิ่งของใดมาส่งต่อให้ และยิ่งไม่เคยปรากฏตัวในงานแจกลายเซ็นแม้แต่งานเดียวหนังสือภาพเล่มใหม่ชื่อ “ทุกครั้งที่ได้พบกัน” ว่าด้วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แม้ผ่านการสูญเสียมาแล้ว ก็ยังเต็มใจทำความรู้จักกับโลกใบนี้เสียใหม่มันไม่ได้เล่าถึงการเฝ้ารอ และไม่ได้เล่าถึงความสัมพันธ์ที่แตกสลายแล้วหวนกลับมาคืนดีกันในหน้าสุดท้าย เด็กผู้หญิงคนนั้นผลักหน้าต่างเปิดออกเพียงลำพัง ปล่อยให้แสงแดดทอดลงบนของเก่าที่ซ่อมแซมแล้วได้ยินมาว่าเขานำหนั
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 21
หลังงานมหกรรมสิ้นสุดลง เฮ่อจิ่งชวนก็ออกจากหนานเฉิงเขาไม่ได้บันทึกกำหนดการที่เปิดเผยต่อสาธารณะของฉันไว้อีก และไม่ได้ให้ผู้ช่วยจองตั๋วไปยังเมืองถัดไปหลังกลับไป เขาลาออกจากสำนักงานกฎหมายเดิมอย่างเป็นทางการ แล้วเข้าร่วมงานกับศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับผู้เยาว์รายได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อน ส่วนห้องทำงานก็เป็นเพียงคูหาเล็กๆ แคบๆ เท่านั้นคดีแรกของเขาคือการช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อควบคุมมาเป็นเวลานาน ยื่นคำร้องขอคำสั่งคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลเมื่อได้ยินแม่ของเด็กพูดซ้ำๆ ว่า “เขาก็ทำไปเพราะหวังดีกับลูก” เฮ่อจิ่งชวนก็นิ่งเงียบอยู่นานครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยใช้เหตุผลแบบเดียวกัน ตัดสินใจแทนหลินจือเวยว่าเธอควรมีเมตตา ควรยอมถอย และควรให้อภัยเมื่อก่อน เขาเคยชินกับการเป็นผู้กอบกู้ในสายตาของคนอื่นตอนนี้ เขาให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายเพียงภายในขอบเขตหน้าที่ และไม่เอาการพึ่งพาของใครมาเป็นเครื่องยืนยันคุณค่าของตัวเองอีกต่อไปบ้านที่เคยเป็นเรือนหอถูกประกาศขายข้าวของภายในบ้านค่อยๆ ถูกขนออกไปจนหมด เหลือเพียงหวีทองคำลายดอกพุดเล่มนั้นบนตู้ตรงโถงทางเข้าเฮ่อจิ่งชวนโอนส่วนแบ่งเงินค่า
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 20
วันจัดมหกรรมศิลปะ เฮ่อจิ่งชวนก็มาถึงบริเวณใกล้สถานที่จัดงานตั้งแต่เช้ามืดเขาพักอยู่ห่างออกไปสองช่วงตึก ไม่ได้นั่งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง และไม่ได้ใช้ลิฟต์ใดๆ ที่อาจเกิดเหตุขัดข้องหกโมงเช้า เขาเดินไปตามถนนทีละก้าวจนถึงทางเข้ายังเหลืออีกสี่ชั่วโมงกว่างานจะเริ่มเขาพกน้ำกับขนมปังมานั่งอยู่ริมถนน สายตาไม่เคยละจากประตูหลักเลยตลอดเวลาระหว่างรอ เขาไม่ได้โทรหาผู้จัดงาน และไม่ได้ฝากใครนำชื่อของเขาไปแจ้งยังหลังเวทีครั้งนี้ เขาไม่ต้องการใช้สถานะและเส้นสายของตนบีบให้ฉันต้องตอบสนองเขาเพียงอยากเป็นเหมือนผู้ชมธรรมดาคนหนึ่ง ได้มองเห็นฉันสักครั้งในสถานที่สาธารณะ แล้วจากไปอย่างเงียบๆเก้าโมงสี่สิบ รถของแขกรับเชิญเริ่มทยอยเข้าสถานที่จัดงานรถของฉันจะมาถึงก่อนสิบโมงเฮ่อจิ่งชวนลุกขึ้นยืน เหงื่อเย็นซึมออกจากฝ่ามือเพราะความตึงเครียดนี่เป็นครั้งที่เขาเตรียมการไว้รอบคอบรัดกุมที่สุดไม่มีพาหนะที่ล่าช้า ไม่มีการเปลี่ยนสถานที่กะทันหัน และไม่มีแผงจัดแสดงใดที่จะบดบังสายตาได้แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเบรกดังมาจากฝั่งตรงข้ามถนนเด็กคนหนึ่งที่วิ่งตามลูกบอลออกไปบนถนนถูกรถจักรยานชนจนล้ม
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 19
หลังการหย่ามีผลอย่างเป็นทางการ เฮ่อจิ่งชวนก็ยังไม่อาจปล่อยวางการพบกันครั้งนั้นได้อย่างสิ้นเชิงเขาไม่สืบค้นตารางการเดินทางส่วนตัวของฉันอีกแล้ว ทว่ายังคอยติดตามข้อมูลนิทรรศการสัญจรที่โครงการหนังสือภาพเผยแพร่ต่อสาธารณะจุดแรกของนิทรรศการสัญจรอยู่ที่หลินเจียงเขาเดินทางมาถึงล่วงหน้าหนึ่งวัน ทั้งยังเดินสำรวจเส้นทางจากโรงแรมไปยังสถานที่จัดงานตามระบบนำทางด้วยตัวเองหนึ่งรอบแต่คืนนั้นท่อน้ำกลับแตกขึ้นมา งานจึงต้องเปลี่ยนสถานที่กะทันหันเจ้าหน้าที่ติดประกาศแจ้งไว้ใต้ประกาศเดิม แต่น้ำที่ทะลักออกมากลับทำให้กระดาษเปียกจนตัวหนังสือเลือนราง อ่านไม่ชัดกว่าข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตจะอัปเดต งานพบปะพูดคุยก็จบลงเสียแล้วเมื่อเขารีบไปถึงสถานที่แห่งใหม่ ก็เห็นเพียงเจ้าหน้าที่กำลังรื้อฉากหลังที่มีชื่อของฉันอยู่จุดที่สองอยู่ที่เป่ยเฉิงเขาซื้อตั๋วแถวหน้าไว้ ถึงขั้นตรวจสอบล่วงหน้าแล้วว่าฉันจะเข้าร่วมงานแจกลายเซ็นแต่ระหว่างทาง รถไฟกลับหยุดให้บริการเพราะหิมะตกหนักเฮ่อจิ่งชวนลากสัมภาระวิ่งออกจากสถานี ต้องยอมเพิ่มค่าโดยสารอยู่หลายครั้งกว่าจะหารถที่ยอมขึ้นทางด่วนได้หิมะที่ทับถมปิดกั้นเส้นทางช่วงสุดท้า
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 18
เมื่อกระบวนการหย่าร้างเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย ศาลจัดให้ทั้งสองฝ่ายเข้ารับการสอบถามแยกกันเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทั้งคู่พบหน้ากัน หลินจือเวยถูกนัดไว้ตอนเก้าโมงเช้า ส่วนเฮ่อจิ่งชวนเป็นเวลาสิบโมงครึ่งเดิมทีการจัดเวลาเช่นนี้เป็นข้อเสนอของโจวเหยียนเฮ่อจิ่งชวนไม่ได้คัดค้าน และไม่ได้ตั้งคำถามอย่างที่เคยทำว่า ทำไมสามีภรรยาที่กำลังจะหย่ากันถึงพบหน้ากันไม่ได้ด้วยซ้ำคืนก่อนหน้านั้น เขาเพียงตรวจเอกสารทั้งหมดซ้ำถึงสามรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พลาดเซ็นชื่อแม้แต่จุดเดียว จนทำให้หลินจือเวยต้องอยู่ในชีวิตสมรสนี้ต่อไปอีกแม้แต่วันเดียวเขามาถึงก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมงไม่ใช่เพื่อมาดักรอเธอ เพียงแต่กังวลว่าระหว่างทางอาจเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นอีก จนทำให้การลงนามในเอกสารล่าช้าเมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นหก ห้องโดยสารก็หยุดกะทันหันจากด้านนอกมีเสียงเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงดังเข้ามา บอกว่าเซ็นเซอร์ขัดข้องและต้องรอให้ระบบเริ่มทำงานใหม่เฮ่อจิ่งชวนมองตัวเลขเวลาที่เปลี่ยนไปไม่หยุด ทว่าเขากลับไม่กระวนกระวายจนทุบประตูอย่างที่เคยทำเมื่อก่อนเก้าโมงยี่สิบแปดนาที ลิฟต์กลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ประตูลิฟต์ข
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป บทที่ 17
สองวันก่อนนิทรรศการภาพวาดจะเปิด เฮ่อจิ่งชวนก็มาถึงหนานเฉิงแล้วเขาตรวจสอบทางออกทุกจุดของหอจัดแสดงที่เปิดให้บุคคลทั่วไปใช้ไว้ล่วงหน้า ถึงขั้นจองห้องในโรงแรมฝั่งตรงข้ามที่มองเห็นประตูหน้าได้วันเปิดงาน ตั้งแต่หกโมงเช้าเขาก็นั่งอยู่ในโถงชั้นหนึ่งแล้วเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเปลี่ยนเวรไปถึงสองรอบ แต่เขาก็ไม่เคยออกไปจากที่นั่นเลยเมื่อเจ้าหน้าที่ถามว่าเขาต้องการเข้าไปก่อนเวลาไหม เขาก็ส่ายหน้า เพียงพับจดหมายขอโทษฉบับนั้นให้เรียบร้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในจดหมายไม่มีคำร้องขอการให้อภัย และไม่ได้เขียนว่าตัวเขาเองต้องแบกรับผลที่ต้องแลกมามากเพียงใดเขาเพียงยอมรับทีละข้อว่า ตนผิดนัดในวันครบรอบ ปล่อยปละให้อันอันทำหวีเงินพัง เลือกเชื่อเฉิงจือในตอนที่เธอบาดเจ็บ รวมถึงครั้งสุดท้ายในยามเช้าที่เขาปล่อยให้เธอจากไปเพียงลำพังเขาไม่มีทั้งดอกไม้และของขวัญในกระเป๋ามีเพียงจดหมายขอโทษฉบับหนึ่งที่เขาเขียนแล้วเขียนอีกมาหลายครั้งต่อให้สุดท้ายยังไม่ได้พบเธอ อย่างน้อยเขาก็อยากนำจดหมายฉบับนั้นมาด้วยตัวเอง ให้ถึงสถานที่ที่อยู่ใกล้เธอที่สุดเก้าโมง ผู้ชมเริ่มทยอยเข้ามาในงานสิบโมง ผู้จัดงานแจ้งว่าหลินจือเวยม
