LOGINShare
Chapter 13 | ดามใจ
Last Updated:
2025-12-18 13:11:46Chapter 13 | ดามใจ
แน่วนั่งมองละอองดาวร้องไห้สะอื้นตัวโยน ในมือของเธอกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เธอจะแต่งงานเดือนหน้าอยู่แล้วเชียว แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ผู้ชายที่รักมากที่สุดนอกกายนอกใจ ไปมีอะไรกับเลขาจนท้องโย้ โดยที่เธอไม่เคยระแคะระคาย ทั้งที่หลัง ๆ เธอกับเขาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา เธอไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสองจะแอบลักลอบได้เสียกัน ถ้าเธอไม่ได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นกับคนรักที่โรงพยาบาล เธอคงจะเป็นอีโง่ไปอีกนาน “ฮื่อ ๆ ทิมนอกใจออง ฮึก เขาแอบสวมเขาให้อองมาตลอดเลย อองเจ็บเหลือเกินแน่ว อองเจ็บ ฮือ ๆ” ละอองดาวร้องห่มร้องไห้เจ็บปวดหัวใจในทุกอณู เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่แสนความสุข จะมีความทุกข์ระทมมาเยี่ยมเยียน ความรักความฝันความหวังที่เธอเคยมีมันพังทลายลง พร้อมกับความเจ็บปวดในหัวใจ ที่ผ่านมาเธอมั่นคงให้ซื่อตรงกับเขามาตลอด เธอศรัทธาในความรักและพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ความรักของเธอกับทิมผ่านไปด้วยดี แต่หากว่า ผู้ชายมักมากอย่างเขากลับลักลอบสวมเขาให้เธอ แอบมีอะไรกันกับเลขา จนตั้งท้อง สร้างความเจ็บปวดให้กับเธอเหลือเกิน มันเจ็บราวกับหัวใจจะแตกสลาย “ไม่เป็นไรนะ ผมจะอยู่ข้าง ๆ คุณเอง” สิ้นประโยคที่ชายหนุ่มเอื้อนเอ่ย ละอองดาวก็เงยหน้ามองหน้าเขาทั้งน้ำตา “แน่ว ฮือ ๆ” น้ำตาหญิงสาวหลั่งไหลราวกับทำนบพัง แน่วแน่ดึงร่างเล็กมากอด เธอเป็นผู้หญิงที่เขารักมาตลอด ไม่ว่าจะพยายามลบเลือนออกจากหัวใจ สุดท้ายเธอก็ยังเป็นผู้หญิงที่เขารักเสมอ แม้หัวใจจะปันไปให้ปาลิตา แต่ความรู้สึกนั้นมันไม่ได้ชัดเจน เหมือนความรู้สึกที่เขามีต่อละอองดาว “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เริ่มต้นใหม่กัน ดีที่อองไม่แต่งงานกับมันก่อนแล้วเห็นทาสแท้ของมัน ไม่อย่างนั้นอองจะแย่มากกว่านี้” “ฮือ ๆ อองเสียใจเหลือเกิน ฮึก แน่วอองเจ็บ ฮือ ๆ” ละอองดาวร้องไห้กับอกของเขาจนเสื้อเปียกชุ่ม เสียใจกัขทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่คิดว่าคนที่รักจะลวงหลอกกันได้ “อองรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่ามาก ฮือ ๆ อองคงแย่จนทิมแอบไปมีอะไรกับคนอื่น ฮือ ๆ อองไร้ค่าจริง ๆ” “คนมักมาก ต่อให้ดีขนาดไหนมันก็ทำเลวกับเราอยู่ดีนั่นแหละ ไม่เป็นไรนะ อองมีค่ากับผมเสมอ ต่อให้อองจะเป็นยังไง ในสายตาของผม อองก็ยังเป็นผู้หญิงที่ดีน่ารักเสมอ” “แน่วแน่ ฮึก” “ไม่เป็นไรนะ ผมจะพาอองก้าวผ่านความเจ็บปวดที่มันเกิดขึ้นเอง” แน่วแน่ลูบแผ่นหลังละอองดาวเบา ๆ เพื่อปลอบใจ ที่ผ่านมาเขารักเธอ และจะรักตลอดไป “มันไม่ง่ายเลย ฮึก ที่อองจะไม่เจ็บ” “ผมเองก็เคยเจ็บ แต่มันจะผ่านไป อองจะก้าวผ่านความทุกข์ ความเจ็บปวด ความเสียใจไปได้ ผมจะช่วยประคับประคองอองให้ก้าวผ่านทุกอย่างเอง “แน่วแน่ อองขอโทษ ฮือ ๆ ทั้งที่แน่วดีกับอองขนาดนี้ แต่อองกลับใจบอดมองไม่เห็นความรัก ความหวังดีที่แน่วมีต่อออง ฮือ ๆ อองขอโทษ อองมันไม่ดีเอง” “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เราเริ่มใหม่กันได้” แน่วแน่คลายกอด แล้วใช้มือปาดน้ำตาที่แก้มให้กับละอองดาว เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ยิ่งเขาแสนดีกับเธอมากแค่ไหน เธอก็ยิ่งละลายใจ “อองขอโทษนะแน่ว อองมันไม่ดีเอง ฮือ ๆ” ละอองกอดชายหนุ่มอีกครั้ง เธอมองไม่เห็นทางออกของเรื่องนี้เลย มันมืดมนไร้ที่พักพิงหัวใจ พ่อแม่ก็อยู่ไกล ไม่รู้จะพูดคุยกับใครดี “ช่างมันเถอะ อองไปพักผ่อนดีกว่านะ อยู่ตรงนี้ยุงมันเยอะ” เขาประคองคนตัวเล็กลุกขึ้น “ค่ะ” ละอองดาวพยักหน้าเดินเข้าไปในบ้าน “เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้ทาน อองขึ้นไปรอข้างบน เดี๋ยวผมตามขึ้นไป” “ค่ะ” ละอองดาวพยักหน้าเเล้วเดินเข้าไปในบ้าน ตอนนี้ก็เช้า พวกแม่บ้านน่าจะลุกมาเตรียมอาหารแล้ว หญิงสาวก้าวขาขึ้นบันไดอย่างเหม่อลอย พอสมองหวนไปคิดเรื่องของแฟนหนุ่ม น้ำตาเจ้ากรรมก็หลั่งไหลออกมาราวกับทำนบพัง หัวใจของเธอมันพังยับเยิน จนแทบไม่เหลือชิ้นดี ผ่านไปไม่นานโจ๊กร้อน ๆ ก็ถูกนำมาเสริฟ แน่วแน่เจอโจ๊กถุงในตู้เย็น เขาก็เลยนำมาเวฟเพื่อร่นเวลา “มาแล้วครับ” เขาวางโจ๊กลงบนโต๊ะ ในขณะที่ละอองดาวนั่งอยู่ที่เตียง เธอปล่อยน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด แน่วแน่มองก็ยิ่งสงสาร “ออง ทานโจ๊กนะ ท้องอิ่มสมองเราจะโล่ง นอนหลับสบาย” “แน่ว…” ละอองดาวเบ้ปากจะร้องไห้ “ทำใจให้สบาย ต่อให้อองไม่เหลือใคร อองยังมีผมเสมอ ทานโจ๊กนะ จะได้พักผ่อน” “ค่ะ” ละอองดาวลุกขึ้นมานั่งรับประทานอาหารที่โต๊ะ กินไปร้องไห้ไป นี่สินะที่เขาเรียกว่ากินข้าวทั้งน้ำตา เธอเพิ่งจะได้สัมผัสคำพูดนี่ก็วันนี้แหละ หลังจากรับประทานไปสองสามคำละอองดาวก็ไม่ทานต่อ แต่เลือกที่จะไปนั่งลงบนเตียง แล้วล้มตัวลงนอน แน่วแน่รีบไปห่มผ้าให้ มองละอองดาวแล้วถอนใจออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าสวยซีดเซียวเขาก็ยิ่งสงสาร คิดแล้วก็แค้นไอ้เพื่อนเลวยิ่งนัก เขาอุตส่าห์หลีกทางให้ทุกอย่าง เพื่อให้คนสารเลวอย่างมันคบละอองดาว เพราะเธอมีใจให้กับมัน ทำให้เขาต้องถอย สุดท้ายแล้วมันกลับทำเลวระยำต่อเธอ มันทำให้เขาแค้นใจยิ่งนัก พอเห็นว่าละอองดาวหลับไปแล้ว แน่วแน่ก็เดินออกมาจากห้องนอนของเธอ มือหนากำเข้าหากันอัตโนมัติ เขาจะไปลากคอไอ้เพื่อนเลว แล้วกระทืบให้จมตีน ละอองดาวลืมตาขึ้นแล้วลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเต็มอ่าง เธอลงไปนั่งแล้วเอนกาย เธอเหลือบไปเห็นใบมีดโกน ละอองดาวหยิบมันแล้วกรีดข้อมือของตัวเอง จนเลือดสีแดงสดไหลรินออกมาจากข้อมือเล็ก การอยู่แบบทุกข์ทรมานทั้งกายและหัวใจต่างหากที่น่ากลัว และเธอกำลังประสบพบเจอกับมันอยู่ตอนนี้ เธอไม่สามารถที่จะทนอยู่ได้อีกต่อไป หญิงสาวกรีดย้ำอีกหลายๆครั้ง กรีดย้ำๆลงแผลเดิมๆ เอาหัวพิงกับขอบอ่างเอาไว้ ถ้าเกิดว่าเธอหมดสติไปก็คงจะจมน้ำตายไปเอง ผ่านไปสักพัก ละอองดาวก็รู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาเรื่อยๆ นัยน์ตาของเธอเริ่มพร่ามัวมองภาพต่างๆเลือนลาง ความหนาวเหน็บเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจ ร่างของเธอเริ่มไหลลงอ่างจนหัวจมลงไป จิตใจจมดิ่งลงในความมืดมิด ตอนนี้เธอกำลังจะตาย สิ่งที่เธอเคยกลัวกลับไม่น่ากลัวแล้ว เธอกลับรู้สึกดีใจที่จะหลุดพ้นจากตรงนี้เสียที.... “ออง!” ร่างเล็กถูกคว้าขึ้นจากอ่าง แต่เธอแน่นิ่งไปแล้ว แน่วแน่หัวใจกระตุกวาบรีบทำซีพีอาร์พอหญิงสาวได้สติเขาก็รีบพาส่งโรงพยาบาล ดีที่เขากลับมาเพราะลืมกุญแจ ถ้าไม่ลืมเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องร้ายแค่ไหนกับละอองดาว ¥¥¥¥¥ ปาลิตานั่งอยู่บนโซฟาด้วยความกระวนกระวายใจ ผ่านไปสองวันแล้วที่แน่วแน่เงียบหายไป โทรหาก็ไม่รับสาย ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ถ้าเกิดเขาไปบ้านพ่อแม่ เขาก็ไม่เคยเงียบหายแบบนี้ ปกติท่านอยู่เมืองนอกก็ไม่ค่อยจะมาที่เมืองไทย พอกลับมาแน่วแน่ก็จะไปค้างอยู่ด้วย แต่ทุกครั้งที่ไปเขาก็จะบอกเธอเสมอ แต่นี่เขากลับเงียบหายไป ปล่อยให้เธอต้องกังวลใจ “ไปไหนของเขานะ” ปาลิตาเอ่ยด้วยกระแสเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอกดโทรศัพท์โทรออกหาเขาอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม เขาไม่รับสายเธอเหมือนเช่นเคย ปาลิตานั่งทานอาหารกลางวันอย่างหงอย ๆ พอไม่มีแน่วแน่อยู่ด้วย เธอก็อ้างว้างเหลือเกิน แกรก ประตูถูกเคาะเบา ๆ ปาลิตารีบลุกแล้วตรงไปที่ประตู แต่พอเปิดออกไปก็เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนที่เธอรอคอย “มาหาใครคะ?” “เอ่อ…พอดีผมมาหาเพื่อน นึกว่าเพื่อนอยู่ชั้นบนสุด ขอโทษด้วยนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวขอโทษแล้วเดินไปที่ลิฟท์ ปาลิตาได้แต่มองตามแล้วถอนหายใจออกมาแรง ๆ ชั้นบนสุดมีแค่ห้องที่เธออยู่ มาเคาะผิดได้ช่างน่าโมโหจริง ๆ
Latest chapter
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
