Mag-log inShare
Chapter 12| อยากหยุดเวลา
Huling Na-update:
2025-12-18 13:11:19Chapter 12| อยากหยุดเวลา
เช้าของวันต่อมาปาลิตาถูกปลุกขึ้นแต่เช้าเพื่อไปล่องเรือตกหมึกดูปะการัง แม้เธอจะเมาค้างแต่แน่วแน่ก็ลากเธอไปจนสำเร็จ เรือโคลงเคลงทำให้เธออาเจียนหลายครั้ง กว่าจะถึงที่หมายปาลิตาก็แทบหมดแรงเพราะอาเจียนมาตลอดทาง “ไหวไหม?” เขาถามอย่างห่วงใย ปาลิตาใช้มือปาดเหงื่อตัวเองแล้วส่ายหน้า “ไม่เลยค่ะ” “ต้องไหวสิ มาเที่ยวทั้งที” แน่วแน่สวมใส่ชุดดำน้ำให้ปาลิตา พร้อมกับพาเธอลงไปจนสำเร็จ แม้อาการจะไม่ค่อยสู้ดี แต่พอลงไปในน้ำอาการเมาค้างของเธอก็หายเป็นปลิดทิ้งเพราะปะการังที่ดำลงไปดูมันสวยงามมากๆ ท้องทะเลสีครามมีธรรมชาติที่สวยงามซ่อนเอาไว้มากมาย ปาลิตามีความสุขมากที่ได้เที่ยวกับเขา หลักจากดูปะการังจนหนำใจก็มาทานของอร่อย “ปลาหมึกซาซิมิโคตรอร่อย” “ใช่ค่ะอร่อยที่สุดเลย” “พี่ป้อน” “พี่…” ปาลิตาขมวดคิ้ว “พี่อยากแทนตัวเองว่าพี่กับลิตา มันดูไม่ห่างเหินดี ลิตาต้องเรียกพี่ว่าพี่แน่วนะรู้ไหม?” “ค่ะ” ปาลิตายิ้ม ดวงตาเป็นประกายด้วยความรักทั้งหมดที่มี เธอมีความสุขเสมอ กับการดูแลเอาใจใส่ของเขา พอค่ำก็พากันไปตกหมึก ดื่มด่ำกับธรรมชาติจนพอใจ ก็กลับมานอนที่บังกาโล มือหนาบีบเค้นอกอวบของเธออย่างเมามัน นิ้วก็เขี่ยวนยอดถันจนแข็งเป็นตุ่มไต ร่างเปลือยถูกฟอนเฟ้นด้วยมือใหญ่ มันซ่านเสียวจนปาลิตาไม่อาจจะข่มเสียงเอาไว้ได้ แน่วแน่บดสะโพกเข้าหาความอ่อนนุ่ม ฝากฝังตัวตนครั้งแล้วครั้งเล่า มือเล็กเกร็งจิกผ้าปูจนมันยับเยินไม่เหลือชิ้นดี ปาลิตาปล่อยกายปล่อยใจปล่อยให้เขามีความสุขกับเรือนร่าง เธอรักเขาอย่างเต็มหัวใจ จนพร้อมที่จะมอบให้ทุกอย่าง หลังจากที่เขาบอกกับเธอว่าจะพาเธอมาเที่ยวภูเก็ตแค่ไม่กี่วัน ตอนนี้ปาไปเกือบสามอาทิตย์แล้วเขาก็ยังไม่พาเธอกลับ ชีวิตของเธอกับเขาวน ๆ เวียน ๆ กินเที่ยวแล้วก็กลับมาพักผ่อนมีอะไรกัน ด้วยเซ็กส์อันแสนเร่าร้อน ลูปวนอยู่แบบนี้ “พี่ใกล้แล้วทูนหัว พี่ใกล้จะเสร็จแล้ว” “พี่แน่ว อื้อ อ๊า” ปาลิตาครางกระเส่า ร่างกายเคลื่อนไหวไปกับเพลงรัก เพียงไม่นานเขาก็พาเธอพุ่งทะยานแตะขอบสวรรค์ ดวงดาวแสนสดใสเธอคว้ามันได้ในที่สุด “พี่มีความสุขเหลือเกินลิตา” “ลิตาก็มีความสุขค่ะ มีความสุขที่สุด ลิตารักพี่นะคะ” ปาลิตาหอบหายใจสะท้านพูดคำว่ารักออกมา แต่ไม่อาจจะเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้แล้ว ความรู้สึกมันชัดเจน มันคือความรักที่เธอมีให้ต่อเขาคนเดียว เธอมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา มีความสุขเหลือเกินกับอกอุ่น ๆ นี้ เธอไม่อยากจะไปไหนเลย อยากอยู่กับเขาในทุก ๆ วัน “…” แน่วแน่ไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกที่จะเงียบแล้วจุมพิตที่ศีรษะทุยเล็กเบา ๆ “ถ่ายรูปให้หน่อยสิคะ” ปาลิตาอยู่ในชุดบิกินียืนอยู่ที่หาดไม้ขาว เครื่องบินลำใหญ่กำลังร่อนลงจอด เธอยกแขนชูนิ้วชี้ตอนเครื่องบินมาตรงหัวพอดี รูปที่แน่วแน่ถ่ายจึงสวยงามลงตัว “ดูนี่” เขายื่นกล้องถ่ายรูปให้ดูภาพ “โคตรสวยค่ะ” “ไปถ่ายตรงนั้นกัน” เขาชี้ไปที่ต้นสนที่เรียงรายกัน “ค่ะ แต่พี่แน่วต้องถ่ายรูปกับลิตานะคะ” “ได้สิ” แน่วแน่พยักหน้าเดินไปที่ต้นสนพร้อมกันกับหญิงสาว ปาลิตายิ้มดวงตาเปล่งประกาย บ่งบอกว่าตอนนี้ เธอมีความสุขมากเพียงใด พอเที่ยวหนำใจก็ถึงเวลาต้องกลับไปทำงาน ปาลิตาเก็บของแล้วยกไปไว้ที่รถ พอทุกอย่างเรียบร้อยรถหรูก็เคลื่อนตัวมุ่งออกจากภูเก็ตทันที “จะข้ามสะพานอีกแล้ว ต้องขอพร” ปาลิตารีบหลับตายกมือไหว้ขอพร “นี่กะจะขอพรทั้งตอนมาตอนกลับเลยเหรอ?” “ขอหมดค่ะ” ปาลิตาตอบด้วยน้ำเสียงสดใสกลั้นใจขอพร แน่วแน่จึงแกล้งเธอด้วยการขับรถช้าลง กว่าจะข้ามสะพานได้เธอก็แทบขาดใจตาย “พี่แน่วชอบแกล้งลิตา” “ก็ลิตาน่าแกล้งนิ่ครับ” เขาปากหวาน หันมายิ้มให้เธอ “ตลอดอ่ะ” “พี่ชอบเวลาเธอค้อน เธอน่ารักมากนะรู้ไหม?” หน้าปาลิตาแดงซ่านราวกับตำลึงสุก ยิ่งเขาเห็นเธอเสียอาการเพราะเขา เขาก็ยิ่งแกล้งเธอ “ต่อไปจะไม่ค้อน แต่จะโกรธเลย” “ลิตาโกรธพี่ลงเหรอ พี่ออกจะน่ารักนะ” “น่ารักตรงไหนคะ?” “ทุกตรง” “ไม่เถียง” “นั่นแน่” “คิก ๆ” เขาว่ากันว่าความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เหมือนมันจะจริงดังที่เขาพูดกัน หลังจากที่กลับมาจากภูเก็ตทุกอย่างก็ต้องดำเนินต่อไป “เงินนี้พี่ให้เอาไว้ซื้อของที่อยากซื้อ” เขายื่นซองเงินปึกใหญ่ให้ “มันเยอะเกินไปค่ะ” “ไม่เยอะหรอก เก็บไว้ใช้ ขาดเหลืออะไรก็บอก เออ ตำรวจโทรบอกพี่เมื่อวาน เรื่องเสี่ยชัชคืบหน้าไปมาก เขาทะลายบ่อน ออกหมายจับเรื่องค้าประเวณี และเรื่องพยายามข่มขืนลิตาด้วย มันหนีไปต่างประเทศ แต่ตำรวจก็กำลังประสานงานกับตำรวจต่างประเทศ ให้ตามจับมันอยู่” “ถือว่าเป็นข่าวดีมาก ๆ ลิตาจะได้ออกไปไหนบ้าง ไม่ต้องกลัวเสี่ยชัชอยู่แบบนี้” “อื้อ ตอนนี้ตำรวจตามจับมันหนักเลยมันไม่กล้าทำอะไรแล้วนอกจากหนีหัวซุกหัวซุนไปต่างประเทศ หลังจากนี้ลิตาก็ใช้ชีวิตปกติ ไม่ต้องกลัวว่ามันจะมาทำร้ายอีก” “ค่ะ” “ไปนอนกันดีกว่า เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” ร่างเล็กถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง เธอมีความสุขมาก ที่ได้อยู่ร่วมกันกับผู้ชายที่เธอรัก ทุกอย่างทำท่าจะไปในทางที่ดี เธอใช้ชีวิตร่วมกับแน่วแน่ประหนึ่งสามีภรรยา ดูแลเรื่องอาหาร เสื้อผ้า และเรื่องบนเตียงกับเขาไม่เคยขาดตกบกพร่องเลย ถึงเขาจะไม่อคยพูดว่ารัก แต่การกระทำของเขาก็ไม่ได้แสดงออกว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงบนเตียง ไร้ค่าไร้ราคาเลย เขาทำให้เธอรู้สึกมีความสุขเสมอ สำหรับเขาในความรู้สึกของเธอ คือผู้ชายที่เธอรักและเทิดทูนสุดหัวใจ เธออยากจะหยุดเวลาเอาไว้จริง ๆ หยุดเอาไว้ทุกอย่าง ให้มันมีแค่เธอกับเขา แค่นี้เธอก็มีความสุขที่สุดแล้ว แต่ทว่า…ค่ำคืนหนึ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ปลุกให้แน่วแน่ต้องให้ตื่นจากห้วงนิทรา ในเวลาตีสาม Rrrrrrrr “ฮัลโหล” (“…”) “ไม่ต้องร้อง ผมกำลังไป” แน่วแน่รับสายพูดคุยสองสามประโยคก็รีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเดินผลุนผลันออกไปจากห้อง ครั้นปาลิตาจะเอ่ยถามมันก็ไม่ทันเสียแล้ว
Pinakabagong kabanata
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
