ตอนที่ 6 ซอสเปื้อน

แรงปะทะ อย่างไม่ตั้งใจ จนทำให้ร่างเล็กของพะพายเซถลาเลย ไปด้านหลัง ดีที่เธอยังพอทรงตัวได้ทัน

แต่ทว่ากล่องข้าวชานอ้อยในถุงพลาสติกกลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น แรงกระแทกส่งผลให้ฝากล่องแง้มเปิดออก และด้วยความแรง ซอสผัดกะเพรา และผัดพริกแกง สีเข้มข้นจัดจ้านข้นขลัก ผสมกับไข่แดงเยิ้มๆ ที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ

ก็กระเด็นหลุดลอยละลิ่วข้ามอากาศ... ก่อนจะตกแหมะและไหลเยิ้มเป็นทางยาวลงบนหน้าอกและเสื้อสูทสีเทาอ่อนราคาหลายแสนของคิรินอย่างแม่นยำราวกับจับวาง!

ความเงียบกริบดุจป่าช้าเข้าปกคลุมไปทั่วล็อบบี้ตึกหมื่นล้านในพริบตา

พนักงานทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างอ้าปากค้าง สมชายเลขาฯ ส่วนตัวถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดจนแทบจะเป็นลมตามประธานไปอีกคน

คิรินหยุดชะงักฝีเท้า นิ่งค้างไปสามวินาทีเต็มๆ ชายหนุ่มค่อยๆ ก้มลงมองหน้าอกเสื้อของตัวเอง ซอสสีน้ำตาลเข้มแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ส่งกลิ่นพริกกระเทียมหอมฟุ้งขัดกับน้ำหอมราคาแพงอย่างสิ้นเชิง ความหงุดหงิดบวกกับความเครียดสะสมระเบิดตูมออกมาทันที ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมองตัวต้นเหตุด้วยความโมโหจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"นี่เธออีกแล้วเหรอ?! นี่!! ยัยแม่ค้า" เสียงทุ้มตวาดกร้าวระเบิดลั่นลอบบี้จนพะพายสะดุ้งสุดตัว

"เอ่อ... คือ พาย...พายขอโทษค่ะ! พายขอโทษจริงๆ ค่ะคุณบอส!"

พะพายหน้าเสีย ใบหน้าน่ารักสลดลงทันตาเห็น เธอรีบละล่ำละลักบอกพลางกุลีกุจอหยิบกระดาษทิชชูในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนออกมา หวังจะเข้าไปช่วยเช็ดรอยเปื้อนให้เขาด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก

"พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะค่ะ พอดีพายมัวแต่ดูเลขชั้นลิฟต์ เดี๋ยวพายช่วยเช็ดให้นะคะ!"

"หยุด! อย่ามาจับ!" คิรินตวาดลั่นพลางปัดมือเล็กออกอย่างแรงจนทิชชูร่วงหล่นสู่พื้น ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาเกรี้ยวกราดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"เธอรู้ไหมว่าเธอทำอะไรลงไป?! นี่ฉันกำลังจะเข้าประชุมระดับพันล้านในอีกห้านาทีนี่แล้ว! แต่เธอ...เธอ.....ยัยแม่ค้าซุ่มซ่ามเอ้ยยยย กลับมาทำให้เสื้อผ้าฉันพังพินาศแบบนี้!"

"พายทราบค่ะว่าพายผิด พายยอมรับและขอโทษจริงๆ ค่ะคุณบอส..."

พะพายพยายามใช้น้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลเข้าสู้ แม้ในใจจะเริ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัว

"ให้พายวิ่งไปซื้อเสื้อเชิ้ตหรือสูทตัวใหม่ในห้างข้างๆ ให้ตอนนี้ไหมคะ หรือจะให้พายรับผิดชอบค่าซักรีด..."

"ชดใช้? ซักรีดงั้นเหรอ? เธอพูดว่า เธอจะชดฝช้ค่าสูทตัวนี้ของฉันอย่างงั้นหรอ!!!"

คิรินแค่นยิ้มเหยยหยัน นัยน์ตาเรียวคมกริบเต็มไปด้วยความดูถูกและโทสะที่บดบังหัวใจจนมิด

"สูทตัวนี้นะยัยแม่ค้า ฉันสั่งคัตติ้งมา และสั่งตัดพิเศษ ในราคาแสนห้า! และที่สำคัญ เงินแสนห้าของเธอหรือค่าซักรีดโง่ๆ นั่น มันเทียบไม่ได้เลยกับมูลค่าความเสียหาย ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว งานของโปรเจกต์ระบบโปรแกรมใหม่ที่ฉัน เตรียมมาทั้งปี อ่อ!! หลายปีสิถึงจะถูก ฉันจะต้องพรีเซนต์ให้ลูกค้าต่างชาติในวันนี้!............และถ้างานนี้พังเพราะความสะเพร่า ซุ่มซ่าม ไม่ดูตาม้าตาเรือ หรือจะเรียกอะไรก็ช่าง เรียกว่าการที่ไร้จิตสำนึกของเธอจะดีกว่า...ที่พูดมานี่ เธอมีปัญญาชดใช้ไหม?!"

คำพูดที่รุนแรงและสายตาที่มองมาราวกับเธอเป็นสิ่งของไร้ค่า กรีดลึกเข้าไปในใจของพะพายอย่างจัง หญิงสาวหน้าชาดิก ขอบตาเริ่มร้อนผะผ่าว ความสดใสอารมณ์ดีที่เคยมีถูกทำลายลงด้วยคำว่า 'ไร้จิตสำนึก' และการเปรียบเทียบคุณค่าชีวิตเธอกับเงินทองของคนรวย

"คุณบอสคะ...พายผิดที่เดินไม่ดูทาง และพายก็พร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่างเท่าที่คนจนๆ อย่างพายจะทำได้" พะพายเอ่ยเสียงสั่นเครือ ควบคุมไม่ให้น้ำตาไหลออกมาร่วมหน้าพยานหลายสิบคน

"แต่คุณ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดจาดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีของพายขนาดนี้เลยนี่คะ ก็พายไม่ได้ตั้งใจ และพายก็สำนึกผิดจริงๆ"