ตอนที่ 7 โทสะเล็กๆ

"ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ? หึ คำว่า ศักดิ์ศรี ใช้ได้กับคนอย่างเธอว่างั้นสิ ฉันจะบอกให้นะ.....คนที่มีศักดิ์ศรีเขาต้องรู้จักระมัดระวัง และไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นสิ! ถึงจะถูกจริงไหม และอีกอย่าง ลิฟต์นี้ เป็นลิฟต์ส่วนัวของฉัน ถ้าเธอสังเกตุป้ายนั่นเธอคงจะเห็น และฉันคิดว่านี่ ก็คือคนที่มีศักดิ์ศรีเขสทำกัน"

คิรินตวาดกลับอย่างไม่ยอมลดราวาศอก ความโกรธทำให้เขาปากไวและร้ายกาจเกินกว่าตัวจริงไปมาก

"ถ้าเธอไม่มีปัญญาทำงานส่งของให้มันดีๆ เธอก็ควรกลับไปนั่งผัดข้าวริมถนนแบบเดิมซะเถอะ อย่าขึ้นมาเพ่นพ่านบนตึกนี้ให้คนอื่นเขาเดือดร้อนอีก!"

คำพูดประโยคนั้นตัดรอนความรู้สึกทั้งหมดของพะพายลงอย่างสิ้นเชิง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนแก้มใส หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้มหัวให้ชายหนุ่มมาดขรึมตรงหน้าอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ผู้หญิงสู้ชีวิตคนหนึ่งจะทำได้เพื่อยุติปัญหา

"เข้าใจแล้วค่ะ... พายขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณบอสต้องเดือดร้อน และ สกปรกเพราะคนอย่างพาย ต่อไปนี้พายจะไม่ขึ้นมาบนตึกนี้อีกค่ะ"

พะพายพูดจบก็เบือนหน้าหนีทันที เธอทิ้งถุงข้าวกล่องที่เลอะมือและฉีกขาด ลงบนถังขยะใกล้ๆ ก่อนที่เธอจะหมุนตัววิ่งแกมเดินเร็วๆ ออกไปจากตึกหมื่นล้านด้วยความเสียใจ อับอาย และบอบช้ำในใจขั้นสุด ร่างเล็กหายลับไปกับฝูงชนภายนอก ทิ้งไว้เพียงไอร้อนของความเงียบงันในล็อบบี้

คิรินมองตามหลังร่างเล็กที่วิ่งหนีไป ดวงตาคู่คมที่เคยเกรี้ยวกราดพลันสั่นไหววูบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ

ทันทีที่ความโกรธเริ่มมอดลง คำพูดร้ายกาจ และใบหน้าน่ารักที่นองไปด้วยน้ำตาเมื่อครู่ก็ลอยเด่นขึ้นมาในหัวสมอง ความรู้สึกผิดสายน้อยๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในอกอย่างลึกลับ...

ชายหนุ่มก้มมองรอยซอสกะเพราบนอกเสื้อ ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องโมโหและพูดรุนแรงใส่ยัยแม่ค้าคนนั้นขนาดนี้ ทั้งที่ปกติหากเป็นคนอื่นทำเสื้อเขาเปื้อน คิรินก็แค่สั่งหักเงินมาชดใช้หนี้ ร้ายแรงขึ้นไปหน่อยก็คงไล่ออกหรือให้ฝ่ายกฎหมายจัดการนิ่งๆ โดยไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายตวาดใส่ด้วยตัวเองเลยแม่แต่สักคำเดียว

"ท่านประธานครับ...เอ่อ...เอ่อ....เรื่องชุด..." สมชายเลขาคนสนิท เอ่ยถามเสียงอึกอัก

"ไปเตรียมชุดสำรองที่ห้องทำงานฉันด่วนที่สุด...เหลือเวลาอีกสามนาที"

คิรินสั่งเสียงเรียบต่ำ ใบหน้ากลับมาขรึมจัด ทว่าหัวใจข้างในกลับไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนสีหน้าอีกต่อไป มันมีความรู้สึกหน่วงๆ และภาพน้ำตาของพะพายรบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งยามที่ก้าวเท้าเข้าห้องประชุมระดับพันล้านก็ตาม...