Chapter 15 คนสำคัญ     

ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นยา หญิงสาวที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงคนไข้ค่อยๆ ปรือตาลืมขึ้นอย่างช้าๆ  เพื่อปรับกับแสงที่มันแยงตาเธอ ก่อนจะกระพริบขึ้นถี่ๆ เมื่อมันรู้สึกแสบที่ตา ห้องที่ไม่คุ้นเคยทำให้หญิงสาวเกิดความสงสัย                                                  

"นี่มันสวรรค์ชั้นเจ็ดหรือว่านรกขุมไหน ฉันตายไปแล้วเหรอเนี่ย ทำไมที่นี่มันว่างเปล่าแบบนี้ ทุกอย่างดูขาวไปหมด"                                            

 ฉันพยายามจะขยับมือขยับเท้า แต่รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกุมมือของฉันไว้แน่น พร้อมทั้งซบลงไปที่ฝ่ามือของฉัน ทำไมมือของฉันถึงได้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำแบบนี้ เสียงสะอื้นเบาๆ มันคุ้นหูฉันเหลือเกิน ฉันคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ฉันแน่ใจแล้วว่าคนที่กุมมือฉันเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตาลุงนั่น

"ลุง..ลุง..นี่ลุง!! ขอน้ำหน่อยฉันคอให้มากเลย" อะไรของเขาเนี่ย ตั้งใจมานอนเฝ้าจังเลยนะลุง ฉันหิวน้ำจะแย่แล้วแต่ตาลุงนี่ก็ไม่ยอมตื่น                                                                 

ชายหนุ่มไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามวันสองคืน เขาตั้งใจจะงีบสักหน่อยดันหลับไปจริงๆ      

“นาราเธอต้องมาตายเพราะฉัน ฉันทำให้เธอต้องตายนารา ฮึกฮือ" เสียงของเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เป็นบ้าอะไรเนี่ย คนยิ่งคอแห้งอยู่ อย่าบอกนะว่าร้องไห้เพราะห่วงฉัน                                     

"นี่ลุงตื่นได้แล้ว.ลุง!” คราวนี้ฉันร้องออกมาสุดเสียง แม้ว่ามันจะแหบแห้ง แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ตาลงนี่ตื่น                                                

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพราะเสียงนั่นคุ้นมาก จึงปลุกให้ผมงัวเงียตื่นพร้อมกับเอามือเช็ดคราบน้ำตาที่เปียกแก้ม ผมกวาดสายตามองไปยังคนตรงหน้า ที่นอนทำตาแป๋วมองมาที่ผม ผมรีบโผเข้าไปกอดเธอทันที    

"นาราเธอยังไม่ตาย เมื่อกี้ฉันเพียงแค่ฝันไป ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ ที่มันเป็นแค่ความฝัน ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ" อยู่ๆ ตาลุงนี่ก็โอบกอดรัดฉันแน่น จนฉันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว เขาเป็นบ้าอะไรไปอีกเนี่ย

"นี่ลุงปล่อย.ปล่อยได้แล้ว ฉันจะตายเพราะกอดของลุงนี่แหละ ขอน้ำหน่อยคอแห้งมากเลย" ฉันพูดด้วยเสียงแหบแห้ง เขาจึงคลายอ้อมกอดออกจากฉันแล้วรินน้ำมาให้ดื่มจากหลอด                                              

"ขอโทษ ก็คนมันดีใจนี่นา"                                                         

"แล้วนี่ลุงเป็นอะไรถึงได้ร้องไห้ยังกะมีใครตาย มือของฉันเปียกไปด้วยน้ำตาของลุง" ฉันพูดพร้อมกับเอามือเช็ดถูไปมาที่ผ้าปูเตียง อย่าบอกนะว่าที่เขาร้องไห้เขาฝันว่าฉันตาย ตาลุงนี่เป็นเอามากแล้ว             

ก่อนหน้านั้น วันที่นาราเข้าโรงพยาบาล ผมรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินนานเท่าไหร่ไม่รู้ เมื่อหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินผมรีบวิ่งแจ้นตรงไปที่หมอทันทีอย่างร้อนใจ                                                       

"คุณหมอครับภรรยาของผมเป็นอย่างไรบ้าง เธอเป็นยังไงครับคุณหมอ"                               

"ภรรยาของคุณเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว เธอปลอดภัยแล้วครับ ตอนนี้เธอยังคงหลับอยู่ อาจจะหลับนานหน่อยวันสองวัน เพราะร่างกายของเธออ่อนแอมาก ถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ เดี๋ยวเธอจะถูกย้ายไปที่ห้องพักฟื้นนะครับ"                                                         

"ขอบคุณครับ..ขอบคุณมากครับคุณหมอ ขอบคุณมากๆ เลยครับ"                                      

"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว หมอขอตัวนะครับ" หลังจากที่นาราถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้น ผมก็เฝ้าเธอไม่ห่าง ผมไม่หลับไม่นอนเพราะห่วงเธอ ผมรอให้เธอฟื้น แต่คงเป็นเพราะร่างกายของผมขาดการพักผ่อนหลายวันเลยเผลอหลับไปทั้งๆ ที่ยังกุมมือเธอเอาไว้             

"นี่ลุง ฉันหลับไปกี่วัน ปล่อยมือฉันได้แล้วลูบอยู่นั่นแหละ จะลูบขอหวยหรือไง"                               

"เธอเนี่ยนะฟื้นมาปุ๊บ พูดไม่หยุดเลยนะ ก็คนมันคิดถึงเมีย แล้วก็เป็นห่วงมากด้วย"              

"ไม่ต้องทำสายตาแบบนี้เลยนะลุง แล้วก็ไม่ต้องพูดเลย เมียเมออะไรกัน ฉันฟังแล้วมันขัดหูยังไงไม่รู้" ความจริงมันก็ไม่ขัดอะไรหรอก แต่ฉันเขินก็เลยพูดออกไปแบบนั้น คนบ้าอะไรพูดยังหล่อเลย เขาจะทำให้ฉันตกหลุมรักให้ได้ใช่ไหม แค่นี้ฉันก็ไปไม่เป็นอยู่แล้ว                                   

"ขอโทษนะ..ขอโทษที่พามาเจอเรื่องร้ายๆ ขอโทษที่ฉันปกป้องเธอไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้เจ็บตัว ขอโทษ ขอโทษจริงๆ "                                            

"ลุงไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันต่างหากที่ผิด ผิดที่เป็นโรคแพ้บ้าบอนี่ ความจริงคุณเจสซี่ก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน แค่เธอสาดน้ำเมาใส่หน้า แต่บังเอิญคนนั้นดันเป็นฉันมันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่"                            

"เด็กน้อย เป็นผู้ถูกกระทำยังเห็นอกเห็นใจเขาอีก เธอจะน่ารักไปถึงไหน" เขาพูดพร้อมกับจับแก้มฉันเบาๆ โอ๊ยเขิน ถ้าจะทำขนาดนี้ขอจับปล้ำทำผัวเลยได้ไหม                                                                                 

“อะแฮ่ม..“ ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนครับ นับดาวกับมารดาของผมเอง ทั้งสองขนของมาเต็มไม้เต็มมือเลยทีเดียว                                            

"อะไรกันพี่ภู พี่สะใภ้เพิ่งฟื้นก็สวีทเลยนะ"                                    

“ก็ธรรมดา แล้วไหนได้อะไรมาเยอะแยะ ไปปอกผลไม้มาให้พี่หน่อยสิ"                               

"ได้ค่ะคุณพี่ น้องจะปอกแล้วแกะสลักเป็นรูปหัวใจ แล้วก็รูปหัวใจเลยคร้า" น้องผมก็เป็นแบบนี้เธอมักจะทำตัวน่ารักพูดจาออดอ้อนเหมือนคนแถวนี้ ที่นอนอยู่บนเตียง..                                       

"นารานี่แม่ฉันเอง"                                                                     

"สวัสดีค่ะคุณท่าน" ฉันยกมือไหว้มารดาของเขาตามมารยาท แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ เมื่อมารดาของตาลุงรับไหว้ฉันด้วย ช่วงที่ฉันหมดสติมันเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ                                                    

"คุณท่านอะไร เรียกแม่เหมือนตาภูนั่นแหละ เออ..ตาภูถ้าเมียแกออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ขึ้นเหนือเลยนะ ไปดูไร่ที่โน่น ส่วนที่นี่ให้เป็นหน้าที่ของอาทิตย์มาจัดการต่อ"                                                    

"อ้าว! ..ทำไมล่ะครับแม่ อาทิตย์จะยอมเหรอ ผมเคยพูดหลายครั้งแล้ว"                               

"ฉันพูดกับตาทิตย์แล้ว ดูจากสภาพเมียแกไม่น่าอยู่รอดถึงตอนมีหลานให้ฉันแน่ ถ้าขืนยังอยู่ที่โรงงานและบริษัทไวน์ของเรา"                             

“โอ้โห แม่นี่น่ารักที่สุดในโลกเลยครับ ขอบคุณนะครับแม่ ที่เข้าใจผมขอบคุณที่แม่ยอมรับในตัวของนารา"                                                         

อ้าว! บรรลัยแล้วสรุปฉันเป็นเมียของเขาปลอมๆ หรือว่าตาลุงนี่จะเอาจริง ดูจากเหตุการณ์ถ้าเป็นการแสดงก็ตุ๊กตาทองเรียกพี่แล้ว             

"ฉันทนไม่ได้ที่เห็นคนแถวนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับ ร้องไห้ขี้มูกโป่งยังกับเด็ก หมดกันประธานบริษัทของฉัน"                                                   

ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างพร้อมกัน รวมทั้งฉันด้วยเขาร้องไห้ขี้มูกโป่งจริงเหรอ อยากรู้จังทำไมต้องร้องไห้ขนาดนั้นด้วย               

"เพราะนาราเลยนะเนี่ย อาทิตย์ถึงยอม ที่โน่นอากาศดี ถ้าไปถึงฉันมั่นใจเธอจะชอบมากเลยนารา" ฉันเพิ่งเข้าใจการที่ใครบางคน ให้ความสำคัญกับเรามันรู้สึกดีและดีมากยิ่งขึ้น เมื่อคนคนนั้นคือตาลุงนี่ มันยิ่งทำให้หัวใจของฉันพองโต สรุปแล้วฉันต้องรับบทเป็นเมียท่านประธาน และในขณะเดียวกัน ฉันกำลังจะได้เป็นคุณนายภรรยาเจ้าของไร่องุ่นอีกแม้ว่าแค่ในมโนก็เถอะ แต่ทะเบียนสมรสนั่นของจริงนะจ๊ะ