เหตุผลที่ควรรีบลงผา

8

เหตุผลที่ควรรีบลงผา

“คีรี ผมมีเรื่อง...” ผมตั้งใจจะถามเขาเรื่องรีบลงผา แล้วก็เรื่องแปลกที่สงสัย ทำไงได้คนไทยขี้สงสัยชอบใส่ใจเรื่องชาวบ้าน “จันยังไม่นอนอีกหรอ” ยังไม่ทันได้ถามปริมก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ผมเลยพับเก็บโครงการนี้ไว้ก่อน

“มีโอกาสค่อยคุย คุณพักผ่อนเถอะ รีบทำแผลด้วยล่ะ” พอเห็นปริมเดินมา คีรีก็ปลีกตัวออกไป ผมสับสนนิดหน่อยเหมือนเขาอยากหลบเลี่ยงคนอื่น ไม่ยอมเข้าใกล้หรือพูดคุยกับใคร เขาพูดน้อยจนในบางครั้งเหมือนพูดไม่ได้

พี่มีนหันมองผมยักไหล่ให้แทนคำถาม มองตามเขาก้าวไปไม่กี่ก้าว “แปลกจริง ๆ นั่นแหละแต่คุณคีรีดูคุยกับหนูจันเยอะกว่าคนอื่น บางทีเป็นฝ่ายเข้ามาคุยเองด้วยซ้ำ” ผมขมวดคิ้วจนรู้สึกได้ว่ากลางหน้าผากมีรอยย่น พี่มีนยกกล่องปฐมพยาบาลมาวางไว้ข้าง ๆ

“จันบาดเจ็บหรอ” กลับมาถึงปริมก็เบิกตาโตถามผมเสียงตกอกตกใจใหญ่โต หมอนี่เวอร์อีกตามเคย ชอบทำตัวก่อร้อก่อติกผมตลอด ตอนเรียนผมเลยไม่มีโอกาสได้มีความรักอะไรกับชาวบ้านเขา ผมรู้ว่าเขารู้สึกอะไรแต่ผมเคยบอกชัดเจนไปแล้วว่าเป็นได้แค่เพื่อนกัน ปริมก็รับรู้ไม่ได้ว่าหรือกดดันให้ผมตอบรับ

หมอนี่ก็เลยอยู่เป็นเพื่อน เป็นพี่ บางทีก็สวมบทพ่อไปด้วยแบบนี้ บางครั้งผมก็เอือมหมอนี่อยู่เหมือนกัน

“ไม่เป็นอะไรมาก คงได้มาตอนมือหลุดจากเชือก”

“พี่มีน รีบทำแผลให้จันหน่อยสิ”

“ฉันทำอยู่ นายตาบอดหรือไง” พี่มีนดุปริมเสียงเขียว มือก็ทำความสะอาดแผลให้ ปริมขมวดคิ้วให้พี่มีน เอื้อมมือมาแตะไหล่ผมเบา ๆ “จันเจ็บมากหรือเปล่า” ผมรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง แต่บางทีมันก็เวอร์ไปผมอายุยี่สิบสี่แล้ว ไม่ใช่เด็กอายุสิบสี่ แผลยาวแค่นิ้วเดียวทำหน้ากันเหมือนป่วยเป็นโรคระยะสุดท้าย

ผมลืมตาตื่นอีกทีตอนได้ยินเสียงโวยวายรอบตัว หันมองคนรอบตัว ทุกคนมองไปทางเดียวกันหมด ผมขยี้ตาเล็กน้อยรู้สึกว่าภาพชัดเจนถึงได้ลุกยืน มองไปทางเดียวกับทุกคน

หน้าผาที่เราไต่ลงมาเมื่อคืน ตอนนี้มีหมอกปกคลุมจนทำให้มองได้ไม่ชัด หลายคนเดินเข้าใกล้ขึ้น สำรวจหน้าผาก่อนจะกลับมาบอกว่าบริเวณหน้าผามีแต่แมลงเกาะเต็มหน้าผา นอกจากแมลงยังมีน้ำมันอะไรสักอย่างไหลอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย

มีสองคนที่อยากลองของเอามือไปแตะ ๆ น้ำมันดูพบว่าตอนนี้ผิวหนังพองสุก พี่มีนปฐมพยาบาลให้ ไม่อยากคิดเลยถ้าเราเลือกไม่เชื่อคีรีแล้วยื้อมาลงเขาตอนเช้า มีสองอย่างที่เป็นไปได้ หนึ่งเราทั้งทีมตัวสุกพอง สองเสียเวลาไปอีกหนึ่งวัน

“แปลกจริง ๆ แต่เชื่อแล้วว่าเป็นคนมีฝีมือ” พี่มีนพูดหลังจากเดินมาถึงบริเวณหน้าผา ผม ปริม พี่มีนเดินมาดูว่า คนในคณะพูดกันเรื่องจริงหรือเปล่า ไม่มีคำไหนที่เกินจริงมาสักนิด

น้ำมันนั่นดูเหมือนมาจากแมลงตัวใหญ่ ๆ พวกนั้น มันไหลจากหน้าผาตกลงบนพื้น แต่ไม่มีทีท่าว่าจะมีอันตรายเลยสักนิด ไม่แปลกใจทำไมคนในทีมถึงลองเอามือจับแบบนั้น

“ถ้าเมื่อคืนไม่รีบลงตอนนี้ผิวสุกเป็นอึ่งลวกแล้ว” ปริมสั่นไหล่แกล้งทำเป็นขนลุก แต่ผมเห็นด้วยกับทั้งพี่มีนและปริม ค่าจ้างแพง เล่นตัวเก่ง ไม่แปลกใจจริง ๆ ที่เอาใจยากแบบนี้

“เดี๋ยวผมมา” ผมปลีกตัวออกมา คีรียืนพิงต้นไม้รอพวกเราอยู่ทางด้านหลัง ผมเห็นเขายืนอยู่คนเดียวเลยถือกล่องอาหารสำเร็จรูปเข้าไปหา จะได้มีเรื่องเริ่มปูทางพูดคุยเรื่องอื่นต่อ

“ผมเห็นคีรียังไม่ได้กินอะไรก็เลยเอามาให้”

“ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไรณจันกินเถอะ”

“ไอ้นี่อร่อยนะ ไม่กินแล้วจะเสียใจ” คีรีหัวเราะหึหึ ก่อนจะพยักหน้าให้ ในป่าแบบนี้จะหาอะไรกินก็ยาก แต่ดูจากท่าทางเขาไม่อยากกินมันจริง ๆ

ผมเปิดกล่องอาหารนั่งตรงข้าม ตักอาหารเข้าปาก หันกลับไปมองพี่มีนเห็นปริมกำลังจะตามมาแต่โดนพี่มีนเขกกะโหลกไปทีถึงยอมหยุด

“มีอะไรจะพูดหรอ” ผมตักข้าวใส่ปากคำแรกคีรีถามขึ้นทันที มือก็ยกกระติกสนามขึ้นมาจิบน้ำ สายตามองมาที่ผม เหมือนเขารู้ว่าผมจะพูดอะไรเหมือนที่เขารู้เรื่องอื่น ๆ

“คีรีเคยมาที่นี่ใช่มั้ย”

“อยากได้คำตอบจริง?” ถามไปก็ต้องอยากได้คำตอบจริง อยู่แล้วเปล่าวะ ใครจะอยากได้คำโกหก ไอ้หมอนี่มันกวนทีนใช่ไหม คิดว่าผมจะกล้าบอกกับเขาแบบที่คิดเหรอ ไม่หรอก ผมแค่ทำหน้าซื่อ ๆ เหมือนทุกทีพยักหน้าให้

“ถือว่าเคยมาแล้วก็ได้”

“คีรีรู้ได้ยังไงว่าผมบาดเจ็บ”

“ถ้าผมบอกว่าได้กลิ่นเลือดคุณจะเชื่อหรือเปล่า”

“จริงหรอ?” คีรีเกือบจะหลุดขำออกมาตอนผมพ่นเม็ดข้าวจากปาก กลิ่นเลือดเนี่ยนะทั้งที่เป็นแค่แผลเล็ก ๆ เลือดไหลไม่กี่หยด ผมเองยังไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ คนที่ยืนห่างขนาดนั้นจะได้กลิ่นได้อย่างไร

เขาต้องจมูกดีกว่าคนปกติขนาดไหนกันนะ อย่าบอกนะว่าที่เขาเร่งให้เรารีบลงผาก็เพราะได้กลิ่นน้ำมันแปลก ๆ จากแมลงพวกนั้น

“ใช่ น้ำมันแมลงพวกนั้นผมก็ได้กลิ่น ที่คุณตกผาผมก็ได้ยินเสียง” เขาตอบทั้งที่ผมยังไม่ทันได้ถามคำถามด้วยซ้ำ หลายครั้งเหมือนเขาเดาได้ว่าผมคิดอะไร จะพูดอะไร ทำผมแปลกใจปนกลัวนิด ๆ

เพราะอยู่ในป่าหรือเปล่าผมถึงคิดแต่เรื่องเหนือธรรมชาติอยู่ตลอด ผมต้องเลอะเลือนแล้วแน่

“เรื่องลงผาผมก็อยากขอบคุณคีรีเหมือนกัน ถ้าไม่ได้คุณช่วยผมอาจหัวกระแทกหรือแขนขาหักไปแล้ว”

“ผมเคยบอกแล้วว่า คุณจะปลอดภัยจนถึงจุดหมาย” เขาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมอดซึ้งในใจหน่อย ๆ ไม่ได้ เขาไม่ได้มีส่วนอะไรในชีวิตกลับรับงานนี้ทั้งที่ไม่ได้เงินสักบาท

การเดินป่าจะใกล้ไกลแค่ไหนก็มีอันตราย ยิ่งเป็นที่ ๆ ไม่มีคนไปแบบนี้ยิ่งอันตรายไปใหญ่

“ขอบคุณครับ ผมมีอย่างสุดท้ายที่จะถาม”

“ลองถามมาสิ”

“ทำไมคีรีถึงรับงานนี้ ทั้งที่ตอนแรกยืนยันว่าไม่รับ”

“เพราะณจัน ถึงจุดหมายคุณจะรู้เองว่าผมหมายถึงอะไร” ผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไรแต่สายตาเขาบอกว่าไม่ได้โกหก ผมไม่กล้าสู้หน้าเลยตักข้าวมากินแทน เขาเองก็เหมือนจะรู้ว่าผมคิดมาก

“รีบกินเถอะจะได้เดินทางกันต่อ อีกไกลเลยกว่าจะได้พัก”

“อ๋อ โอเค ได้เลยงั้น” พูดจบผมก็รีบยัดข้าวสำเร็จรูปจนหมดจะได้เร่งเดินทางกันต่อ คีรียื่นกระติกสนามของตนเองมาให้ “กินเร็วขนาดนั้นเดี๋ยวข้าวติดคอหรอก กินน้ำสักหน่อย”

“ไม่เป็นไร ผมมีของผม คีรีเก็บไว้กินเถอะ ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะมีแหล่งน้ำอีกหรือเปล่า”

“ผมหาให้ได้ ไม่ต้องห่วง”