ระวังโดนผมตกนะ

ระวังโดนผมตกนะ

last updateLast Updated : 2026-03-02
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
515views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาแค่ตั้งใจมาพักใจ ไม่ได้ตั้งใจจะตกใคร แต่สายตา ความเอ็นดู และการเดินเคียงข้างกันทุกวัน กลับทำให้หัวใจของใครบางคนไม่ปลอดภัย จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่ไม่อยากให้หายไป ระวังให้ดี... เพราะการตกหลุมรักครั้งนี้ อาจเริ่มขึ้นก่อนที่ใครจะรู้ตัว

View More

Chapter 1

01.บินด่วน

POV de Cierra

La fermeture éclair me coupait les côtes. Je l’ai quand même forcée jusqu’en haut. Le tissu tirait si fort sur mon ventre et sous mes bras qu’il laissait déjà de profondes marques rouges. Mon estomac était vide et bruyant. J’ai pressé mes deux mains dessus, essayant de faire taire le bruit avant que Grady ne l’entende depuis la pièce voisine.

Ne me fais pas honte ce soir.

C’est tout ce qu’il a dit ce matin. Ses boutons de manchette dans les mains. Les yeux déjà tournés vers la porte. Il ne m’a pas regardée en le disant. Il ne le faisait plus.

Je me suis tournée de profil devant le miroir. La robe rendait tout pire. Mon ventre poussait contre le tissu. Mes hanches tiraient sur les coutures. Je ressemblais exactement à cette chose dont ils chuchotaient tous quand ils pensaient que je ne pouvais pas les entendre.

Une nuit. Juste survivre une nuit sans leur donner davantage de raisons.

La salle a changé quand nous sommes entrés. Pas complètement silencieuse. Juste assez. Les regards se sont posés sur moi comme ils le faisaient toujours — lentement, de haut en bas, puis ailleurs, comme s’ils avaient vu quelque chose de désagréable.

Grady ne m’a pas tendu le bras. Il marchait devant moi comme si j’étais un bagage qu’il était obligé d’emporter.

Athena était déjà assise en face de nous. Mince. Parfaite. La soie bleue semblait avoir été coulée sur son corps. Elle a d’abord souri à Grady — un sourire long, doux, familier. Puis elle m’a regardée et son sourire a complètement disparu.

Je me suis assise avec précaution. La chaise a gémi sous mon poids.

Quelqu’un près du bout de la table a ricané dans son souffle.

Je l’ai entendu clairement.

Deux autres personnes ont jeté un coup d’œil à la façon dont la robe tirait sur mon ventre, puis ont détourné les yeux comme si c’était poli.

J’ai pris les plus petites portions que je pouvais. J’ai compté chaque bouchée. Une. Deux. Trois. Fourchette posée. Attendre. Mes mains ont commencé à trembler au troisième plat. Je n’avais rien mangé depuis tôt ce matin et mon corps en avait fini de prétendre qu’il pouvait continuer sans rien.

Quand le plat de viande a été repassé, j’ai pris un deuxième morceau. Je n’ai pas pu retenir ma main.

La femme en face de moi n’a pas baissé la voix.

« Attention, Cierra. À ce rythme-là, tu auras besoin d’une toute nouvelle garde-robe d’ici la fin du mois. »

Les rires ont immédiatement éclaté autour de la table.

Grady ne m’a pas défendue.

Il ne s’est même pas arrêté.

« Elle n’a jamais compris ce que signifie le mot assez », a-t-il dit, toujours en regardant son vin. « Certains d’entre nous le remarquent depuis longtemps. »

La table a ri encore plus fort. Athena s’est penchée et a versé davantage de vin dans son verre, comme si elle en avait parfaitement le droit. Ses doigts sont restés sur son poignet plus longtemps que nécessaire.

J’ai posé ma fourchette. Mon visage brûlait. Mon estomac était toujours vide et cela n’avait plus aucune importance. Je sentais tous les regards posés sur la nourriture en trop dans mon assiette. J’ai voulu repousser l’assiette. Je ne l’ai pas fait. Bouger ne ferait que les pousser à regarder plus longtemps.

Deux tables plus loin, la jeune Luna de la meute d’Ashford s’est levée, une main posée sur son ventre arrondi. Enceinte. Toute la salle a applaudi et souri comme si c’était la meilleure nouvelle de l’année.

Puis la femme à côté de moi s’est tournée et a regardé droit vers mon corps avant de regarder mon visage.

« Quand célébrerons-nous le tien, Cierra ? »

Le bruit s’est éteint d’un seul coup.

Grady a posé lentement son verre.

« Nous avons attendu assez longtemps », a-t-il dit. Sa voix est restée calme. Cela rendait les choses encore pires. « C’est difficile d’avoir un héritier quand ma Luna ne peut même pas contrôler ce qu’elle met dans sa propre bouche. »

Personne n’a ri cette fois.

Ils n’en avaient pas besoin.

Mon corps. Ma façon de manger. Le fait que je ne lui avais jamais donné d’enfant. Il a mis les trois dans une seule phrase et l’a dite devant chaque personne qui m’avait un jour appelée Luna.

Je n’arrivais pas à lever les yeux. Mes ongles s’enfonçaient dans mes paumes sous la table. La robe me coupait les côtes plus profondément à chaque courte respiration. Je sentais le pli doux de mon ventre contre le tissu serré et je détestais le sentir aussi clairement alors qu’ils me regardaient tous.

Grady s’est levé.

La salle est devenue silencieuse sans qu’il ait besoin d’élever la voix, ne serait-ce qu’un peu.

Il est passé derrière ma chaise. Ses doigts ont trouvé le fermoir du collier de Luna. Il ne s’est pas dépêché. Il a pris son temps, comme s’il voulait que tout le monde regarde.

Le métal a glissé de mon cou, laissant derrière lui une bande de peau froide.

« Je te rejette comme ma compagne », a-t-il dit, assez clairement pour que les tables du fond l’entendent. « Tu n’es plus ma Luna. »

Il a laissé tomber le collier sur la table, à côté de mon assiette inachevée.

Son bêta a immédiatement bougé. Deux gardes se sont avancés comme s’ils avaient attendu ce moment précis toute la nuit.

Quelqu’un à la table la plus proche a chuchoté : « Il était temps. »

Une autre voix, plus basse : « Regardez-la. Il aurait dû le faire il y a des années. »

Une troisième : « Pas étonnant qu’il ne l’ait jamais touchée. »

Derrière moi, Athena a laissé échapper un souffle doux et satisfait.

Je n’ai pas pleuré. Je n’ai pas supplié. J’ai fixé mon assiette. Le deuxième morceau de viande était toujours là, froid, et je savais que je me souviendrais de cette assiette plus longtemps que je ne le voulais.

« Sortez-la », a dit Grady.

Des mains se sont refermées sur mes bras. Pas brutalement. Simplement de façon définitive. Comme si elles retiraient quelque chose qui avait été laissé là trop longtemps.

Les murmures m’ont suivie tandis qu’on me faisait avancer entre les tables.

Elle est encore plus grosse de près.

Pas étonnant qu’il ait eu honte de se tenir à côté d’elle.

Comment a-t-elle pu croire qu’elle pouvait être Luna en ressemblant à ça ?

J’ai gardé les yeux fixés droit devant moi. Regarder l’un de leurs visages aurait brisé le dernier morceau de moi que je parvenais encore à maintenir debout.

Les portes se sont refermées derrière moi dans un bruit lourd et ordinaire.

Je me tenais dans le couloir avec la robe qui me coupait toujours la peau, l’espace vide autour de mon cou où le collier avait été, et tout le poids de ce qui venait de se passer posé sur ma poitrine.

J’ai passé trois ans à me dire que Grady avait seulement honte de mon corps.

J’avais tort.

Il avait honte de moi.

Et il avait choisi la soirée la plus publique qu’il pouvait trouver pour s’assurer que tout le monde le sache aussi.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
01.บินด่วน
สนามบินประจำจังหวัด ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อแขนยาวตัวโคล่ง กางเกงวอร์มขายาวเข้าชุดกัน ฮูดถูกยกขึ้นไปคลุมหมวกแก๊บบนหัวบดบังใบหน้าเอาไว้ แว่นตาดำกรอบใหญ่บวกกับหน้ากากอนามัยสีดำตอนนี้กรดูไม่ต่างจากนักโทษที่ตำรวจพาไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพ เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์ประสัมพันธ์เพื่อถามหารถเช่ากรพูดได้สามภาษา ไทย อังกฤษ เกาหลี ส่วนภาษาจีนกับญี่ปุ่นเขาพูดได้แค่คำง่าย ๆ ที่เคยได้ยินเท่านั้นชายหนุ่มเลือกใช้ภาษาอังกฤษด้วยความเคยชินพูดกับหญิงสาวประจำเคาน์เตอร์ ซึ่งเขาคิดว่านี่น่าจะเป็นภาษากลางที่สุด กรไม่ได้อยู่ไทยนานมากแล้วบางทีก็คิดคำไทยบางคำไม่ออก หรืออาจจะคิดช้าสักหน่อยไม่นานเขาก็ได้คำตอบพร้อมบริการสุดพิเศษจากคุณเจ้าหน้าที่ เธอจัดการเรียกเจ้าหน้าที่ประจำจุดบริการรถเช่าให้มารับกรถึงเคาน์เตอร์กรเดินตามคุณลุงไปจนถึงจุดที่ลุงจอดรถ เขาส่งที่อยู่ให้ลุงคนขับรถดู ลุงอ่านเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะบ่นเบา ๆ คนเดียวด้วยภาษาท้องถิ่น “ไปอยู่ในป่าในเขาจังซั่น สิอยู่ได้อยู่บ่” “ครับ?” กรถามลุงกลับด้วยภาษาไทย เขารู้สึกได้ว่าลุงไม่น่าจะพูดภาษา
Read more
02.ยินดีที่ไม่รู้จัก
หัตถไม่จับตอบ เขากลับตีมือเด็กน้อยตรงหน้าเบา ๆ ให้เอาลง “หัตถ กูชื่อหัตถ อะไรวะ จะมาอยู่บ้านเขาเสือกไม่รู้จักชื่อเจ้าของบ้าน”“ชเวซงฮัมนีดา” ขอโทษครับ(พูดแบบเป็นทางการ) กรโค้งดำนับจนหัวอยู่ระดับเอวกรตกใจ ผละตัวถอยหลังเล็กน้อย “อยู่ไทยก็พูดไทยดิวะ”“โอ ขอโทษครับ” กรพูดอีกครั้ง“แล้วนี่มึงมาถึงนานยังอะ” กรพูดพลางผายมือนำกรให้เดินเข้ามาในเรือนกระจก“อ่า เพิ่งมาถึงตอนที่พี่เดินออกมาเจอพอดีครับ” กรตอบ ดูจากท่าทางพี่เขาแล้วกรก็ไม่กล้าบอกหรอกว่าแอบดูพี่เขาอยู่พักหนึ่งแล้ว“เออ ๆ” หัตถพยักหน้า ก่อนเอ่ยถาม “แล้วนี่กินไรมายัง จะกินข้าวก่อนมั้ยหรือจะไปห้องเลย”“ผมดื่มกาแฟกับทานขนมปังมาแล้วครับ ขอบคุณครับ” กรค้อมหัวให้มารยาทจะดีอะไรขนาดนั้นวะแม่ง รู้สึกเหมือนกูเป็นคนถ่อยเลยหัตถพ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะหาเรื่องคุยต่อ “อ๋อ อิ่มเหรอวะ”“อิ่มครับ”“เออ งั้นก็ไปที่ห้องพักเลยนะ” กรพูดพลางเดินนำออกไปอีกทาง “ลากกระเป๋ามึงมาทางนี้”“ครับ”“มึง ไม่ต้องครับทุกคำก็ได้ กูขนลุก” หัตถยกแขนขึ้นให้กรดู“ครับ” กรตอบรับหน้านิ่ง จ้องหน้าหัตถตาแป๋ว‘สัด กวนตีนกูปะเนี่ย’ หัตถบ่นเบา ๆ ก่อนจะพารุ่นน้องของเพื่อนเดินลัดโ
Read more
03.ยังไม่ทันตกเลย
รอบ ๆ ตัวกรเต็มไปด้วยกระดาษที่หัตถวาดรูปแล้ว แต่มันไม่ได้ดั่งใจจึงขยำทิ้งไว้ถูกเปิดออกดูแทบจะทุกรูปเขาไล่สายตาสำรวจผิวขาวนวลผ่อง แค่ดูก็รู้สึกได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวเจ้าเด็กหนุ่มหน้าใสที่นอนอยู่ ดูจากผิวพรรณแล้วหัตถอดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้คงไม่ค่อยได้ทำงานบ้านเองเท่าไร‘ไม่เคยทำยังจะปากเก่งอีกนะมึง’ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูน้องมันขึ้นมาหัตถรู้จากเพื่อนแค่เพียงว่าน้องมันเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะ ทั้งที่ก็พยายามอย่างหนักมาตลอด สภาพจิตใจตอนนี้คงไม่ไหวมากจนอยากหาที่พักช่วงนี้น้องมันมีเวลาได้หยุดพักนานหน่อย ก็เลยอยากหลบไปหาที่ที่มันสงบ ไอ้นัยน์ถึงเอามาฝากไว้กับเขานัยน์บอกว่าเด็กคนนี้เป็นคนเงียบ ๆ จึงรับประกันได้ว่าจะไม่รบกวนเขาทำงานแน่ ๆ หัตถจึงยอมให้มา‘เหนื่อยก็ไม่บอกวะเดี๋ยวทำให้ก็ได้ จะฝืนร่างกายทำไม’ เขาบ่นเบา ๆ ให้เจ้าเด็กยักษ์ ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการเก็บห้องส่วนที่เหลือต่อให้ ซึ่งเอาจริงก็เหลือไม่เยอะเจ้าเด็กเก็บทุกอย่างที่วางเกะกะใส่ลังเบียร์เปล่าเขาชอบซื้อเบียร์มาตุนไว้ดื่มชิว ๆ สักขวดก่อนนอน ลังที่ว่าจึงถูกนำมาใส่ของวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างกำแพงห้อง หนังสือที่เขาหยิบมาอ่าน
Read more
04.น่าสนใจ
เขามองดูตามสายตาน้องที่เอาแต่เพ่งดูอาหารในถุง หรือว่ามันจะกินไม่เป็น“มึงอยากกินไรเป็นพิเศษปะเดี๋ยวออกไปซื้อให้ใหม่ แต่บอกไว้ก่อนว่าแถวนี้ไม่มีอาหารเกาหลีให้มึงนะ” หัตถถาม เมื่อกี๊เขาหิวมากจนลืมโทรถามไอ้นัยน์ก่อนซื้อกรมองหน้าหัตถ ย่นหัวคิ้วครู่หนึ่ง “ผมก็คนไทยครับ เกิดและโตที่ไทยผมกินอาหารไทยได้” ปกติเขาไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องตัวเองเท่าไรนักขนาดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เข้าใจผิดในตัวเขายังไม่เคยคิดจะแก้ข่าวเลย แต่กับพี่คนนี้เขาแค่รู้สึกว่าไม่อยากให้มีเรื่องเข้าใจผิดกันกรเองก็ไม่รู้ว่าทำไมกับพี่คนนี้เขาถึงรู้สึกผ่อนคลายนัก“ก็ดี เอ้านี่ เอาไปใส่จานให้ทีเดี๋ยวกูเก็บพวกนี้ก่อน” หัตถฉีกยิ้มหวานให้ จับมือกรมารับถุงกับข้าวทั้งหมดไว้กรยกถุงขึ้นไว้ระดับเดียวกับหน้าของตัวเอง แล้วมองไปที่หัตถ “ครับ?”“อย่าบอกนะว่าแกะอาหารใส่จานไม่เป็น” เขามองหน้าเจ้าเด็กที่ดูสงสัยไปหมด“เป็นครับ” แต่ที่กรอดสงสัยไม่ได้คือความเป็นกันเอง และความรู้สึกสนิทสนมอันรวดเร็วเหลือเกินนี่ต่างหาก ว่ากันตามตรงพวกเขาเพิ่งเจอหน้ากันเมื่อเช้าเองนะแต่การที่หัตถเป็นแบบนี้ก็ช่วยคลายความอึดอัดของกรลงได้เยอะ เขารู้สึกผ่อนคลายกับ
Read more
05.แตกต่างแต่เข้ากัน
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามากระทบเปลือกตาของหัตถที่นอนอยู่ริมนอกสุด เขายกมือขึ้นมาจับที่หัวตาไว้แล้วบีบน้อย ๆ“อื้อ หนักหัวฉิบหาย” หัตถกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนจะค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมอง “ห้องวาดรูปนี่” ทว่าตอนที่หัตถกำลังจะลุกจากที่นอน กลับลุกไม่ขึ้น ทั้งแขนใหญ่ที่พาดผ่านทับช่วงตัว ไหนจะขายาว ๆ นั่นที่ทับขาเขาไว้อีก “มึง เห็นกูเป็นหมอนข้างหรือไง” เขายกทั้งแขนขาที่แสนหนักนั่นออกจากตัวทว่าเจ้าของมันกลับไม่ยอม กระชับกอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม จมูกโด่งนั่นซุกมาอยู่ที่ซอกคอจนขนอ่อนของหัตถลุกเกรียว “ไอ้กร มึงปล่อยกู ฮึบ”“อื้อออ ชานอ่า ชีกือรอ(หนวกหูน่า)” กรบ่นออกมาเป็นภาษาเกาหลีตามความเคยชิน“ชานพ่อชานแม่มึงดิ นี่กู หัตถ ปล่อยกูก่อน” เขาฟังไม่ออกก็จริง แต่เดาได้ว่าชานน่าจะเป็นชื่อใครสักคนที่ชอบกวนมันตอนนอน“ชานอ่า โชโยงีแฮ(เงียบหน่อย)”“ไม่ใช่ชาน นี่หัตถ” หัตถยังคงเขย่าแขนกร ออกแรงเยอะขึ้นหวังให้เขาตื่น“ย่าห์ ซอชานวอน” กรชันตัวขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซอชานวอนที่คุ้นเคย “เอ่อ... ขอโทษครับ ผมคิดว่า...”“เออ ช่างเหอะ” หัตถเอานิ้วจิ้มที่แขนแกร่งพลาง
Read more
06.ระวังโดนกูตกนะ
แม้ว่าหัตถจะขับรถอยู่แต่เขายังคงเหลือบสายตามามองได้ ท่าทางแบบนั้นของกรมันดูโอเวอร์เกินจริงมาก แต่มันก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูมากเช่นกัน “มึงดูการ์ตูนมากไปปะเนี่ย”ทั้งสองต่างหัวเราะให้กับเรื่องตลกเล็กน้อยที่คุยกัน ใครจะไปคิดว่าเพียงแค่หนึ่งเมาก็ทำให้พวกเขาสนิทกันมากขึ้นขนาดนี้ได้“แล้วทุกทีเวลามึงกลับมาไทย มึงไปพักที่ไหน” หัตถถามขึ้นขัดความเงียบ“ก็แล้วแต่ว่างานผมต้องไปจังหวัดไหนครับ แต่ส่วนใหญ่ก็อยู่ในกรุงเทพฯ”“มึงมีบ้านที่ไทยปะ แบบบ้านพ่อแม่มึงไรเงี้ย” เขาค่อย ๆ เหยียบเบรกหลังจากสัญญาณไฟเหลืองขึ้น ก่อนจะหันไปมองกร เมื่อจอดรถสนิทแล้วกรหันไปมองหน้าคนขับก่อนตอบ “มีครับ บ้านผมก็อยู่กรุงเทพฯ นั่นแหละ”“งี้เวลามาทำงานที่กรุงเทพฯ มึงก็กลับไปพักกับพ่อแม่มึงปะ”“ส่วนใหญ่ก็ไม่ครับ มีแต่พ่อแม่มาหาผมมากกว่า” กรบอก“หืมมม ไอ้ลูกเทวดา” ตอนท้ายหัตถลากเสียงยาวขึ้นหน่อย“ไม่ใช่แบบนั้นครับ” กรถอนหายใจเล็กน้อย เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี “งานผมไม่ใช่ว่าจะไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจน่ะ”“เนี่ย ยิ่งพูดมึงยิ่งเหมือนพวกทำธุรกิจสีเทาดำอะ” เขายกนิ้วชี้หน้าคนน้องกรเอามือกำนิ้วคนพี่ไว้ “นี่ใจคอ พี่จะให้ผมเป็นโจรให
Read more
07.ที่มีอยู่ก็น่าปล้นนะ
ทันทีที่มีเสียงแจ้งเตือนเข้า หัตถจงรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู “สามแสน? มึงโอนมาทำไมเยอะแยะ มึงจะสร้างบ้านใหม่เหรอ”“เผื่อไว้ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอาหารผมด้วยไง” กรตอบทั้งรอยยิ้ม“เยอะขนาดนี้มึงกะอยู่เป็นปีแหละ” หัตถมองหน้ากรส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับน้องของเพื่อน ใช้เวลาครู่ใหญ่ก็เลือกได้สมใจเจ้าของบ้านอย่างเขาเครื่องนอนครบชุดไม่ว่าจะเป็นหมอนสองใบ หมอนข้างสองใบ ฟูกหนาร่วมสิบนิ้วทั้งหมดทำจากยางพาราอย่างที่เจ้าของเงินขอไว้ส่วนเตียงทั้งสีและดีไซน์กรตามใจเจ้าของบ้านทั้งหมด ไม่เว้นกระทั่งสีหรือลายชุดผ้าปูที่นอนหลังจากนั้นพวกเขาแวะซื้อเครื่องใช้ส่วนตัวที่จำเป็น กับข้าวสารอาหารแห้งเอาไว้ตุน ไหน ๆ ก็ออกมาแล้วพอซื้อของเสร็จกระเพาะก็เริ่มประท้วงหัตถชวนกรกินมื้อเย็นด้วยกันก่อนกลับ แต่ก็ถูกน้องปฏิเสธร้องจะกลับบ้านท่าเดียว ตอนซื้อของก็รีบเดินรีบหยิบใส่ตะกร้า ไม่ดูด้วยซ้ำว่ายี่ห้อไหนดีกว่า อันไหนถูกหรือแพงกว่ากันสุดท้ายหัตถจึงตัดสินใจกลับ เขาเพียงแวะซื้อขนมปังกับน้ำช็อกโกแลตกับน้ำชาเขียวให้สำหรับตัวเองกับกรกินรองท้องบนรถ “กูเริ่มคิดจริง ๆ แล้วนะ ว่ามึงเป็นนักโทษหนีคดีมาเนี่ย”“นี่ก็จะให้ผมเป็นโจรให้ได้เลยด
Read more
08.ไอ่หล่อ
อันที่จริงถึงจะไม่ได้แต่งตัวเก่งอะไร แต่ใบหน้าใสไร้การปรุงแต่งของหัตถถือว่าเป็นเดอะเบสเลยก็ว่าได้ ทั้งแก้มทั้งปากมีสีแดงระเรื่อเจืออยู่ตลอดเวลา เรียกพี่เขาว่าคนสวยขาก็ยังได้กรยังคิดอยู่ว่าหัตถน่าจะเป็นที่ชื่นชอบหรือน่าจะป๊อบมากในรุ่นด้วยซ้ำ แต่เพื่อนพี่เขากลับทำเหมือนว่าไม่มีใครอยากได้พี่เขาอย่างนั้นแหละ“หืมมม ไอ้กร ไอ้สัดเปียกหมดแล้วเนี่ย” เขาเอามือปัด ๆ แขนเสื้อตรงที่กรพ่นน้ำใส่“ฮ่า ๆ ขอโทษ ๆ ก็ดูเพื่อนพี่พูดดิทำอย่างกับว่าไม่มีใครอยากได้พี่งั้นอะ”หัตถพ่นลมหายใจแรง ๆ ออกมา “ก็ไม่มีใครอยากได้จริง ๆ นั่นแหละ” ใบหน้าที่เกือบจะหม่นเศร้าฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันที “เพราะกูเป็นสมบัติของคณะไง ใครจะกล้ามามาทำให้กูแปดเปื้อนได้”“ความมั่นใจนี้ได้มาจากพี่น้องชาวคณะสินะครับ” กรยิ้มล้อก่อนออกปากถาม“ก็ทำนองนั้น” หัตถไหวไหล่นิด ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบขวดเบียร์ใส่ลังน้ำแข็งไว้บางส่วน“ดีแล้วครับ” จะได้หลุดมาถึงผม กรว่าพลางพยักเพยิดหน้ากลายเป็นหัตถที่ไม่เข้าใจ “ห๊ะ”“ก็... ดีแล้วที่พี่มั่นใจแบบนั้นไง” กรยกยิ้มหล่อพลางยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งหัตถบึนปากน้อย ๆ ใส่เจ้าเด็กที่กำลังทำหน้าเจ้าเลห์ใส่เขา ก่อนเอ่ย
Read more
09.ล็อกสเป็ก
“สเป็กพี่นี่ ต้องโตกว่าเหรอครับ” หน้าของกรเจื่อนลงนิดหน่อย“อืม กูไม่ชอบเด็กอะ ถ้าต้องคบกันกูก็ไม่อยากมานั่งทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องว่ะ ตัดปัญหาเรื่องงอแงแบบเด็ก ๆ ด้วย” หัตถบอก“ที่พี่พูดมานี่ หมายถึงไม่ชอบนิสัยเด็กสินะ” ใบหน้าหล่อเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาทันที“อืม จะเรียกแบบนั้นก็ได้ แล้วมึงล่ะสเป็กแบบไหน” เขาหันมาถามคนน้องบ้าง“ผมเหรอ? ก็ไม่ได้มีสเป็กอะไรมากนะครับ ก็ทั่ว ๆ ไปขอแค่คุยกันรู้เรื่องนิสัยเข้ากันได้ก็พอ” กรตอบไปตามที่เคย ว่ากันตามตรงเขาไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้นักหรอก เลยไม่เคยคิดคำตอบจริง ๆ จัง ๆ ไว้สักที“สัด ตอบเป็นดาราเลยนะมึง เอาดี ๆ ดิวะลงรายละเอียดหน่อย”“ลงรายละเอียดเหรอครับ” กรนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ดันมีภาพคนตรงหน้าลอยเข้ามาเขายกแก้วขึ้นดื่มเหลือบสายตามองคนถามที่ตอนนี้วางกีตาร์ลงแล้วกำลังตั้งใจย่างหมูอยู่“อืมมม สเป็กผมน่าจะเป็นคนที่ตัวเล็กกว่า ขาว ๆ น่ารัก ๆ ยิ้มเก่ง ๆ มีลักยิ้มก็ดีนะครับ ส่วนเรื่องอายุนี่โตกว่าก็ได้นะครับแต่ก็อยากให้ติดเล่นเหมือนเด็กด้วย มันน่ารักดี”“มึงพูดซะกูอยากเห็นเลย มีรูปปะขอดูหน่อยดิ”“อยากเห็นเหรอครับ” กรถาม“เออดิ เผื่อกูจะไปเป
Read more
10.รู้เขารู้เรา
กรกลับเข้าห้องตัวเองไป เขานอนเล่นมือถือเครื่องใหม่ติดตั้งแอพต่าง ๆ ที่จำเป็น กระจายเน็ตให้เครื่องเดิมได้เชื่อมต่อไวไฟไว้ข้อความแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตสีเหลืองยอดฮิตของเกาหลีดังรัวไม่หยุด กรปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นเขาสนใจแต่เพียงข้อความจากเพื่อนพี่น้องที่สนิทและนัยน์เท่านั้นเขาเปิดอ่านทุกข้อความ ก่อนจะตอบกลับแค่ข้อความของนัยน์ว่าซื้อเครื่องใหม่กับเบอร์ของไทยแล้ว พอให้เบอร์ของไทยไปไม่นานนัยน์ก็โทรกลับมา[กว่าจะติดต่อกลับมาได้นะมึง] นัยน์บ่นให้น้องทันทีที่รับสายกรกับนัยน์มักจะคุยกันด้วยภาษาไทยเพราะเป็นคนไทยด้วยกันทั้งคู่ ส่วนอีกคนที่พูดไทยกับพวกเขาได้คือชานวอนที่เป็นเพื่อนร่วมงานกับกรชานวอนเป็นลูกครึ่งเกาหลีไทยพ่อเขาเป็นคนเกาหลี แม้ชานวอนจะเกิดและโตที่เกาหลีแต่แม่ของชานก็ยังคงสอนภาษาไทยให้ นั่นคือเหตุผลที่กรกับชานสนิทกันที่สุดแล้วในกลุ่มที่ทำงาน“น่าพี่ ยุ่ง ๆ อยู่” กรตอบปัด ๆ ไป จะให้บอกว่ามัวแต่ยุ่งอยู่กับการดื่มกินกับคนพี่ก็ยังไง ๆ อยู่[มึงยุ่งอะไรนักหนาก่อน ที่นั่นมีอะไรให้มึงทำ]“ไม่มีอะ”[ก็นั่นไง แล้วมึงยังจะยุ่งอะไรอีก]“ทางนั้นเป็นไงบ้างพี่ คนอื่น ๆ เป็นไงกันบ้าง” กรขี้เกียจอธิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status