พลัดหลง

9

พลัดหลง

ผมเพิ่งได้สังเกตว่าป่านี้แสงแดดส่องลงมาไม่ถึงพื้นดินด้วยซ้ำ นอกจากต้นไม้สูงจะบดบังแสงแดดแล้ว บนต้นไม้พุ่มสูงยังถูกปกคลุมด้วยมอสส์และเฟิร์น ห้อยระโยงระยางบดบังแสงแดดจ้า ทำให้เห็นเพียงแสงสว่างแต่ไม่เห็นแสงอาทิตย์

พื้นที่ป่าทับถมกันไว้ด้วยซากพืชหลายชนิด ผมคิดว่าในป่าคงเป็นแบบนี้เสียส่วนใหญ่ พื้นที่ส่วนใหญ่ค่อนข้างชื้นแฉะหมอกจึงลงมากเป็นพิเศษ ยิ่งเดินลึกเข้าไปทัศนวิสัยในการมองเห็นยิ่งแย่ลง

“เดินใกล้กันไว้ ระวังคนข้าง ๆ ด้วย อย่าให้พลัดหลงกัน” คีรีตะโกนมาจากทางด้านหลังให้เราระวังตัว หมอกลงหนักหากไม่ระวังให้ดีมีโอกาสพลัดหลงกันได้ง่ายมาก

ผมขยับไปเดินชิดพี่มีนกลัวว่าจะพลัดหลง สายตามองไปอย่างระแวดระวัง หาทางหนีทีไล่ไว้เผื่อ

“หนูจันยืนเฉย ๆ” พี่มีนใช้เชือกมัดรอบเอวผมไว้ให้อยู่ใกล้กับเธอไว้ป้องกันพลัดหลง เราเดินกันเงียบ ๆ ไปได้สักครู่ดูเหมือนหมอกจะเบาบางกว่าก่อนหน้านี้ ในที่สุดผมกับพี่มีนก็เดินทะลุป่าหมอกมาได้

“พี่มีนทำไมเราเหลือกันแค่นี้ล่ะ” ตอนนี้ทีมเหลือลูกทีมแค่สองคนรวมผมกับพี่มีน เรามีกันแค่สี่คน คนที่เหลือหายไปไหนกันไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้เราพลัดหลงกันแล้ว

“น่าจะพลัดหลงกันในหมอก เดี๋ยวรอดูตรงนี้อีกสักพักเผื่อมีใครหลุดออกมา” พี่มีนบอกพร้อมเดินนำพวกเราไปตรงลานพื้นหญ้าเรียบเตียนนั่งรอคนอื่น ลูกทีมอาจจะเดินไปผิดทางหลงอยู่ในหมอกอีกสักชั่วโมงครึ่งชั่วโมงคงออกมาได้ ถ้าไม่ได้ไปทางอื่นแล้ว

“คุณหนู ผมว่าที่เหลือคงไปทางอื่นแล้วล่ะครับ” หนึ่งในลูกทีมของพี่เก็ตบอกกับผม ขณะผมกำลังเดินวนไปวนมาตรงทางออกป่าหมอก อย่าว่าแต่ลูกทีมคิดแบบนั้นเลย ผมเองก็คิดว่าพวกนั้นคงไปทางอื่นแล้วเหมือนกัน

“พี่มีน เราเอาไงต่อดี”

“พี่ว่าเราลองไปต่อดีกว่า เกาะกลุ่มกันไว้ พี่จำได้ว่าที่ต่อไปเป็นบึงใหญ่ ทุกคนเองก็น่าจะไปที่นั่น เราอาจได้รวมกลุ่มกันที่นั่นอีก แต่หนูจันอาจจะลำบากหน่อยเพราะเราไม่มีเต็นท์ให้นอน”

“พี่มีน ยังไงจันก็เป็นผู้ชายกลัวความลำบากจะเข้าป่ามาทำไม อย่าห่วงเลย เราไปกันต่อเถอะ พวกนั้นเองก็คงคิดเหมือนเรา”

“โอเค งั้นไปเถอะ พวกนายสองคนระวังหลัง ฉันระวังด้านหน้าเอง หนูจันอยู่ตรงกลางนะ” พี่มีนหันไปสั่งลูกน้องสองคนด้านหลัง ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะชื่อโทนกับเพียวอายุมากกว่าผมทั้งคู่ เราแยกกันเก็บของเตรียมของครู่หนึ่ง พากันเดินต่อไปทางหญ้าสั้น ๆ เป็นแนวทางให้เดิน

พี่มีนเดินไปก็ใช้มีดขีดต้นไม้เป็นรูปวงกลมไปตลอดทาง เป็นสัญลักษณ์เพื่อให้คนที่ตามมารับรู้ว่าเราเดินไปทางนี้ สองคนข้างหลังแบกปืนหันหน้าหันหลังระวังภัย เราออกจากป่าหมอกมาแล้วเชือกที่มัดเอวอยู่จึงถูกปลดออก

บันทึกพิเศษ : คีรี

เราเดินออกจากป่าตามนายพราน แต่ออกมาจึงพบว่าเราพลัดหลงกันในหมอกนั่นไปแล้ว ทางออกของป่าหมอกนี้มีหกถึงเจ็ดทาง ผมมองหาคนที่ทำให้ต้องเข้าร่วมการเดินทางนี้อยู่นานแต่ไม่เจอ

ในหมอกนั่นนอกจากบดบังทัศนวิสัยในการมองยังมีพิษทำให้สิ่งนอกเหนือธรรมชาติไม่สามารถใช้ความพิเศษของตนเองได้ มันทำให้ผมไม่รับรู้ว่าณจันทร์หายไปตอนไหน หายไปได้อย่างไร

ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องไปตามหาณจันทร์

“จัน หายไปไหนแล้ว” เพื่อนสนิทของณจันทร์พูดขึ้นหลังจากรู้ตัวว่าณจันทร์หายไปในหมอก ลูกทีมทั้งหมดพากันร้องตะโกนเรียกหาเจ้านายที่หายไป มีแค่ผมรู้ว่าตอนนี้ณจันทร์ไม่ได้อยู่แถวนี้

ฝั่งณจันทร์อยู่ไกลระยะการได้ยินและการได้กลิ่นของผม นั่นแปลว่ามันไกลเกินกว่าสองสามร้อยเมตร ในป่าแบบนี้ไม่ว่าจะห่างกันร้อยหรือสองร้อยเมตรก็สามารถเดินสวนกันได้ง่าย ๆ

“ภัทร”

“ครับ นายท่าน” ภัทรเด็กที่ผมช่วยไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนออกจากปราสาทเก่าที่ชายแดน เด็กนี่ถูกพ่อแม่ขายท่าทางอดยากผมเลยช่วยไว้ จากนั้นก็ตามติดเป็นลูกสมุนอยู่แบบนี้ ภัทรรีบปรี่เข้ามาเมื่อผมส่งเสียงเรียก

“เดี๋ยวฉันจะออกไปตามหาณจัน นายไปเรียกพรานมา” ภัทรรีบทำตามที่บอก พรานพงเดินมาหาผมท่ามกลางสายตาสงสัยของบรรดาลูกทีมที่เหลือ

“นายท่านมีอะไรจะสั่งหรือ”

“ฉันจะไปตามณจันนายพาพวกที่เหลือไปรอที่บึงร้อยโยชน์” พรานพงทำท่าครุ่นคิดสักพัก ผมรู้ว่าเขากังวลเพราะบึงร้อยโยชน์ไม่ใช่ที่ ๆ จะผ่านไปได้ง่าย ๆ พรานพงเองก็ไม่เคยมาที่นี่ เขาได้รับคำบอกกล่าวจากพ่อตนเองเท่านั้น

“แต่นายท่าน”

“นายเดินไปทางนี้ไม่มีทางหลงไม่มีอันตราย อีกสองวันฉันจะพาที่เหลือไปรวมกันที่บึง พาคนตัดไม้ทำแพไว้รอด้วย เราต้องใช้มันข้ามไป” พรานพยักหน้าเข้าใจหลังจากผมชี้เส้นทางปลอดภัยที่สุดให้

ดูเหมือนเด็กนั่นจะได้ยินที่ผมพูดกับพราน เขารีบเดินเข้ามาแทรก

“ฉันจะไปด้วย”

“ไม่จำเป็น นายไปก็เป็นภาระ”

“ใช่ คุณน่ะอยู่รวมกับทุกคนเถอะ นายท่านไปคนเดียวจะคล่องตัวกว่า” ภัทรพูดแทรกขึ้น อย่างที่ภัทรว่าผมไปคนเดียวคล่องตัวกว่า ไม่ถึงครึ่งวันผมก็หาณจันทร์เจอแล้ว แต่ถ้าหากมีคนอื่นไปด้วยผมจะไม่สามารถทำสิ่งที่ควรทำได้ ผมจึงมักไปไหนมาไหนเพียงคนเดียว

“แต่ฉันเป็นห่วงจัน ฉันจะไปตามด้วยตนเอง”

“ถ้านายไปด้วยจะยิ่งช้า ถ้าเป็นห่วงก็ตามพรานพงไปกับคนอื่น อย่าทำให้ฉันเสียเวลา” ผมไม่ได้สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กนี่ต่อ เลยถือกระเป๋าสะพายเดินออกไปอีกทาง เป็นทิศทางตรงข้ามกับที่บอกพรานพงไปก่อนหน้านี้ เป็นทางที่มีต้นไม้สูงเรียงสลับซับซ้อน

เด็กนั่นเองก็ไม่ฟังผม รีบวิ่งตามมาแต่อย่างไรเสียก็ไม่มีทางตามอมนุษย์อย่างผมทัน...

จบบันทึกพิเศษ : คีรี

เราเดินผ่านทางหญ้าโล่งเตียนมาจนถึงลานโขดหินสูงมีทางน้ำเล็ก ๆ ไหลผ่าน พี่มีนจึงตัดสินใจให้พวกเราพักกันตรงนี่ ก่อนจะออกเดินทางกันต่อ หนึ่งในลูกน้องเดินไปเติมน้ำ เขาสังเกตว่าเหนือโขดหินบนต้นไม้ใหญ่มีนกเกาะอยู่สามสี่ตัว

“คุณหนูพวกเรายิงนกได้มั้ยครับ”

“ตามสบายเลยพักให้หายเหนื่อยเราค่อยไปต่อ” พอผมอนุญาตเขาก็ล้วงเอาหน้าไม้ยิงลูกเหล็กออกมาจากกระเป๋าใส่ลูกดอก เพื่อไม่ให้สัตว์อื่นแตกตื่นการใช้หน้าไม้ล่าสัตว์จึงดีกว่าการใช้ปืนที่มีเสียงดัง

“หนูจันเองก็รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวเราเดินทางต่อ”

“คุณหนู คุณมีน หนีกันเถอะ” คนที่ยิงหน้าไม้ตะโกนดังลั่น ผมกับพี่มีนไม่ได้ถามอะไร รีบยกเป้ที่เพิ่งวางขึ้นมาสะพายแล้วออกวิ่งนำไปทันที