สงสัย

7

สงสัย

ลงจากผาเป็นรองสุดท้าย ผานี้ไม่ได้ลงง่ายอย่างที่คิดเลย ค่อย ๆ ไต่ลงก็ยังสงสัยว่าทำไมคีรีกับพรานพงลงไปได้เร็วขนาดนั้น นี่เกือบสิบห้านาทีผมยังลงไม่ถึงข้างล่างเลย

“พี่มีน” เสียงของผมดังในความมืดสงัดเกือบจะตีสี่แล้ว ตอนนี้แม้แต่เสียงนกร้องก็ไม่มี “หนูจันเป็นอะไรหรือเปล่า” ผมได้ยินเสียงพี่มีนมาจากด้านหลัง คิดว่าคงอีกไม่นานก็ถึงเพราะเสียงนั้นอยู่ใกล้มากแล้ว

แปลก...ผมได้ยินเสียงกุกกักข้างบน เงยหน้าไปก็เห็นแมลงตัวโตใหญ่กว่ากำปั้นตนเองเสียอีก มันไต่ลงมาตามเชือกกึ่งเร็วกึ่งช้า ถามว่ามืดขนาดนี้เห็นได้อย่างไร พอพี่มีนตอบเธอก็ฉายไฟมาที่เชือก ทำให้ผมเห็นสิ่งนั้นไปด้วย

รูปร่างคล้ายด้วงกวาง บนปีกไม่ได้เงาวาวเหมือนด้วงกวางกลับขรุขระ ไม่เรียบ ขาทั้งหกยาวไม่ต่างจากขาแมงมุม สองขาหน้าใหญ่กว่าสี่ขาหลัง ผมพบว่าบนขาของมันมีหนามเล็ก ๆ อยู่ ปากเหมือนปากตั๊กแตนแต่ใหญ่กว่ามาก เหมือนพร้อมจะสวบผมอยู่ตลอดเวลา

ผมจ้องมัน มันจ้องผม เหมือนมันจะตัดสินใจได้เลยจงใจพุ่งเข้าใส่หน้าที่จ้องมันอยู่ จังหวะนี้ไม่มีสติพอให้คิดอะไรได้ ความตกใจทำให้ผมเผลอปล่อยมือจากเชือก แมลงนั่นไม่สามารถเกาะตัวผมได้ ผมเองก็ไม่สามารถเกาะเชือกได้เช่นกัน

“ช่วยด้วย!” ผมตะโกนขณะร่วงตามแรงโน้มถ่วง มือพยายามคว้าเอาเชือกให้ได้ก่อนจะกระแทกพื้นตาย เกี่ยวได้เล็กน้อยแต่ไม่มีแรงพอจะหยุดแรงโน้มถ่วงนี้ได้ ความรู้สึกแสบร้อนปลายมือทำให้ผมรู้ว่าไม่มีหวังจะจับเชือกแล้ว

“เป็นอะไรหรือเปล่า” หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ ถ้าลองตรวจคลื่นหัวใจมันอาจเต้นแรงกว่าหนึ่งร้อยหกสิบครั้งต่อนาทีด้วยซ้ำ มีสติพอทบทวนได้ว่าไม่ตายแล้ว ผมเลยถอนหายใจหันไปมองคนที่รับผมเอาไว้

พี่มีน ปริม และคนอื่นรีบวิ่งเข้ามาดู คีรีใช้มือเพียงข้างเดียวรองต้นคอของผมไว้ ก่อนจะตกถึงพื้น ความสงสัย ความตื่นเต้นมากมายในใจไม่อาจสงบ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมาก่อนดี ผมขยับปลายเท้าแค่นิดเดียวเท้าก็แตะพื้นแล้ว เขากะจังหวะ ความสูง และวิธีช่วยผมได้แม่นยำจริง ๆ ทั้งที่เขาไม่ควรจะเห็นว่าผมตกลงตรงไหน

“หนูจันเป็นอะไรทำไมถึงตกลงมาแบบนั้น” พี่มีนถามพร้อมกับพยุงผมให้ยืน ลูกทีมสองคนสุดท้ายที่คอยประกบก็ลงมาถึงพื้นพอดี ผมยังมึนงง หวาดเสียวไม่หาย ไม่ได้ตอบใครออกไป

“ผมตกใจที่เห็นแมลงน่ะก็เลยลืมตัวปล่อยมือ”

“ถ้าไม่เป็นอะไรก็ไปต่อก่อนเถอะ ห่างจากผาไว้” ผมไม่ได้ตอบคีรี พอพี่มีนมาช่วยเขาก็ปล่อยมือตนเองออกไปจากตัวผม แล้วบอกให้เรารีบออกเดินทางต่อทันที เขารู้บางอย่างแต่ไมยอมบอกพวกเราแน่นอน ยิ่งเดินทางด้วยกันทำให้รู้สึกว่าเขาลึกลับมากขึ้นไปอีก

“เดี๋ยวค่อยคุยกันเถอะ ผมว่าเรารีบไปอย่างที่นายคีรีบอกดีกว่า” ตอนคีรีพูดคนอื่นดูเหมือนไม่ใส่ใจจะเชื่อสักเท่าไร ผมเดาว่าเพราะคีรีดูเด็กเกินไป ผมเองก็มีอคติเล็ก ๆ เหมือนกันเลยไม่ค่อยอยากเชื่อเขา

“เดินไหวหรือเปล่า” พี่มีนถามแล้วสำรวจตามร่างกายผมว่ามีตรงไหนบาดเจ็บหรือเปล่า ปริมเงยหน้ามามองผม “ขี่หลังปริมมั้ย” ผมเหลือกตามองบนมันเขี้ยวคนเวอร์อย่างปริม

เราเดินผ่านลานดินลานหินกว้างใต้ผาออกมาห่างเกือบร้อยเมตร คีรีอนุญาตให้พวกเราพักต่อ จนกว่าฟ้าจะสว่างถึงเริ่มออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง

พื้นดินเย็นชื้นน้ำค้างจนเราต้องเอาผ้ายางกันน้ำออกมาปูพักผ่อน เราแยกย้ายกันพักผ่อนตามมุมต้นไม้ โขดหิน เนินดิน รอให้เช้าตามที่คีรีบอก ค่อยเดินทางต่อ ผมสงสัยว่าทำไมเราต้องรีบลงผาเลยแอบไปกระซิบถามพรานพง ดูเหมือนพรานพงเองก็ไม่รู้ “คุณรอดูพรุ่งนี้อย่างนายท่านบอกเถอะ” พรานพงบอกผมแค่นี้ก็แยกตัวออกไป

“พี่มีน พี่ว่าคีรีเขาแปลก ๆ มั้ย” ผมถามพี่มีน เธอนั่งเอนหลังพิงต้นไม้อยู่ฝั่งตรงข้าม เรื่องนี้มีแค่พี่มีนเท่านั้นที่ผมพูดด้วยได้ พูดกับคนอื่นกลัวว่าจะกลายเป็นระแวงคนกันในทีมเสียเปล่า ๆ ส่วนปริมปลีกตัวออกไปทำธุระส่วนตัว

“พี่ก็คิดเหมือนหนูจัน เขาแปลก ดูลึกลับ น่าเกรงขาม แต่ไม่ได้ดูเป็นคนไม่ดี”

“เขาดูรู้เรื่องราวที่นี่ดีกว่าพรานพงเสียอีก ผมเห็นพรานพงเดินเข้าไปถามอะไรเขาตลอดเลย” ผมถามพลางเอนตัวลงบนผ้าปูกันน้ำ สายตาพี่มีนมองนิ่งจุดโฟกัสนั้นอยู่ด้านหลังอย่างแน่นอน ไม่แน่ค่ำมืดแบบนี้พี่มีนอาจจะเห็นผีป่าหรืออะไรลึกลับ “ชู่!” พี่มีนทำเสียงให้ผมเงียบ แน่นอนสิ่งนั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ผมจินตนาการ

หากไม่ใช่สิ่งที่คิดก็คงเป็นคนที่เรากำลังนินทา ใช่แล้ว! เขาคือคนในหัวข้อการสนทนาอยู่นั่นเอง คีรีเดินตรงมาหาผมกับพี่มีน

“ใช้นี้สิ” คีรีย่อตัวชันเข่าไว้ข้างหนึ่ง ยื่นผ้าปิดแผลกันน้ำให้อันหนึ่ง ผมหันไปมองพี่มีนอย่างไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่

“ผมว่าไม่น่าจะมีใครต้องใช้นะ” ผมตอบเขา ดันมือข้างที่มีผ้าปิดแผลคืนเขา ยิ้มแห้ง ๆ ให้ไป คีรียิ้มมุมปากสะบัดข้อมือตนเองฉวยข้อมือของผมหงายขึ้น วางผ้าปิดแผลลงบนฝ่ามือ “ที่นี่อากาศชื้น แมลงเยอะ บางชนิดก็ไวต่อกลิ่นเลือด ควรรีบทำแผล ถ้าปล่อยไว้อาจจะติดเชื้อ” คีรีบอกเนิบช้า มืออีกข้างรูดถุงมือหนังตรงนิ้วกลางลงจนสุด ผมสวมถุงมือหนังเปิดปลายนิ้ว

เขารูดถุงมือตรงนิ้วกลางออกผมถึงรู้ว่าตนเองมีแผลเลือดซิบ

“หนูจันเป็นแผลทำไมไม่บอกพี่” พี่มีนรีบถามเสียงแข็ง เธอเป็นห่วงผมเข้าใจแต่ผมเองก็ไม่รู้นี่นาว่าตนเองเป็นแผล น่าจะเพราะพยายามคว้าเชือกตอนตกจากผาแน่

“จันไม่รู้ว่าได้แผลมาตอนไหน”

ผมไม่รู้ไม่แปลกเท่าไร แต่เขารู้นี่สิแปลกเกินไปแล้ว...