EP.2

อัคคี...

วันนี้หลังจากเลิกเรียนแทนที่ผมจะได้กลับไปนอนเปื่อยที่คอนโดแต่ไอ้พวกเพื่อนตัวดีกลับลากผมมากินหมูกระทะซะงั้น พอจะปฏิเสธมันก็บอกว่าวันนี้จะแนะนำรุ่นน้องให้รู้จักผมก็เลยต้องมา

ร้านที่พวกเรามานั่งกันเป็นร้านหมูกะทะเจ้าประจำที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนัก ดีหน่อยที่มาตอนร้านเพิ่งเปิดคนก็เลยไม่เยอะเท่าไหร่

"ทางนี้ ๆ" เสียงไอ้เหมันต์ตะโกนเรียกใครสักคนพลางโบกไม้โบกมือให้กัน ผมหันไปมองกลุ่มคนมาใหม่สามคนด้วยใบหน้าเรียบเฉยพลางเหลือบตาไปมองผู้หญิงคนนึงที่ตอนนี้เดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม

"นั่งเลย ๆ เอาอะไรเพิ่มมั้ยพี่จะได้สั่ง" ไอ้เหมันต์ลุกขึ้นจัดที่ทางให้สามคนที่มาใหม่ พลางส่งเมนูให้ก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานให้มาเพิ่มแก้วเครื่องดื่มให้

"นี่รุ่นน้องกูนะพวกมึง" หลังจากที่มันคุยกับพนักงานเสร็จมันก็พูดต่อพร้อมกับบุ้ยปากไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งยิ้มอยู่

"คนเปรี้ยว ๆ แซ่บ ๆ นี่ชื่อน้องเรดาห์พวกมึงคงรู้จักใช่มั้ย" ไอ้เหมันต์แนะนำรุ่นน้องผู้หญิงหน้าสวยคนหนึ่งซึ่งผมจำได้ว่าเธอเป็นนางแบบชุดว่ายน้ำที่กำลังดังในตอนนี้ แต่แปลกแฮะทำไมมาเรียนหมอ

"ส่วนคนนี้ที่น่ารัก ๆ ตัวเล็ก ๆ หน่อย ชื่อน้องเจ้าถิ่นและคนที่น่ารักสวยหวานน่าทะนุถนอมชื่อน้ำแข็ง ทำงานที่โรงพยาบาลพ่อกูเอง อยู่ตรงตึกอุบัติเหตุอะ ช่วยงานล้างแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ไรงี้"

หลังจากที่ไอ้เหมันต์แนะนำทุกคนเสร็จสรรพพวกเราก็นั่งกินกันไปเรื่อย ๆ จนพวกเพื่อน ๆ ผมและรุ่นน้องที่มาเริ่มเมากันยกเว้นใครบางคนที่ไม่แตะแอลกอฮอล์

"เฮ้ยเดี๋ยวกูกับไอ้พายุกลับก่อนนะ" เสียงไอ้เทอร์โบบอกพลางลากไอ้พายุที่ตอนนี้เมาแทบไม่ได้สติออกจากร้านไป

"พวกแกกลับยังไงอะส่วนฉันเดี๋ยวลุงมารับ" เสียงเจ้าถิ่นเอ่ยบอกเพื่อน ๆ ของเธอ

"ของฉันเดี๋ยวคนขับรถมารับอะ น่าจะถึงแล้วมั้ง" เรดาห์บอกเพื่อน ๆ ของเธอบ้าง

"แกกลับกับฉันมั้ยน้ำแข็งทางเดียวกันเดี๋ยวฉันให้ลุงแวะไปส่ง" เจ้าถิ่นถามผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกับผมเพราะเหมือนเธอจะยังไม่มีใครมารับ

"ไม่เป็นไรแกวันนี้ฉันนอนกับแฟน เดี๋ยวแฟนมารับ"

แกร๊ง!!

"เหี้ย! กูตกใจหมดเป็นเหี้ยไรของมึงวะ" ไอ้เหมันต์ที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ผมสะดุ้งขึ้นเมื่ออยู่ ๆ แก้วเหล้าที่ผมถืออยู่ดันหลุดมือซะงั้น ดีนะที่ไม่แตก หึ! นอนกับแฟน เดี๋ยวแฟนมารับ งั้นเหรอ?

"สงสัยกูเมาว่ะ งั้นเช็คบิลเหอะดึกแล้วจะได้กลับไปนอน" ผมบอกมันก่อนจะเรียกพนักงานมาเช็คบิลแล้วรีบพากันลุกออกจากโต๊ะแยกย้ายกันกลับ

น้ำแข็ง...

"ว่าไงที่รัก... อ้าวเหรอ? งั้นไม่เป็นไรจ้ะ" หลังจากกดวางสายฉันก็เดินไปตรงไปที่ป้ายรถเมล์แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาขวางทางฉันเอาไว้

นายคนนี้...

"ไง? แฟนไม่มารับเหรอ หึ! เดี๋ยวนี้มีนอนกับฟงกับแฟน มีเรียกที่รงที่รัก" อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนฉันพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากแล้วหันไปมองทิศทางอื่น ถ้าฉันทำแล้วยังไงล่ะไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย

"แล้วนายยุ่งอะไรด้วย" ฉันถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ พร้อมกับจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเราสองคนต้องมาเจอกันอีก แถมเขายังเป็นเพื่อนกับรุ่นพี่ที่ฉันนับถืออีกด้วย ซวยชะมัด!

"ฉันแก่กว่าเธอตั้งปี ไม่เรียกพี่หน่อยเหรอคนสวย"

"ฉันเป็น ลูก - คน - เดียว" ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมกับเน้นคำชัด ๆ ให้เขาฟัง ก่อนจะเดินเลยไปยังป้ายรถเมล์เพราะไม่มีอะไรต้องคุยกับเขาอีก แต่แล้วมือใหญ่ของคนที่เดินตามฉันมาก็คว้าข้อมือของฉันเอาไว้

หมับ!

"นี่ปล่อยฉันนะ!" ฉันส่งสายตาดุ ๆ ไปให้คนตรงหน้าพร้อมกับพยายามสะบัดมือให้หลุดจากเขาแต่เหมือนจะไม่เป็นผล เพราะแรงเขาเยอะกว่าแถมยังบีบข้อมือฉันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ อีก

"ทำไม? กลัวใครมาเห็นเหรอ หรือกลัวว่าแฟนเธอจะมาเห็นแล้วเข้าใจผิ..."

ตุบ! พลั่ก!

อยู่ ๆ เท้าของใครสักคนก็ถีบเข้าไปที่ลำตัวของคนที่รั้งข้อมือฉันเอาไว้จนล้มลง ร่างสูงใหญ่ร่างสูงใหญ่ไม่ได้ร้องครวญครางแต่ตวัดสายตาดุ ๆ ให้กับคนที่เพิ่งฝากรอยเท้าไว้บนลำตัวของตัวเองแล้วรีบพยุงตัวให้ลุกขึ้น

"พะพี่เอิร์ธ..." ฉันมองคนมาใหม่ด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปขวางระหว่างคนสองคนเอาไว้เพราะกลัวว่าจะมีเรื่องกันอีก ถึงฉันจะเกลียดขี้หน้าอัคคีแต่ก็ใช่ว่าจะชอบใจที่เห็นเขาถูกทำร้าย

"กลับกันเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง" พี่เอิร์ธไม่ได้สนใจคนตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเขาอย่างเคียดแค้น แต่พี่เขารีบคว้าข้อมือฉันให้เดินตามไปโดยไม่สนใจคนด้านหลังที่กำลังยืนมองพวกเราอยู่