EP.1

น้ำแข็ง...

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่ห้องพยาบาลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แปลกใจใช่ไหมล่ะว่าทำไม ก็มีคนเป็นลมเพราะฉันน่ะสิ เพื่อน ๆ เลยให้ฉันดูแลเขาจนกว่าจะพื้น ฉันก็เลยอดเข้าแลปไปด้วย นอกจากจะไม่ได้ช่วยเพื่อน ๆ ทำสรุปตรวจสุขภาพประจำปีแล้ว ฉันยังต้องมาเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์อีก เฮ้อ!

"โตจนป่านนี้แล้วยังกลัวเข็มอีก ไหนบอกแค่นี้ไม่ถึงตายไง หึ เป็นลมซะงั้นพ่อคนเก่ง" ฉันหันไปพูดกับคนบนเตียงที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เพราะเขาทำให้ฉันเสียเวลา

"ฉันได้ยินนะ" แต่แล้วเสียงทุ้มของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ดังขึ้น ทำให้ฉันที่นั่งเฝ้าอยู่ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ดีแล้วแหละที่เขาฟื้นขึ้นมา

"ฟื้นแล้วก็ดี ฉันไปล่ะ"

หมับ!

"ว๊ายย! ปล่อยนะ!" แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหันหลังให้ คนที่นอนอยู่ก็คว้าข้อมือฉันเอาไว้ก่อนจะกระชากให้ล้มลงบนตัวเขาที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของฉันที่ตอนนี้นอนทับร่างเขาเอาไว้นั้นห่างจากเขาเพียงคืบ ลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดใบหน้าของฉันอยู่ทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา กลิ่นที่ฉันคุ้นเคย...

อัคคี...

ผมมองคนตัวเล็กดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาบนตัวผม กลิ่นหอม ๆ จากตัวเธอปะทะกับจมูกผมเต็ม ๆ มันเป็นกลิ่นหอมที่ผมตามหามานานแสนนาน กลิ่นหอมที่ผมไม่เคยลืมมันและไม่เคยให้กลิ่นไหน ๆ มาแทนที่มัน

"ดิ้นแบบนี้มันไม่ดีกับตัวว่าที่คุณหมอเลยนะครับ" ผมพูดกับคนที่นอนทับร่างผมอยู่พร้อมกับส่งยิ้มกวน ๆ ให้เธอ

"ปล่อยฉันนะ!" คนตัวเล็กขึ้นเสียงใส่ผมพร้อมกับส่งสายตาดุ ๆ มาให้ คิดว่าผมจะกลัวเหรอ? แต่ปล่อยก็ได้วะ

ตึก ตึก ตึก ปัง!

ทันทีที่ผมปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด เธอก็รีบวิ่งออกจากห้องพยาบาลไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง เดี๋ยวนี้ดื้อจังเลยนะแถมยังดุซะด้วย

น้ำแข็ง...

ปึ่ก!!

"ว๊าย!"

"โอ๊ย! เฮ้ย! น้ำแข็ง!" เสียงของพี่ธันวารุ่นพี่ร่วมคณะฉันดังขึ้น ตอนนี้เราสองคนกระเด็นไปคนละทิศละทางเรียบร้อยตามระเบียบ หาได้ล้มแล้วหัวคะมำหน้าทิ่มปากประกบกันเหมือนในซีรีส์ไม่

"จะรีบไปไหนเนี่ย ไอ้เราก็คิดว่านางฟ้าที่ไหนตกลงมา ที่ไหนได้น้ำแข็งนี่เอง ก้อนเบ้อเร่อเลย"

"พี่มาทำอะไรแถวนี้อะ" ฉันถามคนตัวสูงกว่าเมื่อลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นเศษดินออกจากเสื้อผ้า

"เพื่อนเราให้มาตามอะ รีบไปเถอะ" พี่ธันวาตอบก่อนจะเดินนำหน้าฉันไป ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อแต่รีบวิ่งตามคนขาวยาวกว่าไปติด ๆ และไม่ลืมที่จะพาดไหล่พี่เขาแรง ๆ เพราะยังแค้นที่พี่เขาทำให้ฉันล้มเมื่อกี้นี้ด้วย

วันนี้เพื่อน ๆ ของฉันบอกว่าพี่เหมันต์จะเลี้ยงหมูกะทะพวกเรา ตอบแทนฉันที่ดูแลเพื่อนของเขาระหว่างที่เป็นลมตอนเจาะเลือด เพื่อน ๆ ของฉันก็เลยพลอยได้อิ่มกันไปด้วยเพราะถ้าพี่เขาชวนฉันไปคนเดียวยังไงฉันก็ต้องปฏิเสธแน่