แตกสลาย

"ปัง!!"

"ตุ๊บ!! ฮื่อๆๆๆ" ทันทีที่ประตูห้องปิดลง และแน่ใจว่าเหลือตัวเองอยู่เพียงคนเดียวในห้อง​หญิงสาวจึงปล่อยร่างกายให้ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้งด้วยความอ่อนแรงเพราะตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะยืน​ หัวใจของเธอมันแตกสลายไปหมดแล้ว​ ตอนนี้เธอมีแต่ความเจ็บปวดความเสียใจความผิดหวังและความน้อยใจ​ต่อคนที่ได้ชื่อว่าสามี​ เธอจึงเลือกที่จะร้องไห้อย่างสุดเสียงเพื่อระบายมันออกมา

ฮื่อๆๆๆ​ ฮื่อๆ

พึ่งเข้าใจก็วันนี้แหละว่าการรักใครสักคนมันเจ็บ​ปวดได้มากมายขนาดนี้ เจ็บที่เขาไม่รักก็หนักแล้ว​ แต่นี่เขาเลือกที่จะปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา​เธอที่เป็นภรรยา เลือกที่จะทำร้ายร่างกายเธอต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นอีก​ เขาไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย​ รู้หรอกว่าไม่รักกันแต่ก็ควรให้เกียรติ​กันบ้างสิ​ ไม่ใช่หักหน้ากันแบบนี้ ทุกอย่างมันจบแล้วและเธอจะไม่พยายามเพื่อความรักครั้งนี้อีกแล้ว

วันนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าคนที่พ่อเคยไว้ใจ​ เคยบอกว่าเขาจะปกป้องเธอได้จะดูแลเธอได้มันไม่มีอยู่จริง พ่อของเธอคงจะมองคนผิด เพราะพี่ภูเขาไม่เคยปกป้องเธอเลย มีแต่ทำร้ายกัน และวันนี้เธอก็รู้ซึ้งแล้วจริงๆว่าต่อให้เราจะเป็นสามีภรรยากัน​ มันก็ไม่ได้ทำให้เขาใจดีหรือรักเธอขึ้นมาเลย

"เอี๊ยด!! ว๊าย!! ตายแล้วคุณเอย"

คนที่เปิดประตูเข้ามายกมือมาทาบอกด้วยความตกใจที่เห็นสภาพหญิงสาว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเข้ามาในบริษัท​ด้วยความสดใส​ แต่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำกลับมานั่งร้องไห้อยู่บนพื้น ถ้าให้เดาคงจะทะเลาะกับคุณภูแน่ๆ​ และคงไม่พ้นเรื่องผู้หญิง​ที่ชื่อเดียร์​อีกเช่นเคย​ ผู้หญิงที่เหมือนจะตัวติดกับเจ้านายของเธอตลอดเวลา​ ราวกับเป็นภรรยาตัวจริง​ ทั้งๆที่เป็นแค่เพื่อน

“คุณเอย​ คุณเอยค่ะ ได้ยินพี่ไหม​ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้​ หื้ม”​

ดาริกาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น​ด้วยความสงสาร

"พี่ดา~~ .....ฮื่อๆ" หญิงสาวสวมกอดคนตรงหน้าอย่างต้องการที่พึ่ง​ ตอนนี้เธออ่อนแอเหลือเกิน​ แค่อยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ​ ให้ได้รู้สึกอุ่นใจบ้าง

พี่ดาหรือดาริกาเธอเคยเป็นเลขาของคุณลุงภูบดินทร์​และเป็นคนที่คุณลุงไว้ใจเพราะทำงานด้วยกันมานาน​ พี่ดารู้เรื่องของเธอทุกอย่าง​ ผ่านการเล่าของคุณลุง​ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เราสองคนสนิทกัน​ แต่ตอนนี้พี่ดากลายมาเป็นเลขาของคนใจร้ายคนนั้นแล้ว เนื่องจากคุณลุงยกตำแหน่งประธานบริษัทให้เขาดูแล และตัวเองก็เปลี่ยนไปนั่งตำแหน่งที่ปรึกษาแทน

แต่สำหรับเธอแล้วพี่ดาเปรียบเสมือน​พี่สาวคนหนึ่งที่คอยอยู่เคียงข้าง​ในวันที่เธอต้องการใครสักคน​ คอยดูแลและคอยเป็นห่วงกันตลอด​

"มาค่ะ...ลุกขึ้นมานั่งดีดีนะคะ​ เกิดอะไรขึ้นบอกพี่ได้ไหมทำไมคุณเอยถึงเป็นแบบนี้ แล้วหน้าไปโดนอะไรมาทำไมบวมแดงขนาดนี้ค่ะ”​ ดาริกาลูบแก้มของหญิงสาวตรงหน้าและก็ต้องแปลกใจเพราะมันมีรอยแดงเหมือนรอยนิ้วมืออยู่บนแก้มเนียนใสของเธอ​และมันก็ชัดเจนมาก หัวใจของเธอกระตุกวูบแค่คิดก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว​ “รอยนี้มัน​ อย่าบอกนะคะว่า... "

“ใช่ค่ะ​ มันคือรอยนิ้วมือของพี่ภู​ เขาตบเอย​ ฮึกๆๆ​ พี่เขาตบเอยคะพี่ดา​ ฮื่อๆๆๆ”​

“อะไรนะคะ​ นี่คุณภูถึงขั้นลงไม้ลงมืือกับคุณเอยเลยเหรอ”​ เลขาสาวแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าลูกชายเจ้านายที่เธอเคารพซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นบอสคนใหม่ของเธอไปแล้วนั้น​ จะทำร้ายร่างกายคนเป็นภรรยาได้ถึงเพียงนี้​ เธอรู้แหละว่าทั้งคู่แต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่​ ไม่ใช่เพราะความรัก​ แต่อย่างน้อยคนที่เป็นสามีภรรยากัน​ คนที่นอนด้วยกัน​แทบทุกคืนก็ต้องมีความรู้สึกให้กันบ้างสิ...

“มันเกิดขึ้นแล้วค่ะพี่ดา... เขาคงจะเกลียดเอยจริงๆ​ ปกติต่อให้เราจะทะเลาะกันขนาดไหน​ เขาก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเอยเลย​ แต่วันนี้เขาตบเอย​ ฮื่อๆ​ เพื่อปกป้องผู้หญิง​คนนั้น​ ผู้หญิงที่เขารัก”​

“โธ่คุณเอย”​ ดาริกาได้แต่สงสารคนตรงหน้า​ เธอรู้ดีว่าหญิงสาวตกหลุมรักสามีเข้าแล้ว เพราะที่ผ่านมาเห็นมาตลอดว่าหญิงสาวทุ่มเททุกอย่างให้​คนเป็นสามี แต่ดูเหมือนว่าคนเป็นสามีไม่คิดจะเปิดใจให้เลย

"พวกเขาออกไปแล้วใช่ไหมคะ"

"ไปแล้วค่ะ ออกไปสักพักแล้ว พี่ไม่เห็นคุณเอยออกมาด้วยก็เลยเข้ามาดู"

"เอยคงเป็นผู้หญิงที่แย่และไม่น่ารักมากๆเลยใช่ไหมคะ สามีตัวเองถึงได้ปกป้องคนอื่น​ เห็นคนอื่นดีกว่า"

"โธ่คุณเอย....พี่ไม่รู้ว่าคนอื่นจะมองคุณเอยยังไงแต่สำหรับพี่แล้ว คุณเอยก็คือคุณเอย​ น่ารักในแบบของคุณเอย​ ไม่อย่างนั้นลูกหมีตัวน้อยของพี่คงไม่บ่นคิดถึงอยู่ทุกวันหรอก"

"ตั้งแต่ที่เอยมาอยู่ที่นี่ ก็คงจะมีคุณลุง พี่ดาและน้องลูกหมีเท่านั้นแหละคะที่น่ารักและใจดีกับเอย ส่วนคนอื่นเขาไม่ได้สนใจเอยเลย ไม่ใช่ว่าไม่เหนื่อยนะคะที่ต้องอยู่ที่บ้านหลังนั้น บ้านที่เอยเองก็รู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการเอยเลย ตอนนี้เอยเหนื่อยมากๆเลยค่ะ เหนื่อยจนไม่อยากอยู่ตรงนั้นแล้ว เมื่อไรทุกอย่างมันจะดีขึ้นค่ะ​ เอยทนไม่ไหวแล้ว"

"คุณเอยรักคุณภูเข้าแล้วใช่ไหมคะ"

"ฮื่อๆ เอยก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรักคนใจร้ายแบบนั้นด้วย ถ้าเอยไม่รักเขาเอยคงไม่ต้องเจ็บแบบนี้"

"อดทนนะคะ พี่เชื่อว่าอีกไม่นานทุกอย่างต้องดีขึ้น "

“ถ้าคุณพ่อหายก็คงจะดี​ เอยจะได้พาท่านไปอยู่ที่อื่น​ ไม่ต้องมาพบเจอคนใจร้ายแบบนี้อีก​ ปล่อยให้เขาไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นให้สมใจ​ หญิงร้ายชายเลวเหมาะสมกันแล้วค่ะ”

“คุณเอยต้องเข้มแข็งนะคะ​ พี่เชื่อว่าสักวันทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่นอน”

“ขอบคุณนะคะพี่ดา​ ขอบคุณ​ที่อยู่ข้างๆเอยเสมอ​ เอยขอตัวขอก่อนดีกว่า​ ไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆเดี๋ยวเจ้าของห้องกลับมา​ เขาจะว่าเอยได้”

“ขับรถไหวแน่นะคะ​ ให้พี่ไปส่งไหม”

“เอยยังไหวค่ะ​ ขอบคุณ​พี่ดาอีกครั้งนะคะ​ ที่น่ารักและใจดีกับเอย​ แล้วก็ฝากความคิดถึงให้เจ้าลูกหมีน้อยด้วย ว่างๆเอยจะไปเล่นด้วย”

“ดีเลยค่ะ​ เจ้าลูกหมีต้องดีใจแน่ๆ​ วันก่อนยังบ่นหาคุณเอยอยู่เลย”

“ไว้เจอกันนะคะ”​

“คุณเอย...ไม่ว่าคุณเอยจะเจออะไรก็ตาม จำไว้นะคะว่าพี่กับน้องลูกหมีจะอยู่ตรงนี้ข้างๆคุณเอยเสมอ​ ไม่สบายใจเมื่อไรโทรหาพี่นะหรือมาหาพี่ก็ได้​ บ้านของพี่ยินดีต้อนรับคุณเอยเสมอ”​

“ขอบคุณ​ค่ะพี่ดา”​

ดาริกามองตามหลังหญิงสาวด้วยความสงสารจับใจ​ ผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยมีชีวิตที่สมบูรณ์​แบบ​ ไม่เคยน้อยหน้าใคร มาวันหนึ่งทุกอย่างหายไปต่อหน้าต่อตา​กลายเป็นคนล้มละลายเพราะโดนโกง​จากคนที่ไว้ใจ​ พ่อที่เป็นที่พึ่งเดียวก็มาล้มป่วยหลอดเลือดในสมองแตก​ ตอนนี้ยังนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล​ เพราะช๊อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น... ทำให้หญิงสาวต้องกลายเป็นคนโดดเดี่ยว​ไร้ที่พึ่ง​ ญาติๆก็หายไปหมดเพราะแค่ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเก่า​

แต่นับว่าโชคดีที่คุณพ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับคุณภูบดินทร์​ซึ่งเป็นพ่อของคุณภูริศ ท่านก็เลยยื่นมือเข้ามาช่วย​ และทำทุกวิธีทางเพราะอยากดูแลคุณและคุณพ่อของเธอ​ โดยการให้ลูกชายแต่งงานกับคุณเอย​ แต่ทุกอย่างคงไม่เป็นไปตามที่ท่านต้องการเพราะดูเหมือนว่าชีวิตแต่งงานของทั้งคู่จะมีแต่ปัญหาไม่จบไม่สิ้น

เพราะการแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรัก​ และเหมือนว่าทั้งคุณภูริศและคุณหญิงอัมพรผู้เป็นแม่ก็ไม่ค่อยปลื้มลูกสะใภ้เลย​ ครั้งหนึ่งเธอเคยได้ยินพวกเขาต่อว่าคุณเอยหาว่ามาเกาะครอบครัวเขา​ แต่ทุกคนจะรู้ไหมว่าคุณเอยและคุณพ่อของเธอมีบุญคุณกับตระกูลนี้มากแค่ไหน เมื่อก่อนที่คุณภูบดินทร์​ประสบปัญหา​ ธุรกิจเกือบเจ๋ง​ไม่มีใครเลยสักคนที่ยอมช่วย​ ก็ได้คุณพ่อของคุณเอยนี่แหละที่ยื่นมือเข้ามาช่วยโดยไม่หวังผลอะไรเลย​ จนบริษัทได้ตั้งตัวขึ้นมาอีกครั้ง