หญิงร้ายชายเลว

“แต่ดูไปดูมาพวกคุณนี่ก็เหมาะสมกันดีนะ​ ก็คบกันให้มันจบๆไปสิ​ แต่อย่าลืมยี่สิบห้าล้าน​นะคะ​ แล้วฉันจะคืนอิสระให้”​

“มันจะมากไปแล้วนะเอย.... เธอจะรีดเงินพี่หรือยังไง​ห่ะ แค่ค่าสินสอดก็ปาไปเท่าไรแล้ว​ ไหนจะค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของเธออีก​ เคยคำนวณบ้างไหมว่าระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือนที่เธอมาอยู่กับพี่​ เธอใช้เงินพี่ไปทั้งหมดกี่ล้านและไหนจะค่ารักษาพยาบาลพ่อของเธออีก​ สำนึกบ้างสิ”​

“ค่าสินสอดก็เป็นค่าตัวฉันไงที่คุณเอาเปรียบฉันทุกคืน ฉันไม่ได้ให้คุณเอาฟรีๆนะ เอาลูกเขาก็ต้องจ่ายไหมล่ะคุณภูริศ​ แต่ถ้าอยากได้ของฟรีก็ลองถามคนข้างๆคุณดูเผื่อเธอยอม.... เอะหรือว่ายอมไปแล้ว”​

“ส่วนค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนมันก็เป็นหน้าที่สามีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ​ ที่ต้องให้ภรรยาหรือไม่จริง​ ส่วนค่ารักษาคุณพ่อฉันไม่เคยขอ​ เผื่อคุณลืมว่าเป็นคุณลุงเองที่เสนอจ่ายให้”​

“ก็ถูก.... มันเป็นหน้าที่ของสามี​ แต่มันจะดีกว่านี้มากถ้าคนที่มาเป็นภรรยาของพี่คือผู้หญิงที่พี่รัก​ พี่จะไม่ว่าเลยสักคำ​ถ้าเขาจะใช้เงินพี่มากแค่ไหนพี่ก็ไม่ติด แต่เธอไม่ใช่ไง... เธอเป็นแค่ลูกสาวเพื่อนพ่อ​ที่ตอนนี้ครอบครัวล้มละลาย​ พ่อก็ป่วย​ เธอมันเหลือแต่ตัวและไม่มีใครเอา​แม้แต่ญาติๆของตัวเอง”

​“ คิดบ้างสิว่าตัวเองต้องเป็นคนที่แย่แค่ไหนทุกคนถึงได้ทิ้ง เพราะแบบนี้ไงพ่อพี่ก็เลยสงสารอยากช่วยดูแลในระหว่างที่เธอยังตั้งหลักไม่ได้​ ฉะนั้นเธอต้องสำนึกตัวเองให้มากๆ​ ว่าฐานะของเธอตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วและเธอก็ไม่ใช่คุณหนูเหมือนเมื่อก่อน เธอเป็นแค่คุณหนูตกอับที่ไม่มีใครอยากได้!!….​ กรรมก็เลยมาตกอยู่ที่พี่ไง​ที่ต้องมาแต่งงานกับเธอทั้งๆที่ไม่ได้รัก แต่ขอร้องละช่วยทำตัวให้สมกับที่ครอบครัวพี่เมตตาบ้างเถอะ​ ”​

ภูริศไม่เคยคิดอยากทวงบุญคุณ​หรืออะไร​ แต่ที่พูดออกไปก็เพื่อหวังให้เธอสำนึกบ้าง​ เพราะดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมสถานะของตัวเอง​

“ขอบคุณ​นะคะที่พูดมันออกมา​ ขอบคุณ​ที่ทำให้เอยรู้ว่าการมีพี่อยู่ในชีวิตแม่งมันก็คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเอยเหมือนกัน​ เอยไม่น่าตอบตกลงคุณลุงเลย​ ไม่น่าเลยจริงๆ​ ไม่งั้นชีวิตเอยก็คงไม่ต้องมาเจอผู้ชายแบบพี่”​

“ไม่ต้องมารับบทเป็นผู้ถูกกระทำ​เพราะพี่ไม่อิน​ เธอนะร้ายกว่าที่พี่คิดไว้เยอะเลย​ เธอใช้ความรักที่พ่อพี่มีให้เพื่อมาสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวพี่”​ ภูริศไม่คิดว่าหญิงสาวจะร้ายกาจได้ขนาดนี้​ ปกติเราสองคนก็ไม่ค่อยได้พูดดีดีกันหรอก​ แต่รอบนี้ทุกอย่างมันชัดเจน... เธอทำให้เขาได้เห็นตัวตนจริงๆของตัวเองว่ามันน่ารังเกียจ​ขนาดไหน​ ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้เขายิ่งไม่สงสารและไม่แปลกใจเลยที่ตัวเขาไม่ได้รู้สึกรักหล่อนเลยแม้แต่น้อย​ ทั้งๆที่เรานอนด้วยกันแทบจะทุกคืน​ หรือต่อให้หล่อนจะสวยมากแค่ไหน​ ก็ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้

ผู้หญิงเอาแต่ใจ​ นิสัยแย่อย่างเธอ.... คงจะมีคุณพ่อของเขาแค่คนเดียวละมั้งที่ยังเอ็นดูไม่​เลิก​ สำหรับเขาและคุณแม่โคตรเอือมระอา​เต็มทน​ เรื่องที่ผมกับเธอแต่งงานกันคุณแม่ไม่เคยเห็นด้วยตั้งแต่แรก​ ​ เพราะคุณแม่ไม่ชอบเธอ​ และไม่ได้อยากได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้เลย ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมคน​ แข็งกระด้าง​ไร้มารยาททำให้ท่านยิ่งไม่ชอบ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมันคือคำสั่งของคุณพ่อ​ที่ไม่มีใครกล้าขัด.....

เพราะแบบนี้หลังจากที่แต่งงานคุณพ่อจึงซื้อบ้านหลังใหม่ให้เราสองคนและยกให้เป็นเรือนหอเพราะไม่อยากให้มีปัญหาแม่ผัวกับลูกสะใภ้​ มันเลยทำให้ผมไม่ได้อยู่บ้านตัวเองไปด้วย​ ทั้งๆที่บ้านหลังใหญ่โต​ ต่อให้ผมแต่งงานก็ไม่จำเป็นต้องย้ายออกด้วยซ้ำ​ ผมสงสารคุณแม่แกเป็นคนขี้เหงายิ่งไม่มีผมท่านก็ยิ่งเหงา​ เพราะคุณพ่อทำแต่งาน​ แต่ยังโชคดีที่มีเดียร์คอยไปเยี่ยมท่านบ่อยๆ​ ทำให้ท่านหายเหงาได้บ้าง​

เดียร์เป็นเพื่อนของผมเอง​ และเป็นเพื่อนสาวที่ผมอยากเป็นมากว่าเพื่อน​ เรารู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม​​ เธอเป็นคนน่ารักมาก​ นิสัยดี​ เห็นอกเห็นใจคนอื่น​ ใครได้อยู่ใกล้ต้องตกหลุมรักอย่างแน่นอน ผมคิดเกินเลยกับเธอมานานแล้วแต่แค่ยังไม่กล้าก้าวข้ามสถานะเพื่อน​ แต่สิ่งหนึ่งที่เราสองคนมีให้กันมาตลอดคือ​ ความหวังดีและคอยยืนข้างๆกันในทุกๆช่วงเวลา​

เดียร์เป็นอีกหนึ่งความสุขที่ผมต้องการในชีวิต​ แค่มีเธออยู่ข้างๆไม่ว่าด้วยฐานะไหน​ผมก็มีความสุขแล้ว​ และคุณแม่ก็ชอบเธอมากด้วย​ อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้มาโดยตลอด​ ก็นะคนน่ารักแสนดี​ ไม่แปลกที่ทุกคนจะรัก​ และทุกคนดูคนตรงหน้าผมตอนนี้สิ​ คนที่ได้ชื่อว่าภรรยา มีอะไรมาเทียบกับเดียร์ได้บ้าง...ไม่มีเลยสักอย่าง​ หาข้อดีไม่ได้เลยสักข้อ​

“ถ้าแบบเอยเรียกว่าร้ายกาจ​ แล้วแบบพี่เรียกว่าอะไรล่ะ​ สารเลว​ ส่วนผู้หญิงที่พี่แคร์นักแคร์หน้าก็ร้ายเหมือนกันนั่นแหละหรืออาจจะหน้าด้านด้วยซ้ำ”​

“เธอก็ดีแต่ว่าร้ายคนอื่นโดยที่ไม่เคยมองตัวเองเลย​ คิดว่าตัวเองดีมากงั้นสิ.... เหอะ! ยิ่งคุยกับเธอ​ ยิ่งทะเลาะกัน​ มันทำให้พี่ได้เห็นสันดาน​จริงๆของเธอเอิงเอย.... ว่ามันน่ารังเกียจ​มากแค่ไหน​ วันนี้พี่ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใครๆเขาก็ไม่ต้องการเธอเลยแม้แต่ญาติๆของตัวเอง​ เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง.... ขนาดพี่ที่ที่นอนกับเธอทุกวันยังไม่รู้สึกรักเลย​ ก็แค่เอาแก้ขัด​ อย่าหลงได้ใจเชียวล่ะว่าที่พี่เอากับเธอเพราะความรัก เธอนะก็เป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่ก็เท่านั้น”​

รักษิกากำมือแน่นด้วยความโกรธ.... เขามองเธอเป็นแค่ที่ระบายบนเตียงงั้นเหรอ.... เธอมีค่าแค่นี้สินะสำหรับเขา​ ทั้งๆที่เขาคือคนแรกของเธอ

“มองพี่แบบนี้​ โกรธ​เหรอ​ หึ... แต่มันคือความจริงที่เธอต้องยอมรับให้ได้นะ...จะได้เลิกหลงตัวเอง​ ผู้ชายนะเขาไม่ได้หลงแค่ความสวยหรอก​ ต่อให้สวยแค่ไหนถ้านิสัยแย่ก็ไม่มีใครอยากได้​อยู่ดี เหมือนเธอไง”​

“เลว! ”​

“เธอจะคิดยังไงก็เรื่องของเธอแต่จำไว้ว่าถ้าเธอทำอะไรเดียร์อีก​ หรือกล้าว่าเดียร์เสียๆหายๆ​ พี่ไม่เอาเธอไว้แน่ และเธอจะได้รู้ว่าพี่ทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด​ อ้อ!! ถ้าคิดจะไปฟ้องคุณพ่อละก็ อย่าลืมบอกด้วยละว่าเธอทำอะไรไว้ อย่าเอาดีเข้าตัวและโยนเรื่องชั่วๆให้คนอื่น"

ที่ผ่านมายัยนี่ชอบประจบประแจงพ่อผมมาก ต่อหน้าคุณพ่อเธอชอบเสแสร้งทำตัวน่ารัก ว่านอนสอนง่าย แต่หลับหลังท่านนิสัยอย่างกับนางมารร้าย ผมไม่เคยเจอผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้มาก่อนในชีวิต

"ไปกันเถอะครับเดียร์​ เราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันเถอะ ภูหิวแล้วและไม่อยากอยู่ในห้องนี้ให้รำคาญใจด้วย" ชายหนุ่มหันไปคุยกับผู้หญิงที่ยืนข้างๆตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล โดยไม่สนใจภรรยาที่ยืนตัวสั่นตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

"แต่ว่า....น้องเอยเขา"

"ฟรึ่บ!! นะครับเราออกไปกินข้าวกันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น" ภูริศเลือกที่จับมือของเดียร์และควงกันออกไปกินข้าว ทิ้งให้เอิงเอยมองตามหลังทั้งคู่ด้วยความเจ็บปวด

และในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะออกจากห้องหญิงสาวที่ทำตัวเรียบร้อย​ ทำตัวน่ารัก​ต่อหน้าชายหนุ่ม​ เธอหันมาแสยะยิ้มให้เอิงเอยราวกับผู้ชนะ