บทที่ 6 สายตรง

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง วรารักษ์ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสะท้อนผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาอาบไล่ใบหน้าสวยสง่าที่ตอนนี้ดูเย็นชาอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก

ในมือของเธอคือแฟ้มประวัติพนักงานและตารางงานของร้านสะดวกซื้อสาขาที่ไทน์ทำงานอยู่

นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะหนักๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายตรงถึงผู้จัดการร้านสาขาดังกล่าว

“สวัสดีค่ะ ฉันวรารักษณ์ จิรเดชารัตน์”

น้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจทำให้ปลายสายที่เพิ่งรับคำอย่างง่วงงุนถึงกับสะดุ้งโหยงจนเสียงข้าวของหล่นดังผ่านเข้ามาในโทรศัพท์

“คะ...ครับ! คุณวรารักษ์! สวัสดีครับท่าน ผม ผมไม่คิดว่าท่านจะโทรมาเอง มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ” เสียงของผู้จัดการสั่นเครือราวกับคนจับไข้ 

“มีแน่ และเป็นปัญหาที่เกิดจากการบริหารที่ไร้ประสิทธิภาพของคุณ” รักเข้าประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาอ้อมค้อม

“ฉันได้รับรายงานเรื่องการจัดตารางงานที่ไม่เป็นธรรม คุณให้พนักงานพาร์ทไทม์ที่ยังเรียนอยู่ไปเข้ากะดึกติดต่อกันสองสัปดาห์ ทั้งที่เขามีเรียนช่วงกลางวัน คุณใช้อะไรตัดสินใจ ความลำเอียงหรือความสะเพร่า”

“เอ่อ... คือ พี่พนักงานอีกคนเขาป่วยครับท่าน ผมเลยต้องหาคนแทน”

“หยุดแก้ตัว!” รักตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“ถ้าเมื่อคืนฉันไม่แวะไปตรวจงานด้วยตัวเอง ฉันคงไม่รู้ว่าพนักงานของเราต้องทำงานในสภาพที่ร่างกายจะพังแหล่ไม่พังแหล่เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของคนบางคน คุณอยากย้ายไปอยู่สาขาชายแดนไหม หรืออยากลองปรับตำแหน่งไปดูแลด้านทำความสะอาดดูบ้าง ถ้าคุณบริหารพนักงานโดยไม่เท่าเทียม ตำแหน่งผู้จัดการร้านน่าจะไม่เหมาะกับคุณอีกต่อไป”

ปลายสายเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า ผู้จัดการร้านรีบละล่ำละลักขอโทษจนลิ้นพันกัน

“ขอโทษครับท่าน! ผมผิดไปแล้วครับ ผมจะจัดตารางงานใหม่เดี๋ยวนี้เลยครับ!”

“กรุณาดูแลพนักงานของคุณให้เท่าเทียมกันด้วย” รักเน้นคำชัดเจน

“ไม่เกี่ยวว่าใครมาก่อนมาหลัง ใครทำงานเก่งไม่เก่ง ทุกคนมาทำงาน ต้องการรายได้ ใช้แรงกายแลกเงินเท่ากันหมด อย่าใช้ตำแหน่งที่คุณมีกดขี่คนอื่นเข้าใจไหม และที่สำคัญ ถ้าฉันรู้ว่ามีการกลั่นแกล้งกันเกิดขึ้นในที่ทำงานอีก และคุณจัดการไม่ได้ ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร ฉันจะไม่ยอมให้คนแบบนั้นอยู่ในองค์กรของฉันต่อไปแน่ เข้าใจนะ?”

“เข้าใจครับ เข้าใจอย่างยิ่งครับท่าน!”

รักวางสายลงด้วยความรู้สึกที่ยังไม่คลายขุ่นมัวนัก เธอหวังว่าอำนาจที่เธอมีจะช่วยต่อลมหายใจให้เด็กสาวคนนั้นได้บ้าง แม้เธอจะรู้ดีว่าการทำเช่นนี้อาจทำให้ไทน์เริ่มระแคะระคายถึงตัวตนของเธอก็ตาม

วันต่อมา... ณ ร้านสะดวกซื้อ 24 Hour

ไทน์เดินเข้ามาในร้านด้วยความรู้สึกพะอืดพะอมจากการนอนไม่พอ แววตาของเธอหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องเจอกับงานหนักและคำจิกกัดเหมือนเดิม แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูร้าน บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“อ้าวไทน์! มาแล้วเหรอจ๊ะคนเก่ง มาๆ นั่งพักก่อนสิลูก”

ผู้จัดการร้านที่เคยทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอ กลับวิ่งถลาออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่กว้างจนเห็นเหงือก ไทน์ถึงกับชะงักฝีเท้า ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ

“เอ่อ... ผู้จัดการคะ มีอะไรรึเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไรจ้ะ ไม่มีอะไรเลย”

ผู้จัดการร้านพูดพลางผายมือเชื้อเชิญให้ไทน์ไปนั่งที่โต๊ะพักพนักงาน

“ผมเห็นไทน์ดูเหนื่อย ๆ มาหลายวันแล้ว วันนี้ผมให้หยุดหนึ่งวันนะ ไม่หักเงินด้วย แล้วพรุ่งนี้ก็กลับมาเข้ากะบ่ายตามเดิมนะ ไม่ต้องเข้ากะดึกแล้ว พี่จอยเค้าหายปวดหลังเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะ”

ไทน์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกประหลาดใจพุ่งขึ้นสูงพอๆ กับความหวาดระแวง เธอเคยมองเห็นโลกที่เต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบมาตลอด พอเจอการปรนนิบัติแบบสายฟ้าแลบแบบนี้ หัวใจเธอกลับเต้นรัวด้วยความกังวล

“พี่จอย หายเร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงให้หนูหยุดล่ะคะ”

“ก็...ก็แหม พนักงานดีเด่นแบบไทน์เราก็ต้องดูแลสิ” ผู้จัดการร้านยื่นน้ำส้มเย็นเจี๊ยบที่เพิ่งกดจากเครื่องให้ถึงมือ

“ดื่มน้ำส้มหน่อยนะจ๊ะ ผิวพรรณจะได้สดใส เมื่อคืนพักผ่อนน้อยล่ะสิ ดูสิตาบวมหมดเลย”

ไทน์รับน้ำส้มมาถือไว้อย่างงงๆ สายตาเหลือบไปเห็น พี่ก้อยที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ วันนี้พี่ก้อยดูสงบปากสงบคำอย่างผิดปกติ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามามองไทน์ แต่กลับก้มหน้าก้มตาเช็ดเชลฟ์วางของอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับเป็นพนักงานดีเด่นคนใหม่ของปี

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...หรือว่าพวกรุ่นพี่กำลังวางแผนแกล้งอะไรเราอีกรึเปล่า?’

ไทน์คิดในใจ แววตาแฝงไปด้วยความระแวดระวัง เธอไม่ได้ดื่มน้ำส้มแก้วนั้นทันที แต่กลับมองมันเหมือนมันเป็นยาพิษ

‘จู่ๆ ก็มาดีด้วยแบบนี้ มันแปลกเกินไป’

ไทน์กลับบ้านมาด้วยความรู้สึกสับสนตลอดทาง เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไม้ที่แข็งกระด้าง แสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามา แต่ในหัวของเธอมีแต่คำถาม

ใครคือแบ็กกราวนด์เบื้องหลังเรื่องนี้?

จู่ๆ เธอก็นึกถึง คุณรัก ผู้หญิงที่มีคนขับรถ มีบอดี้การ์ด และนามบัตรสีทองใบนั้น ไทน์ลุกขึ้นมาหยิบนามบัตรขึ้นมาดูอีกครั้งภายใต้แสงแดดจ้า รอยยิ้มสง่าและคำพูดที่ว่า

“ถ้ามีปัญหา...โทรหาฉันนะ” วนเวียนอยู่ในหัว

หากเป็นคุณรักจริงๆ ที่ช่วยเธอ หัวใจของไทน์กลับไม่ได้พองโตด้วยความสุขเหมือนที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความขมปร่าบางอย่างแทรกซึมเข้ามา

‘คุณช่วยหนูเพราะอะไรคะคุณรัก?’

‘เพราะคุณสงสารเด็กจนๆ ที่ดูไม่สู้คนใช่ไหม’

ปมความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกแม่ทิ้งไว้กับน้าสาวเริ่มทำงาน ไทน์กลัวเหลือเกินว่าความหวังดีที่คุณรักมอบให้ มันจะเป็นเพียงความเมตตาที่มีให้สัตว์โลกที่น่าสงสาร ไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดจากความเท่าเทียมกันในฐานะมนุษย์ ความสงสัยนี้ค่อยๆ ก่อตัวเป็นกำแพงสูงใหญ่ในใจของไทน์

เธอมองนามบัตรใบเดิมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความประทับใจเริ่มถูกเคลือบด้วยความระแวง ความระแวงที่ว่าเธออาจเป็นเพียง โปรเจกต์การกุศล ชิ้นหนึ่งของผู้หญิงที่เพียบพร้อมคนนั้น

“ถ้าเป็นเพราะความสงสาร หนูไม่อยากได้หรอกนะคะ”

ไทน์พึมพำกับความเงียบ แววตาของเด็กสาวสู้ชีวิตกลับมาแข็งกร้าวและเศร้าสร้อยไปพร้อมกัน

ในเย็นวันนั้น ไทน์ตัดสินใจโทรศัพท์ไปเบอร์ที่อยู่ในนามบัตร ไม่ใช่เพื่อขอบคุณ แต่เพื่อจะหาคำตอบว่าเธอกำลังตกเป็นหุ่นเชิดในเกมความสงสารของใครบางคนอยู่หรือไม่

ระหว่างรอสาย หัวใจของไทน์แทบจะหลุดออกมา แต่เมื่อการรอสายครั้งแรกจบลงที่ไม่มีคนรับสาย ไทน์ก็ไม่คิดจะโทรซ้ำเป็นครั้งที่สอง

เธอมองชื่อคุณรักที่ปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอ แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ

“ช่างเถอะค่ะ จะสาเหตุอะไรก็ตามที่คุณเข้ามา การที่หนูไม่รู้คงจะดีกว่า”