مشاركة

บทที่ 40

last update آخر تحديث: 2026-01-07 19:21:17

พอถูกพ่อวางลงพื้น เด็กๆ ก็ร้องไห้จ้ากอดขาใหญ่ไว้คนละข้างเหมือนกลัวพ่อจะหนีไปไหนอีกคน แดนดินเห็นแล้วนิ่วหน้าถามตัวต้นเหตุ

“ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้ ดูลูกๆ สิ พวกแกเสียใจขนาดนี้ เธอยังจะทิ้งลูกกลับกรุงเทพฯ ลงคอเหรอ”

“พวกเขาเป็นลูกคุณค่ะ”

“..." แดนดิน "งั้นย่าแพงล่ะ”

“ย่าแพงจะกลับไปกับฉัน”

“ข้าวที่เธอลงแรงปลูก...”

“นั่นฉันแค่ช่วยปลูก ไม่ได้เป็นเจ้าของที่นานี่คะ”

แดนดินเม้มปากแน่น เมื่ออีกฝ่ายดูจะมีคำตอบที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันทุกคำว่าทุกอย่างที่นี่เป็น ‘ของเขา’ ไม่มีของเธอเลยสักอย่าง

“มีอะไรที่จะยกมาอีกไหมคะ” เธอเลิกคิ้วถาม

“ฉันไง! เธอจะทิ้งฉันไปงั้นเหรอ”

“คะ?”

“เธอหูดีอยู่แล้ว จะถามอีกทำไม” เขาว่าหน้างอๆ

“ฟังนะคะ" เธอว่าเสียงอ่อนใจ "ฉันไม่ได้ทิ้งใครไปทั้งนั้นแหละ ก็แค่กลับไปในที่ของฉัน เมื่อก่อนคุณอยากไล่ให้ฉันกลับไปเร็วๆ ไม่ใช่เหรอ พอฉันจะกลับจริงๆ ทำไมมีปัญหาล่ะ”

“ก็เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันไง! ฉันก็บอกอยู่ปาวๆ ว่าจะทำทุกทางเพื่อให้เธออยู่ที่นี่ด้วยกัน ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่าความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไปแล้วน่ะ”

พอเขาตะโกนออกมา สองแฝดที่กอดขาใหญ่อยู่ก็ตกใจสะดุ้งตัวโหยง ร้องไห้จ้าวิ่
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 50

    เวลานับเดือนล่วงเลยผ่านไปคนขอเว้นระยะห่างเพื่อทบทวนตัวเองถึงปรากฏตัวขึ้นหน้าเรือนคำหอมวันเวลาที่วังท่านลุงนั้นผ่านไปอย่างเงียบเหงาเหลือเกิน เหงาจนคิดถึงคนที่นี่จับใจ“โฮ่งๆ โฮ่ง!”แก๊งหลังอานส่งเสียงเห่ามาแต่ไกล เมื่อเห็นคนบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ แต่พอได้กลิ่นที่คุ้นเคยของฤทัยรักษ์ พวกมันกระดิกหางล้อมหน้าล้อมหลังเธออย่างตื่นเต้น“ไผมานั่น เซาเห่าก่อนแน่” (ใครมานั่น เลิกเห่าก่อนสิ) ยายบัวตะโกนถามมาจากระเบียงเรือน พอมองเห็นว่าใครมาก็ทำตาโต ผลุบหายไปแล้วกลับมาใหม่พร้อมเจ้าของเรือน“หนูอุ่นจริงๆ ด้วย!” หญิงชราร้องทักด้วยน้ำเสียงดีใจ ก่อนจะทำหน้าตกใจตามเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้“หนูอุ่นเองค่ะ” ฤทัยรักษ์ยกมือไหว้พลางมองท่าทีแปลกๆ ของหญิงชราอย่างสงสัย ทำไมดูตกใจมากกว่าดีใจที่เห็นเธอล่ะ“ย่านึกว่าใคร หนูอุ่นมาแล้วก็ขึ้นมาบนเรือนสิจ๊ะ ขึ้นมาๆ”หญิงสาวยิ้มกว้างปัดความสงสัยทิ้ง ไล่พวกหลังอานให้ไปเล่นที่อื่นก่อน แล้วเดินขึ้นเรือนพร้อมกระเป๋าลากใบใหญ่ด้วยความตื่นเต้น“เพิ่งมาเหนื่อยๆ เข้าไปพักก่อนไหมลูก”“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ นี่คนอื่นไปไหนกันหมดคะ” ถามพลางชะเง้อมองหาคนที่เหลือ ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว ทุกคนน่าจ

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 49

    แม้ว่าผลจะออกมาเป็นที่น่าพอใจในระดับหนึ่ง แต่แดนดินไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ พอผู้จัดการใหญ่ที่กลายมาเป็นผู้ช่วยมือทองโทรมารายงานผลวันนี้ เขาจึงกำชับไปอีกว่า “ติดตามผลต่อไปให้ผมด้วย อย่าให้เรื่องเงียบเด็ดขาด ยิ่งทำให้มันตกต่ำมากกว่านี้ยิ่งดี ถ้าพวกคุณทำได้ สิ้นปีผมจะให้โบนัสพิเศษ”("วางใจได้เลยครับ พวกเราจะทำให้เต็มที่")"ฝากด้วยแล้วกัน"("ครับ ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับโบนัสนะครับเจ้านาย")แดนดินสั่งงานอีกเล็กน้อยค่อยวางสาย ดวงตาสีดำขลับทอดมองแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่ด้านหลังวังอย่างพอใจ ในยุคสมัยที่ทั่วโลกกำลังพัฒนาไปข้างหน้าเช่นนี้ อิทธิพลของ ‘สื่อนิ้วมือ’ ค่อนข้างเร็วและรุนแรง หลายคนดังได้เพราะสื่อในชั่วข้ามคืน บางคนก็พังในชั่วข้ามคืนเหมือนดนัยภพกับพ่อขณะกำลังยืนทอดอารมณ์อย่างสบายใจอยู่นี่เอง หางตาพลันเหลือเห็นร่างสูงของเจ้าของวังเดินมาหา แดนดินเก็บยิ้มร้ายๆ หันไปหาอีกฝ่าย “คุณชาย”“ทำอะไรอยู่ครับ ผมมารบกวนหรือเปล่า พอดีมีเรื่องอยากจะขอคุยด้วยหน่อย เรื่องหนูอุ่น”“ไม่รบกวนเลยครับ มีอะไรพูดมาได้เลย” เขาบอกยิ้มๆ ทันทีที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดเรื่องอะไร“คุณดินคิดยังไงกับหนูอุ่นครับ”

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 48

    ฝ่ายคุณชายหนุ่มไม่ได้สบถออกมา เพียงกัดฟันกรอดๆ อย่างแค้นใจ เขามอบมิตรภาพให้ มันกลับตอบแทนเขาด้วยการทำมิดีมิร้ายน้องสาวเขา เดิมทีเขาก็ไม่ชอบหน้าคนขี้เบ่งอย่างดนัยภพ แต่จำใจคบไว้เพื่อใช้งานในบางครั้ง“พี่ขอโทษนะหนูอุ่น” เขาบอกอย่างเสียใจจริงๆ “ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นคนแบบนี้ไปได้”ฤทัยรักษ์รีบส่ายหน้าบอก “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ชายเลยค่ะ เขาบอกว่าเป็นเกมที่เล่นกับเพื่อนๆ ที่อยู่คนละกลุ่มกับพี่ชาย เห็นว่ากำลังเก็บแต้มล่าพรหมจรรย์อะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ”“แล้วยังไงต่อ เรากับเพื่อนได้ไปแจ้งความอะไรบ้างไหม”“ก็อย่างที่บอกค่ะ เขาขู่ว่าถ้าเอาเรื่องนี้ไปแจ้งตำรวจหรือบอกให้คนอื่นรู้ เขาจะให้คนมาทำร้ายหนูอุ่นกับเพื่อนๆ และคนในครอบครัวของพวกเราจนอยู่ไม่ได้ จะยัดข้อหาให้ด้วย หนูอุ่นไม่อยากให้ทุกคนเดือดร้อนไปด้วย ยังไงหนูอุ่นก็ยังปลอดภัย ยังไม่ถูกเขาทำร้ายจริงๆ ก็เลยไม่ได้บอกใครว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้นค่ะ” บอกด้วยสีหน้าไม่สู้ดี“ฉันไม่รู้จะด่ายังไง ไม่ด่าก็แล้วกัน” แดนดินว่าเสียงเย็นฝ่ายพี่ชายถอนใจถาม “แล้วตอนนี้ดนัยภพอยู่ที่ไหน”“ในคุกค่ะ” ฤทัยรักษ์ตอบพลางเหลือบมองคนช่วยจัดการให้“พูดจริง?!” “ผมให

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 47

    “ฉันขอโทษ” ฤทัยรักษ์ก้มหน้าสะอื้นไห้อย่างสุดจะกลั้น“เฮ้อ ไม่ต้องร้องๆ มันผ่านไปแล้ว และฉันก็จัดการมันแทนเธอไปแล้วด้วย” คนทนเห็นน้ำตาเธอไม่ได้ ก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียง โอบกอดร่างบางไว้ด้วยท่าทางปลอบประโลม“จัดการ?” เสียงแหบเครือถามออกมางงๆ “จัดการยังไงคะ”“ฉันเอามันเข้าคุกไปแล้ว”ฤทัยรักษ์ได้ยินแล้วเงยหน้าถามเขาอย่างตกใจ “เขาไม่ได้บอกคุณเหรอ ว่าเขาเป็นใคร”แดนดินยักไหล่ “ก็พูดทำนองว่าพ่อมันใหญ่ แล้วไงล่ะ พ่อมันใหญ่คับฟ้ามากไง?”“ระดับนายตำรวจใหญ่ของนครบาลเลยแหละค่ะ” คนรู้ดีบอกด้วยสีหน้ากังวล“แล้วไง” เขาถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“เราคงทำอะไรเขาไม่ได้เลยไงคะ แถมพ่อเขาอาจจะยัดข้อหาเพิ่มให้อีกก็ได้”“แต่เมื่อคืนฉันทำอะไรๆ กับมันไปแล้ว ตอนนี้มันคงนอนอยู่ในคุก... ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้น ไม่เชื่อ?” ถามเมื่อเห็นสายตาตะลึงของเธอ“ฉันกลัวคุณจะเดือดร้อนเพราะฉันต่างหาก”เขาแค่นหัวเราะบอก “มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”“เราไม่รู้ว่าเขาทำอะไรได้บ้าง อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยค่ะ” เธอขอร้องอย่างร้อนใจ ถ้าจัดการดนัยภพได้โดยไม่มีปัญหาตามมา เธอคงบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่ๆ แล้ว จะทนเก็บเอาไว้ทำไม“เอ๊ะ!” เขาตีคิ้วดุ “ท

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 46

    ภาสกรรีบให้รปภ. ดึงดนัยภพออกจากห้องทันที แต่ ‘ไอ้ห่านี่’ ของท่านรองดันสะบัดตัวหนีไม่ยอมให้จับ“อย่าเอามือของพวกแกมาจับตัวฉัน! ฉันเป็นใคร พวกแกเป็นใคร กล้าทำแบบนี้กับฉันก็คอยดูผลของมันได้เลย ฉันจะฟ้องให้ฉิบหายทั้งคนทั้งโรงแรมนี้ให้ดู อ้อ พวกแกคงไม่รู้สินะ ว่าพ่อฉันเป็นใคร ไปค้นดูนามสกุลของฉันไป๊!” ดนัยภพร้องขู่ลั่นอย่างที่เคยทำมาหลายต่อหลายครั้ง และมันก็สำเร็จทุกครั้งด้วยแดนดินแค่นยิ้มบอก “กูไม่ค้นให้เป็นเสนียดตัวกูหรอก! เชิญมึงขี่ม้าสามศอกไปฟ้องพ่อได้เลย แล้วเตรียมตัวรับทราบข้อหาทำร้ายร่างกายและกักขังหน่วงเหนี่ยวด้วยนะ นามกุลเลวๆ ของมึงน่ะ เดี๋ยวกูจะทำให้ฉิบหายวายวอดเอง ไอ้หน้าวอก!”“มึง!”“สั่งให้โรงแรมในเครือของเราทั้งหมด จากนี้เราจะไม่ให้บริการกับลูกค้าที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวงศ์ตระกูลไอ้ห่านี่”“จะจัดการให้ทันทีครับ” ภาสกรตอบรับอย่างขันแข็งดนัยภพนั้นโกรธจนตัวสั่น “พวกมึงคงไม่รู้จริงๆ ว่าพ่อกูเป็นตำรวจยศใหญ่ ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็กราบขอโทษกูมาเดี๋ยวนี้”“กูว่ามึงกราบขอขมาแฟนกูก่อนเป็นไง” แดนดินบอกเสียงต่ำ“แฟนมึง” ดนัยภพมองฤทัยรักษ์แล้วหัวเราะร่า “แฟนมึงแล้วไง น้องเขาเคยเป็นเมียกูมาก

  • รักปักหัวใจ   บทที่ 45

    โรงแรมเมืองวิมาน...แดนดินเงยหน้ามองป้ายชื่อโรงแรมที่มันพารถเลี้ยวเข้าไปแล้วยิ้มเหี้ยม จัดการเลี้ยวรถตามทันที เขาจอดรถทิ้งไว้หน้าโรงแรมอย่างรีบร้อน ก่อนก้าวดุ่มๆ ตรงไปหาลิฟต์ด้วยอารมณ์เดือดเต็มที่ แต่เขากลับไม่สามารถผ่านเข้าข้างในได้ ทั้งที่เห็นหลังไอ้เลวนั่นอยู่ไหวๆ“โว้ย!”พนักงานที่ดูแลส่วนนี้รีบก้าวเข้ามาแนะนำด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ด้านนี้เป็นส่วนของห้องพัก ท่านต้องใช้คีย์การ์ดสแกนเข้าไปด้านในครับ หากท่านยังไม่มี กรุณาติดต่อที่ด้านหน้าเพื่อเปิดห้องพักก่อนนะครับ”“เปิดให้ฉันเข้าไป!” แดนดินหันไปสั่งเสียงเข้ม จะให้ไปติดต่อห่าเหวอะไรอีก แค่นี้เขาก็ช้ามากอยู่แล้ว!“ไม่ได้ครับ เชิญติดต่อที่ด้านหน้าด้วยครับ”“ไม่ได้ใช่ไหม!”เท้าใหญ่ของแดนดินยันโครมเข้าที่แท่นของช่องผ่านเข้า-ออกอย่างแรง ก่อนร่างสูงจะหมุนตัวเดินไปที่รีเซฟชั่นด้วยสีหน้าตึงสนิท ทิ้งให้พนักงานคนนั้นยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น“สวัสดีค่ะ ต้องการห้องพักแบบไหนคะท่าน”พนักงานสาวรีบยิ้มหวานเอ่ยต้อนรับ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของลูกค้าหนุ่ม แต่เขากลับจิกตาบอกเธอเสียงเข้ม“ต้องการหมายเลขห้องของลูกค้าที่เพิ่งขึ้นลิฟต์ไปเมื่อกี้ ด่วน!”“ต้องขอโทษด

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status