Mag-log inShare
บทที่11
Pinakabagong kabanata
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่11
ยิ่งไปกว่านั้นตลอดหลายปีมานี้ ในประเทศเขาก็ถือเป็นคนประเภทที่มีอำนาจล้นฟ้า อยากได้อะไรก็ได้ดั่งใจต้องการทุกอย่างนอกจากหลินซวี่ผู้ที่ไม่รู้อะไรนี้แล้ว จะมีใครหน้าไหนอีกที่กล้ามาทำตัวอวดดีชวนให้เขาต้องโมโหโทโสขนาดนี้และก็เป็นไปตามคาด ซ่งเยี่ยนชิงไม่ได้เดินทางกลับประเทศไปในทันทีแต่เลือกที่จะปักหลักอยู่ที่เบอร์ลินต่อเพื่อตั้งหน้าตั้งตาพัวพันตื๊อฉันในระยะยาวกลางคืนหลินซวี่ใช้ฐานะการเป็นเจ้านายคนใหม่ของฉัน ใช้ข้ออ้างเรื่องการต้อนรับในฐานะเจ้าบ้านเลี้ยงอาหารค่ำพวกเราซ่งเยี่ยนชิงกลับทนดูการกระทำที่สนิทสนมแนบชิดจนเกินงามระหว่างเราสองคนไม่ไหว จนถึงขั้นเปิดฉากลงไม้ลงมือกันกลางร้านอาหารและยังทำร้ายพนักงานเสิร์ฟที่เข้ามาช่วยห้ามด้วยอำนาจของตระกูลซ่งแผ่ขยายมาไม่ถึงต่างประเทศ แน่นอนว่าซ่งเยี่ยนชิงก็ต้องชดใช้ต่อการกระทำของตัวเองสุดท้ายเขาถูกศาลตัดสินจำคุกเป็นเวลาสามเดือน และหลังจากผ่านไปสามเดือน ฉันก็เข้าไปเยี่ยมเขาบานกระจกคั่นกลาง ซ่งเหยียนชิงถามฉันอย่างไม่เต็มใจว่า "ทำไมเธอถึงเลือกเขา ฉันรู้ผิดแล้วขอโทษเธอแล้ว แถมยังมาหาเธอในที่บ้าๆ แห่งนี้ด้วย ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้อภัยฉัน?""หลิน
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่10
เพียงแต่พอนึกถึงคนที่อยู่ข้างล่างนั้น ฉันก็หมดกะจิตกะใจที่จะทำงานลงโดยสิ้นเชิง จึงตั้งใจจะลงไปเดินสูดอากาศหายใจข้างล่างสักหน่อยช่วงเวลาสามสิบวินาทีที่ลิฟต์กำลังลง ความทรงจำทั้งหลายพากันย้อนแล่นกลับมาดั่งฟิล์มภาพยนตร์ที่กำลังกรอกลับจนกระทั่งสุดท้าย ภาพก็มาหยุดนิ่งตรงฉากที่สนามบิน เขาบีบต้นแขนของฉันเอาไว้แน่น ทั้งโกรธขึงและดึงดันเค้นบังคับให้ฉันอยู่ต่อความทรงจำอันเจ็บปวดพลันขับไล่ซ่งเยี่ยนชิงที่อยู่ในสมองฉันออกไป ทำให้เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยการตัดสินใจที่ฉันได้ตัดสินใจไว้นานแล้วนาน มันจะเปลี่ยนแปลงไปเพียงเพราะที่เขามาเบอร์ลินแค่ครั้งเดียวได้ยังไงกัน?แต่ทันทีที่ก้าวมาถึงตรงหัวมุมของชั้นหนึ่ง ฉันก็ได้ยินมีคนเรียกฉันจากด้านหลังฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรหยุดชะงัก ไม่ควรแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อไปเองโดยไม่อาจควบคุมได้จนไม่อาจก้าวเดินต่อได้แม้แต่ก้าวเดียว"หรานหราน" ซ่งเยี่ยนชิงเดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของไม้สนซีดาร์ น้ำเสียงท้ายประโยคยังคงมีความนุ่มนวลตามสำเนียงชาวเซี่ยงไฮ้ "เธอผอมลงนะ"ฉันฟังเสียงของเขาแล้ว ก็ชะงักไปครู่หนึ่งเขาไม่ค่อยเรียกฉันด้วยความสนิท
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่9
เขากลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ จึงเลือกที่จะลงมือก่อนภายใต้การลองใจและการทรมานจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่านับไม่ถ้วน ในที่สุดฉันก็ค่อยๆ เข้าใจขึ้นมาว่าไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่อาจเดินเข้าไปอยู่ในใจของเขาได้เขาจะไม่มีวันตกหลุมรักใครในบนโลกนี้ฉันเคยคิดว่าหลังจากที่ฉันจากไปแล้ว เขาคงจะลืมฉันได้อย่างรวดเร็ว แล้วกลับไปใช้ชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าบนกองเงินกองทอง ไปสนุกกับเกมชีวิตของเขาตามเดิมผู้หญิงในสายตาของเขามันไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว และตัวฉันเองก็ยิ่งไม่มีค่าอะไรเลยรอบกายของเขาเต็มไปด้วยผู้หญิงที่ชอบเขา มีแต่พวกผู้หญิงหน้าไม่อายที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไปเต็มไปหมดบางทีคนที่เจ็บปวดอยู่อาจมีแค่ฉันคนเดียวก็ได้ตลอดเวลาสามปีเต็มๆ ซ่งเยี่ยนชิงคงจำหน้าตาฉันไม่ได้แล้วด้วยซ้ำมั้งผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง มีเพื่อนเดินทางมาทำงานที่ยุโรปและมาเที่ยวหาฉัน และนำข่าวของซ่งเยี่ยนชิงมาบอกให้กับฉันฉันได้ยินจากเธอว่า หลังจากที่ฉันจากไป ซ่งเยี่ยนชิงก็มักจะชอบอาละวาดเขาเอาแต่ไปดื่มเหล้าเมามายหัวราน้ำกับพวกเพื่อนกินกลุ่มนั้นอยู่บ่อยๆ ไม่ได้สติอยู่เป็นเวลานานเพื่อนของเขาคิดว่าเขาทะเลาะกับโจวชูหราน จึงเรียกเ
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่8
ฉันขดตัวอยู่ในที่นั่งตรงมุมของร้านกาแฟ สายตาเหลือบไปเห็นชายชาวนอร์ดิกรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีกากีไว้ซ่งเยี่ยนชิงก็มีเสื้อแบบนี้อยู่ตัวหนึ่งเหมือนกันนั่นคือของขวัญชิ้นแรกที่ฉันส่งให้เขาหลังจากออกจากประเทศจีน ฉันก็มาอยู่ที่ยุโรป และทุกอย่างที่นี่ก็เรียบร้อยดีในต่างแดน ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคนการไม่ต้องพยายามรักซ่งเยี่ยนชิงอย่างสุดชีวิตอีกต่อไป เป็นวิธีการเยียวยาจิตใจที่ดีมากอย่างหนึ่งตลอดหลายปีที่อยู่กับเขานั้นฉันยุ่งมากเกินไป อยากจะมาเที่ยวตรงนี้แต่ก็ไม่เคยมีเวลาเลยคิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เพื่อหลบเขาแล้วกลับทำให้ฝันเป็นจริงซะงั้นฉันเดินออกมาจากโลกที่มีเขาอยู่ได้สามปีแล้วตลอดสามปีมานี้ เรื่องราวในอดีตก็ดูเหมือนฝัน กักขังฉันไว้ บางทีอาจจะกักขังเขาไว้ด้วยเหมือนกันและตอนนี้ ฉันก็หนีออกมาแล้ว แม้กายใจจะเหนื่อยล้า แต่ฉันรู้ว่า นี่คือเส้นทางที่ฉันจำเป็นต้องเดินหลังจากที่ได้พบกันในงานเลี้ยงของตระกูลซ่งเมื่อปีนั้น ในฐานะพนักงานธรรมดาๆ เพียงไม่กี่คนฉันเดินกลับบ้านเพียงตัวลำพังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉันก็ถูกพวกนักเลงหัวไม้สองสามคนล้อมเอาไว้ในต
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่7
เขายังคงสุขุมเยือกเย็นและรู้จักควบคุมตัวเองเช่นเดิม "งอแงพอแล้วหรือยัง? กลับบ้าน"ฉันยิ้มอย่างน่าเศร้าและจนปัญญาฉันใช้ความโกรธที่ฉันไม่เคยแสดงให้เขาเห็นมาก่อนในชีวิตนี้ ตะโกนพูดว่า "นั่นไม่ใช่บ้านของฉัน!"ดวงตาที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยท่าทางที่น่าเกลียดน่าสมเพชของฉันที่กำลังแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งฉันพูดซ้ำอีกครั้งว่า "นั่นไม่ใช่บ้านของฉัน นั่นเป็นบ้านของคุณกับโจวชูหราน"เขาไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองฉันอย่างเงียบๆในขณะนั้นเอง ฉันก็พลันเข้าใจว่า สิ่งที่เขาเรียกว่ารักนั้น มันก็เป็นแค่ความอยากครอบครองและความอยากควบคุมเท่านั้นเองสิ่งที่เขาต้องการนั้น ไม่ใช่คนรักที่เท่าเทียมกัน แต่เป็นสัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟังซ่งเยี่ยนชิงยังคงสงบและกล่าวว่า "วันนี้ฉันมาถึงตรงนี้แล้ว ไม่ได้รับการอนุญาตจากฉัน เธอคิดว่าเธอจะไปไหนได้?"ฉันเยาะเย้ยและพูดว่า "ซ่งเยี่ยนชิง คุณเป็นแบบนี้อยู่เสมอ ใช้อำนาจ ฐานะของคุณ มาบีบบังคับคนอื่น คุณไม่รู้เลยว่าอะไรคือความรัก คุณรู้แค่การครอบครองและควบคุมเท่านั้น"คำพูดของฉัน เหมือนไปสะกิดแทงใจของเขาเข้าเขานิ่งงันไปชั่วขณะ แววตาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาไม่คิดว่า ฉั
รักพังกลายเป็นเถ้า บทที่6
ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของฉันก็เหมือนถูกของบางอย่างดึงรั้งเอาไว้ เจ็บปวดเล็กน้อยฉันเดาว่าซ่งเยี่ยนชิงอาจจะมาหาฉัน เพราะการอยู่เคียงข้างเก้าปีนั้น เขาชินกับชีวิตที่มีฉันอยู่ข้างกายมานานแล้วแต่ในเมื่อฉันตัดสินใจจะไปแล้ว ก็จะไม่หวั่นไหวอีกต่อไปฉันบอกกับแอร์โฮสเตสว่าฉันจะไม่ไปพบเขา ให้เธออย่าช่วยเขามาพูดส่งข่าวอีกเลย"คุณชูคะ ทางหอบังคับการบินเพิ่งแจ้งแจ้งเตือนให้ทุกเที่ยวบินระงับการบินค่ะ” ในแววตาของแอร์โฮสเตสฉายแววลำบากใจออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันเป็นมืออาชีพอย่างรวดเร็วหญิงสาวผู้งดงามที่อยู่ๆ ยื่นน้ำแร่เอวิยองมาให้อย่างไม่ถูกกาลเทศะมันเหมือนกันกับน้ำแร่ขวดที่ฉันรับมาในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้นของตระกูลซ่งเป็นครั้งแรกไม่มีผิดเพี้ยนตอนนั้นฉันสวมชุดราตรีสีแชมเปญที่ฃยืมเขามา ยืนอยู่ตรงใจกลางโถงใหญ่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ไม่รู้เลยว่าซ่งเยี่ยนชิงกำลังจ้องมองแผ่นหลังฉันอยู่ชั้นบนอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังจับจ้องเหยื่อที่มั่นใจว่ายังไงก็จะล่าได้อย่างแน่นอนในตอนที่ซ่งเยี่ยนชิงก้าวผ่านประตูห้องโดยสารเครื่องบินเข้ามา ฉันยังจมดิ่งอยู่กับภาพความทรงจำในอดีตจนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้
Maaari mong magustuhan
หลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง
บุปผาร่วงโรย44.3K viewsคำลาแสนหนาวเหน็บ
แมกไม้และม่านหมอก9.8K viewsรักเหมือนเดิม
กาลเวลา8.1K viewsรักแท้เปลี่ยนเป็นเพชฌฆาต
มิเรียม13.8K viewsเจ้าสาวผู้เดินจากไป
นิรนาม1.4K viewsเมื่อดาราดับ ฝันก็สลาย
สุ่ยสุ่ย14.4K viewsรักแปดปีที่ไม่มีความหมาย
แตงแตง3.8K viewsผ่านพ้นพันพายุ ชีวิตนี้ยังไม่สาย
ประทีปอู๋6.6K views
