Short
เมื่อดาราดับ ฝันก็สลาย

เมื่อดาราดับ ฝันก็สลาย

Por:  สุ่ยสุ่ยCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
21Capítulos
14.2Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

หลังจากยอมรับความจริงได้แล้วว่าเฟิงเยี่ยนหลี่ไม่มีวันรักเธอ ซูอวี่อินก็เป็นฝ่ายขอหย่า และพาลูกชายเฟิงจื่อเยี่ยนจากไป แต่ผู้ชายที่เย็นชามาตลอดกลับเริ่มตามง้อภรรยาอย่างสุดชีวิตเพื่อขอคืนดี เขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยเมินเฉย กลายเป็นขับรถมาดักรอซูอวี่อินทุกวันเพื่อขอให้เธอให้อภัย ใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่กับลูกชาย เตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์สารพัด แม้กระทั่งเพื่อปกป้องสองแม่ลูก เขายังถูกคนร้ายแทงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ภายใต้คำอ้อนวอนของลูกชาย ในที่สุดหัวใจของซูอวี่อินก็อ่อนลง และยอมกลับมาจดทะเบียนสมรสอีกครั้ง แต่ระหว่างทางกลับหลังจากจดทะเบียนสมรส ทั้งเธอและลูกชายกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังการช่วยชีวิตที่กินเวลานานกว่าสิบชั่วโมง ซูอวี่อินต้องสูญเสียไตไปหนึ่งข้าง ส่วนเฟิงจื่อเยี่ยนตาบอดทั้งสองข้าง และในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ซูอวี่อินจูงมือลูกชายเดินผ่านหน้าห้องพักแพทย์ เธอกลับได้ยินความลับอันน่าตกตะลึง

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

“อุบัติเหตุครั้งนี้ที่คุณเฟิงจัดฉากไว้ สมบูรณ์แบบจริง ๆ แม้แต่ตำรวจก็จับพิรุธไม่ได้”

“ใช่ ได้ยินว่าเพราะรักแรกของคุณเฟิงกับลูกชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหมือนกัน คนหนึ่งไตแตกต้องปลูกถ่ายไต อีกคนดวงตาบาดเจ็บต้องปลูกถ่ายกระจกตา ซึ่งคนที่เข้ากันได้มีแค่คุณซูกับลูกของเธอ คุณเฟิงเลยพยายามขอคืนดี เพื่อจะได้กลับมาจดทะเบียนสมรสใหม่ แล้วเซ็นยินยอมในฐานะคนในครอบครัว เอาไตของคุณซูและดวงตาของลูกไปปลูกถ่าย เรียกได้ว่ารักสุดหัวใจจริง ๆ”

“คุณซูก็น่าสงสาร ตอนนี้ทั้งแม่ทั้งลูกยังไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้คุณเฟิงกำลังอยู่กับคุณหลีในห้อง 304”

ทั้งร่างของซูอวี่อินเย็นเฉียบ จนแทบยืนไม่อยู่

เธอไม่อยากเชื่อว่า...อุบัติเหตุครั้งนี้ เป็นฝีมือที่เฟิงเยี่ยนหลี่วางแผนเอง?

ที่กลับมาขอคืนดี...ก็มีจุดประสงค์ซ่อนเร้น?

เธอโซเซพยุงตัวไปตามกำแพง มุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วยที่หมอบอก

ประตูแง้มอยู่ เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากด้านใน—

“เยี่ยนหลี่ คุณไปดูอวี่อินกับลูกหน่อยเถอะ” เสียงของหลีซุ่ยนุ่มนวลดุจสายน้ำ “ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของคุณ ส่วนจื่อเยี่ยน...ก็เป็นลูกแท้ ๆ ของคุณ”

“ไม่จำเป็น” เสียงของเฟิงเยี่ยนหลี่เย็นเยียบจนน่ากลัว “พวกเธอไม่มีประโยชน์แล้ว”

ลมหายใจของซูอวี่อินหยุดชะงักในทันที

“เพื่อเป็นการชดเชย ผมจะปกป้องพวกเขาไปตลอดชีวิต” เขาหยุดครู่หนึ่ง น้ำเสียงกลับอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “แต่ก็แค่นั้น ซุ่ยซุ่ย คุณก็รู้อยู่แล้วว่าคนที่ผมรักคือคุณ”

หลีซุ่ยถอนหายใจเบา ๆ “แต่จื่อเยี่ยนยังไงก็...”

“รักใครก็รักทุกอย่างที่เป็นของคนนั้น” เฟิงเยี่ยนหลี่ตัดบท น้ำเสียงทุ้มหนักและแน่วแน่ “ลูกของคุณ ย่อมสำคัญกว่าซูอวี่อินอยู่แล้ว

ซูอวี่อินยกมือปิดปากแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน

เธอรู้มาตลอดว่าเฟิงเยี่ยนหลี่ไม่รักเธอ

แต่เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า แม้แต่ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง...เขาก็ยังใจร้ายได้ถึงเพียงนี้

เฟิงเยี่ยนหลี่กับหลีซุ่ยเป็นเพื่อนวัยเด็ก เติบโตมาด้วยกัน

เขาสูงศักดิ์ เย่อหยิ่ง ส่วนเธออ่อนโยนดุจสายน้ำ ทุกคนต่างบอกว่าทั้งคู่เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้าง

ส่วนซูอวี่อิน เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเฟิงเยี่ยนหลี่

ตลอดหลายปีนั้น เธอเห็นกับตาว่าเขารักหลีซุ่ยมากแค่ไหน ทะนุถนอมเธอราวกับแก้วตาดวงใจ

เขาเคยจุดดอกไม้ไฟทั่วทั้งเมืองติดต่อกันสามวันสามคืนเพื่อเธอ ใช้ชื่อของเธอตั้งเป็นชื่อทุกแบรนด์ในเครือบริษัท ทุ่มเงินมหาศาลประมูลเครื่องประดับทั้งหมดในงานประมูลเพื่อเอาใจเธอ ตามใจเธอจนสุดหัวใจ

น่าเสียดายที่หลีซุ่ยมีคนรักอยู่แล้ว เธอปฏิเสธเขา แล้วแต่งงานกับแฟนคนแรกก่อนย้ายไปใช้ชีวิตต่างประเทศ

ส่วนเฟิงเยี่ยนหลี่ก็เอาแต่ดื่มจนเมามายทั้งวันทั้งคืน วันหนึ่งหลังดื่มหนัก เขาจำคนผิด และเผลอมีความสัมพันธ์กับซูอวี่อิน

หลังจากคืนนั้น ซูอวี่อินก็ตั้งครรภ์ เมื่อคุณนายใหญ่เฟิงรู้ข่าว ก็รีบเป็นคนจัดการให้ทั้งสองแต่งงานกันทันที

ตลอดห้าปีหลังแต่งงาน เขาไม่เคยมองเธอตรง ๆ เลยสักครั้ง

วันที่ลูกชายของพวกเขา เฟิงจื่อเยี่ยน ลืมตาดูโลก เขาก็ไม่แม้แต่จะก้าวเข้าไปในห้องคลอด

เขาถึงขั้นไม่ยอมให้จื่อเยี่ยนเรียกตัวเองว่า “พ่อ”

แต่หลังจากซูอวี่อินหมดหวังและเป็นฝ่ายขอหย่า เฟิงเยี่ยนหลี่กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

เขาตามง้อเธออย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นเกือบตายในกองเพลิงเพื่อช่วยเธอ

เขากอดเธอกับเฟิงจื่อเยี่ยนไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นครั้งแรก “ผมรักพวกคุณ ให้อภัยผมได้ไหม”

เฟิงจื่อเยี่ยนดีใจจนทั้งคืนนอนไม่หลับ กอดคอเธอไว้แล้วกระซิบเบา ๆ “แม่ครับ พ่อบอกว่ารักพวกเรา พวกเราให้อภัยพ่อดีไหม?”

เธอใจอ่อน

เธอคิดว่า เขากลับตัวกลับใจจริง ๆ

แต่ที่แท้...ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องโกหก

ที่เขากลับมาจดทะเบียนสมรสใหม่ ก็เพื่ออุบัติเหตุครั้งนี้

เพื่อจะได้เอาไตของเธอและควักดวงตาของลูกชายไปอย่างเปิดเผย

ข้างกาย เฟิงจื่อเยี่ยนกำลังตัวสั่นอย่างรุนแรง—

ลูกเองก็ได้ยินเหมือนกัน!

“แม่...” เด็กน้อยถามทั้งสะอื้น “ดวงตาของผม...พ่อเป็นคนเอาไปจริง ๆ เหรอ?”

คำถามนี้เหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจของซูอวี่อิน

เธอนึกถึงวันที่เกิดอุบัติเหตุ ตอนที่เฟิงเยี่ยนหลี่อุ้มจื่อเยี่ยนซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดวิ่งเข้าโรงพยาบาล พร้อมร้องเรียกอย่างแทบขาดใจ

นึกถึงตอนที่เขาคุกเข่าอยู่หน้าห้องผ่าตัดทั้งคืน ขอร้องหมอให้ช่วยรักษาดวงตาของลูกไว้ให้ได้...

ที่แท้ ทั้งหมดเป็นแค่การแสดง!

ซูอวี่อินทนไม่ไหวอีกต่อไป อุ้มลูกชายแล้ววิ่งออกไปทันที

เธอพุ่งเข้าไปในบันไดหนีไฟ ท่ามกลางแสงสลัว น้ำตาไหลราวสายฝน

“จื่อเยี่ยน เขาไม่ใช่พ่อของลูก และต่อจากนี้ก็จะไม่มีวันเป็นอีก”

“แม่จะพาลูกไป ไปให้ไกล ๆ เหมือนในหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ลูกชอบ เปลี่ยนตัวตนใหม่ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ให้เฟิงเยี่ยนหลี่หาเราไม่เจออีก ดีไหม?”

เฟิงจื่อเยี่ยนกอดคอเธอแน่น ร่างเล็กยังสั่นไม่หยุด “แล้ว...แล้วซูเปอร์ฮีโร่จะมีดวงตาใหม่ไหม?”

น้ำตาของซูอวี่อินหยดลงบนกลางกระหม่อมของลูก “มีสิ แม่สัญญา แม่จะทำให้ลูกมองเห็นได้อีกครั้ง”

เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง แผนการบ้าระห่ำก่อตัวขึ้นในใจ

ในเมื่อเขารักหลีซุ่ยนัก

งั้นเธอก็จะทำให้เขาได้เห็นกับตา ว่าเธอกับลูก

“ตาย” ทั้งคู่...ด้วยน้ำมือของรักแรกที่เขารักที่สุด!

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

avaliações

ภัสธิชา
ภัสธิชา
ดีมากกกโคตรชอบ
2026-08-13 00:47:04
0
0
Mananchaya Onpianaek
Mananchaya Onpianaek
อยากรู้ว่าจบแบบไหน
2026-08-06 18:35:11
6
0
21 Capítulos
บทที่ 1
“อุบัติเหตุครั้งนี้ที่คุณเฟิงจัดฉากไว้ สมบูรณ์แบบจริง ๆ แม้แต่ตำรวจก็จับพิรุธไม่ได้”“ใช่ ได้ยินว่าเพราะรักแรกของคุณเฟิงกับลูกชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เหมือนกัน คนหนึ่งไตแตกต้องปลูกถ่ายไต อีกคนดวงตาบาดเจ็บต้องปลูกถ่ายกระจกตา ซึ่งคนที่เข้ากันได้มีแค่คุณซูกับลูกของเธอ คุณเฟิงเลยพยายามขอคืนดี เพื่อจะได้กลับมาจดทะเบียนสมรสใหม่ แล้วเซ็นยินยอมในฐานะคนในครอบครัว เอาไตของคุณซูและดวงตาของลูกไปปลูกถ่าย เรียกได้ว่ารักสุดหัวใจจริง ๆ”“คุณซูก็น่าสงสาร ตอนนี้ทั้งแม่ทั้งลูกยังไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้คุณเฟิงกำลังอยู่กับคุณหลีในห้อง 304”ทั้งร่างของซูอวี่อินเย็นเฉียบ จนแทบยืนไม่อยู่เธอไม่อยากเชื่อว่า...อุบัติเหตุครั้งนี้ เป็นฝีมือที่เฟิงเยี่ยนหลี่วางแผนเอง?ที่กลับมาขอคืนดี...ก็มีจุดประสงค์ซ่อนเร้น?เธอโซเซพยุงตัวไปตามกำแพง มุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วยที่หมอบอกประตูแง้มอยู่ เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากด้านใน—“เยี่ยนหลี่ คุณไปดูอวี่อินกับลูกหน่อยเถอะ” เสียงของหลีซุ่ยนุ่มนวลดุจสายน้ำ “ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของคุณ ส่วนจื่อเยี่ยน...ก็เป็นลูกแท้ ๆ ของคุณ”“ไม่จำเป็น” เสียงของเฟิงเยี่ยนหลี่เ
Ler mais
บทที่ 2
กลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย ซูอวี่อินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาบริษัทรับจัดฉากการตาย และสั่งเตรียมศพสองร่างปลายสายถามว่าเธอต้องการเมื่อไร ซูอวี่อินเปิดปฏิทิน มองวันที่ทำเครื่องหมายไว้ว่าเป็นวันเกิดของลูกชาย ก่อนเอ่ยเบา ๆ“อีกยี่สิบวัน วันที่ 19 เมษายน”เมื่อคืน เฟิงเยี่ยนหลี่รับปากไว้แล้วว่า ปีนี้จะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอายุครบห้าขวบให้เฟิงจื่อเยี่ยนในเมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็จะพาลูกชาย “ตาย” ไปพร้อมกันในงานวันเกิดอันยิ่งใหญ่นั้น!หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ซูอวี่อินก็สงบสติอารมณ์และกลับมามีเหตุผลอีกครั้งจากนั้นเฟิงเยี่ยนหลี่ก็ไม่ปรากฏตัวอีกเขาเพียงส่งเลขามาแจ้งว่า กำลังติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุ เพื่อดูว่ายังมีโอกาสทำให้เฟิงจื่อเยี่ยนกลับมามองเห็นได้อีกหรือไม่สองแม่ลูกต่างรู้ดีว่านั่นก็เป็นเพียงคำโกหกครั้งใหม่ของเขาเพราะความจริงแล้ว เขาเฝ้าอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยของหลีซุ่ยมาตลอด ไม่เคยห่างไปแม้แต่ก้าวเดียววันออกจากโรงพยาบาล หลังซูอวี่อินจัดการเอกสารเรียบร้อย เฟิงเยี่ยนหลี่กลับมาหาอย่างผิดวิสัยเขาถือช่อดอกไม้กับรถแข่งของเล่นมาด้วย บอกว่าเป็นของขวัญให้ทั้งแม่และลูกเขาคิดว่า
Ler mais
บทที่ 3
หลังจากกล่อมเฟิงจื่อเยี่ยนจนหลับแล้ว ซูอวี่อินก็ลงไปชั้นล่าง เตรียมต้มยาที่หมอสั่งไว้แต่เพิ่งเดินมาถึงชั้นล่าง ลูกแก้วลูกหนึ่งก็พุ่งมากระแทกศีรษะเธอ จนบวมปูดขึ้นมาทันทีเธอสูดปากด้วยความเจ็บ ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซียวเซียวยืนอยู่บนชั้นสอง กำลังออกแรงโยนข้าวของลงมาไม่หยุดทั้งแก้วแก้ว กล่องดนตรี และรถของเล่นต่างตกลงมากระแทกใส่เธอ จนทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเธอเจ็บจนใบหน้าเหยเก รีบยกมือป้องศีรษะแล้วหมอบลง“ทำอะไรน่ะ?!”เมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของเธอ เซียวเซียวก็เชิดคางขึ้นอย่างลำพองใจ“ก็โยนของเล่นไง! ใครใช้ให้คุณโง่ ไม่รู้จักหลบเองล่ะ บาดเจ็บก็สมควรแล้ว!”ซูอวี่อินเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง น้ำเสียงเจือความโกรธ“แม่นายไม่เคยสอนหรือไง ว่าห้ามเอาของปาใส่คน?”เซียวเซียวแค่นเสียงเย็นชา กำลังจะเถียงกลับ แต่พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เขาก็รีบบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด ก่อนพุ่งเข้าไปซบอกเฟิงเยี่ยนหลี่“คุณอาเฟิงครับ เมื่อกี้ผมเผลอปาโดนคุณน้าซู แล้วเธอก็ดุผม!”เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฟิงเยี่ยนหลี่ก็เคร่งขรึมลงทันที“เซียวเซียวก็แค่หยอกคุณเล่น จำเป็นต้องทำเรื่องเล็ก
Ler mais
บทที่ 4
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาราวไร้ความรู้สึกของเขา หัวใจของซูอวี่อินก็เหมือนร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหวเธอกอดลูกชายไว้แน่น มองพ่อบ้านหยิบแส้ออกมาคลี่ ก่อนฟาดลงมาอย่างแรง“อย่านะ!”ร่างของเธอสั่นสะท้าน ก่อนโค้งตัวใช้ร่างกายรับแส้แทนลูกเสียงแส้แหวกอากาศดังก้องไม่หยุดไปทั่ววิลล่า ซูอวี่อินเจ็บจนทั้งร่างเกร็งกระตุก แต่ไม่กล้าขยับถอยแม้แต่น้อยเสื้อผ้าถูกฟาดจนขาดวิ่น รอยแผลเลือดเป็นทาง ๆ ปรากฏทั่วร่าง ดูน่าสยดสยองเธอกัดริมฝีปากแน่นจนรสคาวเลือดแผ่ซ่านอยู่ในลำคอ ก่อนเสียงครวญอันเจ็บปวดจะเล็ดลอดออกมาเลือดหยดลงบนพื้นทีละหยด สติของเธอค่อย ๆ เลือนรางลงเมื่อแส้ครั้งสุดท้ายฟาดลงมา พลังทั้งกายและใจของเธอก็หมดสิ้น ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นก่อนจะหมดสติไปจริง ๆ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแผ่นหลังของเฟิงเยี่ยนหลี่ที่อุ้มเซียวเซียวไว้ พร้อมจูงมือหลีซุ่ยเดินจากไป...ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ซูอวี่อินลืมตาขึ้น ก็เห็นเพดานโค้งสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลเมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหมดสติได้ เธอก็สะดุ้งตื่นเต็มตา รีบคว้ามือพยาบาลไว้“พยาบาลคะ ลูกชายฉันล่ะ? เขาอยู่ไหน? เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?”“ลูกชายคุณไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ช่ว
Ler mais
บทที่ 5
เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดได้ยินคำสั่ง ก็รีบตรงเข้ามากระชากซูอวี่อินให้ลุกขึ้น แล้วจับเธอกดติดกับกำแพงทันทีเธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความเจ็บปวดจ้องมองเฟิงเยี่ยนหลี่ ก่อนพยายามแก้ต่างอย่างแทบเสียสติ“เขาฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ เอาเข็มสายน้ำเกลือแทงจื่อเยี่ยน ฉันถึงได้ตีเขา! คุณดูแผลที่มือลูกชายคุณสิ...”เพียะ! เสียงตบดังสนั่น ตัดคำพูดของซูอวี่อินลงทันทีความเจ็บแล่นวาบเข้ามา ครึ่งหน้าของเธอบวมแดงในพริบตา เลือดซึมออกจากมุมปากบอดี้การ์ดลงมือเต็มแรง ก่อนจะตบซ้ำลงบนแก้มซ้ายของเธออย่างโหดเหี้ยมตบแล้วตบเล่า ความปวดแสบร้อนถาโถมราวคลื่น กระชากเส้นประสาทของเธอเมื่อบอดี้การ์ดตบเสร็จและปล่อยมือ ซูอวี่อินก็เห็นดาวพร่างพราย ก่อนทรุดฮวบลงกับพื้นเธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ยังฝืนคลานไปหาลูกชายที่ตกใจจนร้องไห้โฮ กุมมือเล็ก ๆ ของเขาไว้แน่น ก่อนฝืนเปล่งเสียงแหบแตกพร่าออกมาจากลำคอ“จื่อเยี่ยน...ไม่ต้องกลัวนะ แม่...แม่จะปกป้องลูกเอง”เฟิงเยี่ยนหลี่ยืนมองทุกอย่างด้วยสีหน้าเฉยชา แต่เมื่อหันไปมองหลีซุ่ย แววตาของเขาก็อ่อนโยนลงทันทีเขายกมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอเบา ๆ ก่อนก้ม
Ler mais
บทที่ 6
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ลำคอของซูอวี่อินเจ็บปวดจนไม่อาจเปล่งเสียงได้ สติของเธอค่อย ๆ พร่าเลือนลงเรื่อย ๆเธอทรมานจนถึงขีดสุด ความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง น้ำตาค่อย ๆ เหือดแห้งเธออยากหนีออกไปจากที่นี่แทบขาดใจ อยากรู้ว่าช่วงนี้เฟิงจื่อเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับทำได้เพียงถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิดไร้แสง ทนทุกข์ทรมานอยู่เช่นนั้นไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ซูอวี่อินก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงฝีเท้าพ่อบ้านเปิดประตูห้องใต้ดิน เธอรีบพุ่งเข้าไปหาราวกับเห็นผู้มาโปรด น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความไร้ที่พึ่งและหวาดหวั่น“จื่อเยี่ยนล่ะ? ช่วงนี้เขาเป็นยังไงบ้าง? มีใครรังแกหรือทำให้เขาบาดเจ็บไหม? เขาคิดถึงฉันจนร้องไห้ไม่หยุดใช่ไหม...”เมื่อเห็นใบหน้าที่ซูบซีดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ของเธอ แววตาของพ่อบ้านก็ฉายแววสงสาร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก“คุณนาย... คุณก็รู้ว่าคุณผู้ชายงานยุ่งมาก คุณชายน้อยเลยอยู่ในความดูแลของคุณหลี ภายนอกเธอทำทุกอย่างจนไม่มีใครจับผิดได้ แต่คุณชายน้อยตระกูลหลีมักอาศัยการเล่นหยอกล้อเป็นข้ออ้างเพื่อรังแกคุณชายน้อยอยู่บ่อย ๆ หลายวันที่ผ่
Ler mais
บทที่ 7
เมื่อได้ยินลูกชายร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางระบายความทุกข์ หัวใจของซูอวี่อินก็ปวดร้าวราวกับถูกบิดจนแทบแหลกสลายเธอกอดลูกชายที่ได้กลับคืนมาอีกครั้งไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย“อีกไม่นานแล้ว จื่อเยี่ยน แม่จะพาลูกไปจากที่นี่ ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ จะไม่มีใครทำร้ายลูกได้อีก”หลังปลอบเฟิงจื่อเยี่ยนจนสงบลง ซูอวี่อินก็อุ้มเขาเดินไปตามทางภูเขาอยู่นานถึงสามชั่วโมงขาของเธอเต็มไปด้วยแผลพุพองแตกเลือด ร่างกายถูกใบหญ้าบาดจนเป็นรอยไปทั่ว หน้าผากที่แตกมีสะเก็ดเลือดเกาะเต็มไปหมด ดูราวกับว่าอีกเพียงครู่เดียวก็จะเป็นลมล้มลงแต่ด้วยแรงใจอันมหาศาล เธอก็พาลูกชายกลับถึงบ้านได้ทันทีที่ผลักประตูวิลล่าเข้าไป ซูอวี่อินก็เห็นเฟิงเยี่ยนหลี่กำลังนั่งกินข้าวกับแม่ลูกตระกูลหลีเขาลงมือแกะกุ้ง ปรุงรส แล้วป้อนเนื้อกุ้งให้หลีซุ่ยด้วยตัวเอง ค่อย ๆ เขี่ยต้นหอม ขิง และกระเทียมออกจากอาหาร ก่อนจะกล่อมเซียวเซียวที่เลือกกินให้ยอมกินข้าว อีกทั้งยังไม่รังเกียจของว่างที่สองแม่ลูกกินเหลือแล้วส่งมาให้ เขายิ้มก่อนจะกินต่ออย่างเต็มใจซูอวี่อินที่ทั้งเหนื่อยล้าและหิวจนแทบหมดแรง มองภาพคนทั้งสามที่สนิทราวกับเป็นครอบครั
Ler mais
บทที่ 8
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ไม่นานก็ถึงวันเกิดของเฟิงจื่อเยี่ยนซูอวี่อินตื่นแต่เช้า แต่งหน้าให้ตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ลูกชาย แล้วเข้าครัวทำบะหมี่อายุยืนหนึ่งชามเฟิงจื่อเยี่ยนกินจนหมดอย่างมีความสุข ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นมือมาจับมือแม่ไว้“แม่ครับ หลังจากเราไปจากที่นี่วันนี้ เราจะไม่ต้องกลับมาอีกแล้วใช่ไหม?”ซูอวี่อินจูงมือลูกชาย ค่อย ๆ เดินออกจากวิลล่าหลังนี้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย“ใช่ เราจะมีบ้านหลังใหม่ และแม่จะอยู่เคียงข้างลูกตลอดไป”งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้จัดขึ้นบนเรือสำราญซูอวี่อินอุ้มลูกชายขึ้นเรือ สายลมทะเลที่พัดมาปะทะทำให้เส้นผมของทั้งคู่ปลิวกระเซิงเธอมองผืนน้ำสีครามที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พลางนึกถึงตอนที่เฟิงจื่อเยี่ยนยังมองเห็น เขาชอบมาเล่นที่ทะเลที่สุดเขาเคยอิจฉาเด็กวัยเดียวกันที่มีพ่อคอยอยู่ข้าง ๆ พากันเก็บเปลือกหอย เล่นทราย และว่ายน้ำด้วยกันแต่เขาเป็นเด็กที่รู้ความมาตลอด ไม่เคยร้องไห้หรืออาละวาด ซ้ำยังเป็นฝ่ายปลอบซูอวี่อินที่รู้สึกปวดใจเสียเอง“พวกเขามีพ่อเล่นด้วยก็จริง แต่ผมมีแม่ที่ดีที่สุดในโลกอยู่ด้วย ผมมีความสุข
Ler mais
บทที่ 9
เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้น เฟิงจื่อเยี่ยนก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเขากุมมือแม่ไว้แน่น พลางส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงยังอ่อนเยาว์แต่หนักแน่น“ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ต้องการของขวัญชิ้นนี้ แล้วก็จะไม่ฉลองวันเกิดกับพวกคุณอีกแล้ว”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงจื่อเยี่ยนก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นในใจ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเขากำลังจะถามว่าคำพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร เซียวเซียวก็หยิบเค้กขึ้นมา แล้วปาใส่ซูอวี่อินกับเฟิงจื่อเยี่ยนจากนั้นเขาก็ผลักรูปถ่ายวันเกิด ดอกไม้ และแชมเปญจนล้มระเนระนาด ทำให้พื้นเต็มไปด้วยข้าวของกระจัดกระจาย ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้นแล้วตะโกนเสียงดัง“คุณอาเฟิง คุณแม่ ที่นี่กว้างจังเลย มาเล่นซ่อนหากับผมนะครับ ใครหาผมเจอก่อนคนนั้นชนะ!”หลีซุ่ยไม่เพียงไม่คิดจะอบรมลูก กลับดึงเฟิงเยี่ยนหลี่ให้มาเล่นกับเซียวเซียวด้วยเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตามใจของเฟิงเยี่ยนหลี่ ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจของซูอวี่อินเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาเสียก่อนทันทีที่เปิดดู เธอก็เห็นข้อความจากองค์กรรับจัดฉากการตายปลอม“คุณซู ศพปลอมทั้งสองร่างเตรียมพร
Ler mais
บทที่ 10
หลีซุ่ยยืนอยู่ริมดาดฟ้า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงมือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด ห้อยอยู่ข้างลำตัว ควบคุมอาการสั่นนั้นไว้ไม่ได้เลยสายลมทะเลพัดจนผมหยิกที่เธอตั้งใจจัดแต่งมาอย่างดีปลิวกระเซิง เครื่องสำอางบนใบหน้าก็เลอะเลือนเพราะทั้งความโกรธและความหวาดกลัวเธอรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้จากนั้นจึงฝืนตั้งสติ ยกมือขึ้นจัดผมให้เข้าที่กล้องวงจรปิดบนดาดฟ้ากะพริบแสงสีแดงจาง ๆ แต่เธอไม่ทันสังเกตเห็นเลยหรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้เธอไม่มีสติหลงเหลือพอจะครุ่นคิดถึงรายละเอียดเหล่านั้นแล้วเมื่อเธอกลับเข้าไปด้านในเรือ เฟิงเยี่ยนหลี่ยังคงเล่นอยู่กับเซียวเซียว“คุณแม่ เมื่อกี้แม่ไปไหนมาเหรอ?”พอเห็นเธอกลับมา เซียวเซียวก็รีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความตื่นเต้น“ไม่มีอะไร แค่ออกไปเดินเล่นนิดหน่อย”เธอกอดเซียวเซียวไว้ แล้วฝืนทำตัวเป็นปกติพลางถามว่า “เมื่อกี้เล่นกับคุณอาเฟิงสนุกไหม?”“สนุกครับ คุณอายังบอกด้วยว่ากลับไปแล้วจะให้โมเดลเรือผมอีกลำ!”“คุณแม่ พอลงจากเรือแล้ว พวกเราไปซื้อกันเลยดีไหม?”เมื่อเห็นหลีซุ่ยกับเซียวเซียวหยอกล้อกัน ไม่รู้ทำไมเฟิงเยี
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status