Todos os capítulos de รักพังกลายเป็นเถ้า: Capítulo 1 - Capítulo 10

"เก้าปีแล้ว คนเราก็ควรจะมีความก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง"เด็กสาวตวัดปากกาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็วฉันเพ่งมองชื่ออันงดงามสละสลวยของเธออย่างละเอียด ทันใดนั้นก็รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก......โจวชูหราน......ชูหราน......โจวชูหราน......คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเราจะมีชื่อที่เหมือนกันหยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นเอาไว้เนิ่นนานเอ่อคลอขึ้นมาบดบังสายตา จนทำให้ทัศนียภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมดจู่ๆ ฉันก็จำได้ขึ้นมาว่า ในตอนที่พบเธอครั้งแรกนั้น ฉันรู้สึกว่าเธอคล้ายใครคนหนึ่งเหลือเกินแต่ยังไงก็นึกไม่ออกตอนนี้คิดดูดีๆ แล้ว ที่แท้เป็นตัวฉันเองคือฉันในวัยเยาว์ ที่ดวงตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้จักถอยหลังยอมจำนน และรับรู้เพียงแค่การทุ่มเทรักใครสักคนอย่างสุดหัวใจทว่า เธอกลับฉลาดกว่าฉันและโชคดีกว่าฉันไม่ได้ล้มลุกคลุกคลานอยู่กับคนๆ เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงเก้าครั้งหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาหล่นร่วงลงมาอย่างเงียบๆหญิงสาวเซ็นชื่อเสร็จแล้ว และเดินนวยนาดออกจากร้านกาแฟไป ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่แตกต่างไปจากตอนที่เพิ่งมาถึงอย่างสิ้นเชิงฉันถอนหายใจยาวเสียงแตรรถที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประ

เพียงแค่หยิบสัญญาเลิกราของโจวชูหรานออกมา แล้วฉีกมันเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าฉันส่วนฉบับของฉัน กลับยังคงวางอยู่บนตักของเขาอย่างไม่เป็นอะไรอยู่ด้วยกันมาเก้าปี ฉันเคยทำแท้งเพื่อเขาสี่ครั้งครั้งแรกที่รู้ว่าตัวเองท้อง ฉันก็บอกเขาด้วยความตื่นเต้นเขากลับนิ่งเงียบไปนาน มองฉันด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในตอนนั้นแล้วพูดกับฉันว่า:"ฉันไม่ชอบเด็ก และยิ่งไม่ชอบผู้หญิงที่ใช้เด็กมาบีบบังคับให้ฉันแต่งงานด้วย"ฉันกำใบตรวจครรภ์ในมือไว้แน่น และยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นราวกับตัวตลกเป็นเวลานานที่แท้แล้ว เขาไม่ได้ไม่ชอยเด็ก แต่แค่ไม่ชอบเด็กที่มีด้วยกับฉันเท่านั้น......ลำคอของฉันตีบตันตื้อไปหมด ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นเสียงออกมาได้คำหนึ่งว่า:"โอเค""ประธานซ่ง มีอะไรที่ต้องการให้ฉันทำคะ?""พรุ่งนี้พาเธอไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลกับฉัน แล้วก็จัดเก็บกวาดห้องสักหน่อย เธอจะย้ายพรุ่งนี้”นิ้วมือของฉันที่จับปากกาอยู่นั้นซีดขาวเก้าปีซ่งเยี่ยนชิงไม่เคยพาผู้หญิงด้านนอกกลับบ้าน......เขาบอกว่าบ้านหลังนั้นมันเป็นแค่ของเราสองคนเขาเสแสร้งมาเก้าปี ในที่สุดก็ไม่เสแสร้งต่อไม่ไหวอีกแล้วด้านบนสมุดบันทึกท

ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของฉันก็เหมือนถูกของบางอย่างดึงรั้งเอาไว้ เจ็บปวดเล็กน้อยฉันเดาว่าซ่งเยี่ยนชิงอาจจะมาหาฉัน เพราะการอยู่เคียงข้างเก้าปีนั้น เขาชินกับชีวิตที่มีฉันอยู่ข้างกายมานานแล้วแต่ในเมื่อฉันตัดสินใจจะไปแล้ว ก็จะไม่หวั่นไหวอีกต่อไปฉันบอกกับแอร์โฮสเตสว่าฉันจะไม่ไปพบเขา ให้เธออย่าช่วยเขามาพูดส่งข่าวอีกเลย"คุณชูคะ ทางหอบังคับการบินเพิ่งแจ้งแจ้งเตือนให้ทุกเที่ยวบินระงับการบินค่ะ” ในแววตาของแอร์โฮสเตสฉายแววลำบากใจออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอันเป็นมืออาชีพอย่างรวดเร็วหญิงสาวผู้งดงามที่อยู่ๆ ยื่นน้ำแร่เอวิยองมาให้อย่างไม่ถูกกาลเทศะมันเหมือนกันกับน้ำแร่ขวดที่ฉันรับมาในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้นของตระกูลซ่งเป็นครั้งแรกไม่มีผิดเพี้ยนตอนนั้นฉันสวมชุดราตรีสีแชมเปญที่ฃยืมเขามา ยืนอยู่ตรงใจกลางโถงใหญ่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ไม่รู้เลยว่าซ่งเยี่ยนชิงกำลังจ้องมองแผ่นหลังฉันอยู่ชั้นบนอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังจับจ้องเหยื่อที่มั่นใจว่ายังไงก็จะล่าได้อย่างแน่นอนในตอนที่ซ่งเยี่ยนชิงก้าวผ่านประตูห้องโดยสารเครื่องบินเข้ามา ฉันยังจมดิ่งอยู่กับภาพความทรงจำในอดีตจนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้

ฉันขดตัวอยู่ในที่นั่งตรงมุมของร้านกาแฟ สายตาเหลือบไปเห็นชายชาวนอร์ดิกรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีกากีไว้ซ่งเยี่ยนชิงก็มีเสื้อแบบนี้อยู่ตัวหนึ่งเหมือนกันนั่นคือของขวัญชิ้นแรกที่ฉันส่งให้เขาหลังจากออกจากประเทศจีน ฉันก็มาอยู่ที่ยุโรป และทุกอย่างที่นี่ก็เรียบร้อยดีในต่างแดน ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคนการไม่ต้องพยายามรักซ่งเยี่ยนชิงอย่างสุดชีวิตอีกต่อไป เป็นวิธีการเยียวยาจิตใจที่ดีมากอย่างหนึ่งตลอดหลายปีที่อยู่กับเขานั้นฉันยุ่งมากเกินไป อยากจะมาเที่ยวตรงนี้แต่ก็ไม่เคยมีเวลาเลยคิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เพื่อหลบเขาแล้วกลับทำให้ฝันเป็นจริงซะงั้นฉันเดินออกมาจากโลกที่มีเขาอยู่ได้สามปีแล้วตลอดสามปีมานี้ เรื่องราวในอดีตก็ดูเหมือนฝัน กักขังฉันไว้ บางทีอาจจะกักขังเขาไว้ด้วยเหมือนกันและตอนนี้ ฉันก็หนีออกมาแล้ว แม้กายใจจะเหนื่อยล้า แต่ฉันรู้ว่า นี่คือเส้นทางที่ฉันจำเป็นต้องเดินหลังจากที่ได้พบกันในงานเลี้ยงของตระกูลซ่งเมื่อปีนั้น ในฐานะพนักงานธรรมดาๆ เพียงไม่กี่คนฉันเดินกลับบ้านเพียงตัวลำพังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉันก็ถูกพวกนักเลงหัวไม้สองสามคนล้อมเอาไว้ในต

เพียงแต่พอนึกถึงคนที่อยู่ข้างล่างนั้น ฉันก็หมดกะจิตกะใจที่จะทำงานลงโดยสิ้นเชิง จึงตั้งใจจะลงไปเดินสูดอากาศหายใจข้างล่างสักหน่อยช่วงเวลาสามสิบวินาทีที่ลิฟต์กำลังลง ความทรงจำทั้งหลายพากันย้อนแล่นกลับมาดั่งฟิล์มภาพยนตร์ที่กำลังกรอกลับจนกระทั่งสุดท้าย ภาพก็มาหยุดนิ่งตรงฉากที่สนามบิน เขาบีบต้นแขนของฉันเอาไว้แน่น ทั้งโกรธขึงและดึงดันเค้นบังคับให้ฉันอยู่ต่อความทรงจำอันเจ็บปวดพลันขับไล่ซ่งเยี่ยนชิงที่อยู่ในสมองฉันออกไป ทำให้เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยการตัดสินใจที่ฉันได้ตัดสินใจไว้นานแล้วนาน มันจะเปลี่ยนแปลงไปเพียงเพราะที่เขามาเบอร์ลินแค่ครั้งเดียวได้ยังไงกัน?แต่ทันทีที่ก้าวมาถึงตรงหัวมุมของชั้นหนึ่ง ฉันก็ได้ยินมีคนเรียกฉันจากด้านหลังฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรหยุดชะงัก ไม่ควรแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อไปเองโดยไม่อาจควบคุมได้จนไม่อาจก้าวเดินต่อได้แม้แต่ก้าวเดียว"หรานหราน" ซ่งเยี่ยนชิงเดินเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของไม้สนซีดาร์ น้ำเสียงท้ายประโยคยังคงมีความนุ่มนวลตามสำเนียงชาวเซี่ยงไฮ้ "เธอผอมลงนะ"ฉันฟังเสียงของเขาแล้ว ก็ชะงักไปครู่หนึ่งเขาไม่ค่อยเรียกฉันด้วยความสนิท