ผ่านพ้นพันพายุ ชีวิตนี้ยังไม่สาย

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับมาถึงบ้านได้ยังไง

ตอนที่สวี่จือหย่วนกลับมา สภาพในบ้านก็พังยับเยินแล้ว

รูปถ่ายพรีเวดดิ้งถูกฉันเขวี้ยงลงพื้น เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น

อักษรมงคลสีแดงตัวใหญ่บนผนังถูกฉันฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แม้แต่เตียงเรือนหอก็ถูกทุบจนพัง

สวี่จือหย่วนยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า เขาสูบบุหรี่เงียบ ๆ จนหมดไปหนึ่งมวน

จากนั้นก็เดินเข้ามาตรวจดูมือของฉัน "บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง ข่มความแค้นในใจไม่ไหวอีกต่อไป

ฉันคาดคั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ

"เพราะอะไร"

สวี่จือหย่วนเลิกคิ้วเล็กน้อย

"เรื่องที่แต่งงานกับเธอเหรอ"

เขาทำท่าเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างจริงจัง แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

"เธอทำอะไรก็รอบคอบ นิสัยก็เรียบร้อย แถมยังยอมทิ้งอาชีพการงาน ออกจากวงการบันเทิงมาอยู่บ้านเพื่อฉันได้ เหมาะจะเป็นภรรยา

ไม่เหมือนเจียงหนิง คุณหนูที่ไม่แคร์อะไรเลยแบบนั้น เรื่องงานบ้านงานเรือนอย่าหวังพึ่งเธอเลย"

ยิ่งเขาพูดตรงไปตรงมามากเท่าไร หัวใจของฉันก็ยิ่งเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเท่านั้น

พอเห็นฉันน้ำตาคลอ สวี่จือหย่วนก็ก้าวเข้ามาดึงฉันไว้ในอ้อมกอด

"พอแล้ว ฉันก็บอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันกับยัยนั่นไม่มีทางเป็นไปได้

ต่อไปอย่างมากก็เป็นแค่คนที่ช่วยกันเลี้ยงลูกเท่านั้นแหละ"

ฉันสะบัดตัวออกจากเขา แล้วแผดเสียงตะโกนออกมา

"ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ ในเมื่อนายทำเธอท้องแล้ว ทำไมยังต้องมาแต่งงานกับฉันอีก!"

คนหนึ่งคือผู้ชายที่ฉันรักมานานหลายปี อีกคนคือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน

แต่กลับร่วมมือกันหลอกซะจนฉันหัวหมุน

ฉันเอามือกุมหน้าอก เหมือนถูกความจริงกดทับจนหายใจไม่ออก

ได้แต่หอบหายใจเฮือกใหญ่

สวี่จือหย่วนไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่มองฉันด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า

หลังจากผ่านไปนานมาก เขาก็พูดอย่างรำคาญใจ "เลิกโวยวายได้แล้ว เจียงหนิงยังรอให้ฉันไปตุ๋นซุปไก่ให้อยู่นะ"

ฉันยืนอยู่กับที่ มองดูผู้ชายที่กำลังง่วนอยู่ในครัวนิ่ง ๆ

มองดูเขาเปิดเตาแก๊ส หั่นผัก และช้อนฟองเต้าหู้อย่างชำนาญ

ตลอดเวลาสามปีที่คบกัน เขาไม่เคยเข้าครัวทำอาหารให้ฉันเลยสักครั้ง ฉันก็แค่คิดว่าเขาทำไม่เป็น

ที่แท้คนที่ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดใกล้ห้องครัวอย่างเขา ก็ทำอาหารเป็นนี่เอง

จู่ ๆ ในหัวก็นึกถึงสิ่งที่เจียงหนิงเคยเล่าให้ฟัง

เธอบอกว่าแฟนเก่าของเธอ เพื่อรักษาอาการกินยากของเธอ

คุณชายที่ไม่เคยเข้าครัวเลยสักครั้ง ยอมอยู่ในห้องครัวทุกวันเพื่อคิดค้นสูตรอาหารอร่อย ๆ ให้เธอกิน

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ถึงขั้นทำห้องครัวที่บ้านระเบิดเลย

ฉันเคยจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ตอนนั้น

แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า กลับซ้อนทับกับทุกรายละเอียดที่เจียงหนิงเคยเล่าไว้ในความทรงจำโดยไม่รู้ตัว

เรื่องราวมากมายที่ปกติฉันแกล้งทำเป็นมองข้ามไป ตอนนี้กลับพรั่งพรูเข้ามาพร้อม ๆ กัน

เวลาขับรถ เจียงหนิงมักจะยื่นแว่นกันแดดให้สวี่จือหย่วนไวกว่าฉันหนึ่งก้าวเสมอ

เวลาไปกินข้าวด้วยกัน เจียงหนิงก็มักจะโพล่งออกมาว่า "เขาไม่กินต้นหอมนะ"

เวลาเจียงหนิงหกล้ม ปฏิกิริยาของสวี่จือหย่วนก็มักจะเร็วกว่าฉันหนึ่งจังหวะเสมอ

เวลาเจียงหนิงป่วย สวี่จือหย่วนถึงกับทิ้งคนทั้งห้องประชุมแล้วรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล

......

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร น้ำตาไหลออกมาจนภาพตรงหน้ามัวไปหมดแล้ว

ฉันพูดขึ้นด้วยแหบพร่า "สวี่จือหย่วน

พวกเราหย่ากันเถอะ"