Masuk"แก...วันนี้ไปกินเลี้ยงที่ห้องฝุ่นกัน"ปรายฟ้าเอ่ยบอกเพื่อนรักที่กำลังแต่งตัวไปเรียน
"เอาดิ..."เพียงฝันตอบ พร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกไปนอกห้อง วันนี้เธอไปรถคันเดียวกับปรายฟ้า เพราะถึงยังไงก็ต้องไปฉลองวันเกิดที่ห้องน้องชายอยู่แล้ว
"ทักไปบอกพี่ปราณด้วยให้ไปเจอกันห้องฝุ่น"ปรายฟ้าบอก
"อืม...ตอนนี้คงยังไม่ออกเวรมั้ง...แต่เดี๋ยวส่งโลเคชั่นคอนโดฝุ่นให้ก็ได้"มือเล็กเปิดเข้าไปในแอพไลน์พร้อมกับปักหมุดโลเคชั่นคอนโดไต้ฝุ่น จากนั้นก็เข้าไปเรียนปกติ
16.00 น.
กว่าจะเลิกเรียนก็ถึงกับเบลอเลย เพราะวันนี้ปรายฟ้าและเพียงฝันต้องเข้าแล็บทั้งเช้าและบ่าย กว่าจะเลิกก็ปาไปเกือบจะ4โมงเย็นแล้ว
"แทบอ้วกเลยวันนี้...ไปซื้อของไปทำกินกัน"ปรายฟ้ากล่าว
"ฝัน..."แต่ระหว่างที่ทั้งคู่เดินมาจนถึงรถยนต์ของปรายฟ้า เสียงของแดนเทพก็ดังขึ้น พร้อมกับวิ่งตรงมาทางเธอและเพื่อนสาว "สุขสันต์วันเกิดนะ..."แดนเทพยื่นกล่องที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษสีเงินส่งให้เธอด้วยรอยยิ้ม แต่เพียงฝันอึกอักไม่ยอมรับมันมา เพราะนึกถึงคำพูดของปราณไม่ให้อยู่ใกล้ๆ ผู้ชายคนอื่น "รับไป
~ ฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ ข้ามเวลาเพื่อมารักกัน ข้ามคืนวันที่มีแต่ขวากหนามมาเพื่อเธอ ~เสียงหวานใสฮัมเพลงอยู่ในครัวยามเช้า พร้อมกับกลิ่นหอมของโจ๊กเห็ดหอมที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง และไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอนั้นถูกคนตัวสูงจับจ้องมองอยู่ทุกอิริยาบถของเธอที่มันดึงดูดสายตาของเขาจริงๆหมับ!ฟ่อด!มือหนาสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลัง พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มนวลเสียฟอดใหญ่"คนอะไรสวย แล้วยังเสียงเพราะอีก...นี่กะจะให้พี่หลงหัวปักหัวปำเลยใช่ไหมครับหืม..."ปราณกล่าว และไม่วายจะหอมแก้มอีกข้างของเธอ"อื้อ...พี่ปราณ...เดี๋ยวโจ๊กจะไหม้เอานะคะ...ไปนั่งรอเลยค่ะ...จะได้กินกัน"ร่างบางเอ่ยบอกเสียงใสพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ"กินกัน? ...เมื่อคืนยังไม่พอเหรอครับ...ได้นะ...พี่ไม่ขัด"น้ำเสียงกวนๆ กล่าวขึ้น"ฝันหมายถึงกินข้าวเช้ากันค่ะ...คิดลึกนะคะ...""เอ้า...ก็ไม่พูดให้เคลียร์...ไอ้เราก็คิดไปไกลเลยสิทีนี้"ปราณพูดด้วยความทะเล้น ทำเอาร่างเล็กถึงกับส่ายหัวกับความคิดของเขา"หนัก...อาการหนักแล้วนะคะ"เธอพูดพร้อมกับยกถ้วยโจ๊กมาวางไว้ตรงหน้า
"พี่...มีอารมณ์ครับ..."เสียงทุ้มกล่าว มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา"อุ๊ย...ง่วงนอนจัง"ร่างเล็กทำทีเป็นหลับตา นอนนิ่งบนตัวของปราณ ไม่สนใจเสียงกระเส่าที่เอ่ยบอก"ไหนบอกว่าจะข่มขืนพี่ไง...อยากโดนข่มขืนจะแย่แล้วนะครับ..."มือหนาลูบไล้ไปตามร่างกายเนียนนุ่มลื่นมือ เพื่อปลุกเร้าให้คนตัวเล็กด้านบนรู้สึกต้องการเหมือนกับเขา"ก็...พี่ปราณยอมคบกับฝันแล้วนี่คะ...ง่วงแล้ว...นอนนะคะคนดีของฝัน"มือเล็กเอื้อมขึ้นมาตบบ่าแกร่งเบาๆ เชิงกล่อม"..."ปราณวางแขนลงข้างๆ ลำตัวด้วยความงอน จากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น เพียงฝันเมื่อรู้สึกตัวว่าปราณไม่ได้กอดเธอเอาไว้แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วหยัดตัวขึ้นมามองหน้าปราณที่ตอนนี้หันหนีเธอไปมองทางอื่น"พี่ปราณ...กอดฝันหน่อย..."เสียงใสเอ่ยออดอ้อน"..."ปราณยังคงเงียบอยู่ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงด้วยความงอน"หลับแล้ว...งั้นเหรอ..."เพียงฝันเอ่ยถามลอยๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคนด้านล่างกำลังงอนอยู่ มือเล็กค่อยๆ ลูบหน้าอกแน่นๆ ของเขาเบาๆ เชิงแกล้ง "หันหน้ามามองฝันก่อนเร็ว..."เสียงหวานกล่าว พร้อมกับใช้สองมือเล็กประคองใ
"ช่วยฟังพี่หน่อยนะน้องฝัน...พี่ไม่ได้มาพูดลอยๆ ...เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพี่เข้าใจหมอปราณผิด...วันนั้น...พี่และหมอไม่ได้ทำอะไรกันเกินเลยนะ""สร้างเรื่องน่ะสิไม่ว่า...คำพูดปากเปล่า...ใครๆ ก็พูดได้...เฮียจ้างเธอมาเท่าไหร่!!"ปรายฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคืองๆ"ฟังก่อน...แล้วค่อยพิจารณาว่าจะเชื่อไหม...พี่มีหลักฐาน..."เอิงเอยยื่นรูปของอบเชยที่ถ่ายคู่กับปราณให้ทั้งคู่ดู "รูปนี้คือต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้พี่เริ่มเข้ามาแก้แค้นหมอปราณ...""รูปนี้เกี่ยวอะไรกัน...แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"ปรายฟ้าถาม ส่วนเพียงฝันก็รับรูปนั้นมาดูด้วยใบหน้านิ่งเฉย"น้องสาวพี่เอง...เขาชื่ออบเชย...อบเชยแอบชอบหมอปราณ...เมื่อ4เดือนก่อน น้องสาวของพี่เสียชีวิตเพราะฆ่าตัวตาย...แล้วพี่คิดว่าผู้ชายที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องต้องตายคือหมอปราณ"เพียงฝันตกใจกับสิ่งที่เอิงเอยพูด "แต่ความจริง...แล้วหมอปราณเป็นแค่คนที่น้องสาวพี่ปลื้มแค่นั้น...ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหมอปราณเลย...แต่เพราะหลักฐานที่มีมันชี้ไปที่หมอปราณ...เลยทำให้พี่เริ่มแผนการทำลายความรักของเขา...นั่นก็คือฝัน...ที่เป็นรักของหมอปราณ...พี่ต้อ
เอิงเอย2"นี่โทรศัพท์...ปลดล็อกแล้ว...รีบไปจัดการเรื่องของเธอให้เสร็จ...แล้วก็รีบไปบอกฝันก่อนที่มันจะยิ่งไปกันใหญ่"ปราณยื่นโทรศัพท์ให้เอิงเอย "อ้อ...วานชงกาแฟให้หน่อยนะ...เสร็จแล้วก็ออกไปเลย""ค่ะ"เอิงเอยพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของอบเชยลงไปในกระเป๋าจากนั้นก็รีบไปชงกาแฟมาให้ปราณตามคำสั่งแต่ระหว่างที่เธอวางกาแฟลงก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพียงฝันมา ปราณมองหน้าเอิงเอยเชิงบอกให้ออกไป ซึ่งเธอก็เข้าใจและยอมเดินออกไปทันที"เจ...ว่างไหม..."เอิงเอยเดินเข้าไปหาเจไดในห้องตรวจ"อื้มพักเบรกอยู่...ได้โทรศัพท์มาแล้วเหรอ""ได้มาแล้ว...เมื่อกี้น้องฝันเข้ามาหาหมอปราณ...สีหน้าเครียดๆ ...เอยควรไปบอกความจริงกับน้องเลยดีไหม?""จัดการให้เสร็จเถอะ...แค่คำพูดมันเชื่ออะไรไม่ได้หรอก...ฝันจะคิดมากกว่าว่าเอยกับหมอปราณเตี๊ยมกันแล้วแอบมีสัมพันธ์ลับกัน...รอหลักฐานเอาไปยืนยันทีเดียวเถอะ...เจเชื่อว่าทั้งคู่จะกลับมาหากัน""เอยไม่สบายใจเลยเจ..."เอิงเอยหลุบตาลงต่ำอย่างรู้สึกผิดจริงๆ"ก็เจบอกแล้ว...เอยก็ไม่ฟัง...คงต้องรอเว
3วันต่อมา..."น้ำไหม...จะได้สดชื่น..."เสียงแดนเทพเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วน้ำพั้นซ์ให้คนตัวเล็กที่ช่วงนี้ดูซึมๆ และเขาก็ใช้จังหวะนี้แหละที่จะเข้ามาดามใจ"พี่ฝัน...ไปกัน...ปรายรออยู่..."ไต้ฝุ่นเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้ามาดึงเพียงฝันให้ลุกตามไป "น้ำนี่ผมขอนะพี่...พอดีวิ่งมาเมื่อกี้แล้วคอแห้งน่ะ"มือหนาคว้าหมับไปที่แก้วน้ำพั้นซ์ที่แดนเทพตั้งใจซื้อมาให้เพียงฝัน แต่ก็ถูกไต้ฝุ่นแย่งไปดื่มหน้าตาเฉย"กั๊กไว้ให้พี่แฟนว่างั้น?"แดนเทพเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไปจากตรงนั้นแล้ว"แก...ไปดูหนังกัน...วันนี้มีหนังเข้าใหม่"ปรายฟ้าเอ่ยชวน จริงๆ ก็ตั้งใจจะไปเดทกับแฟนสองคนนั้นแหละแต่บังเอิญช่วงนี้เพื่อนเฮิร์ท จะปล่อยไว้คนเดียวก็เป็นห่วง เลยต้องเอาเพื่อนไปด้วย"ไปกันเถอะ...เดี๋ยวฉันจะไปดูหอใหม่แล้ว...""หมายความว่ายังไง?""ฉันไม่อยากรบกวนแก...ฉันจะย้ายไปอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย...จะได้เดินทางสะดวก"เพียงฝันกล่าว"แก...ไม่ต้องย้ายหรอก...อยู่นี่แหละ...ไม่รบกวนเลย"ปรายฟ้าขัดขึ้น"ไม่เอาแก...รบกวนแกเปล่าๆ ...""แกจะอ
เอิงเอย...ทันทีที่ฉันทำทุกอย่างสำเร็จ ฉันเห็นแววตาผิดหวัง และเจ็บปวดที่มองมายังคนรักของตัวเอง ที่เธอคิดว่าเขานอกใจนอกกายและทรยศหักหลังความรักของเธอ วินาทีแรกที่ฉันเห็นไอ้หมอนั่นมองหน้าแฟนสาวคนนั้น มันสะใจ ฉันทำสำเร็จแล้ว ฉันแก้แค้นให้น้องสำเร็จแล้ว ผู้ชายคนนั้นเจ็บปวดเพราะความรักเหมือนกับที่อบเชยน้องสาวของฉันเจอ แม้นี่จะไม่ได้เจ็บถึงครึ่งของน้องฉันที่ต้องเจอ แต่ตอนนี้ความรักของหมอนั่นกำลังจะจบลงแล้วแต่...ทำไมมันกลับรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้ล่ะ...ฉันสะใจแค่ตอนนั้น แต่ก็รู้สึกผิดที่ไปทำลายความรักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ฉันนั่งกอดเข่านั่งคิดทบทวนหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ฉันกลับรู้สึกไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยสักนิดแล้วคำถามคือ...เจไดมาหาฉันที่นี่ทำไม...แววตาของเขาดูผิดหวังไม่ต่างจากเพียงฝันเลย เขามองฉันด้วยแววตาแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปนั้นทำไม่ถูกต้อง ฉันนั่งมองห้องที่ฉันเพิ่งทำการเช่าเพื่อแก้แค้นหมอปราณ เมื่อ1อาทิตย์ก่อน ฉันได้ยินน้องสาวของเขาพูดถึงแผนการงานวันเกิดของเพียงฝัน เพื่อ







