LOGINหลายวันต่อมา...
"ซู่วว...โอ๊ย!!"เสียงคนตัวสูงดังลั่นมาจากในห้องน้ำ พร้อมกับเสียงน้ำซู่ซ่าดังขึ้นร่วมด้วย ทำให้เพียงฝันที่กำลังกวาดห้องอยู่นั้นรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพราะกลัวว่าคนด้านในจะเป็นอันตรายอะไร
แกร๊ก...แอ๊ดดดด!!
"พี่ปราณเป็นอะไรคะ?"ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นร่างสูงที่เปียกน้ำเพราะก๊อกน้ำแตก น้ำจากก๊อกกระเด็นใส่ร่างของเขาราวกับภาพสโลโมชั่น ก็ต้องตาเบิกกว้างทันที เพราะมันดูเซ็กซี่จนห้ามใจที่จะมองไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขนเปียกและแนบไปกับเนื้อจนเห็นซิกแพคที่เป็นลอนสวย ผมเปียกลู่ไปตามน้ำ แต่ตอนนี้กลับถูกมือหนาเสยขึ้นลวกๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งเซ็กซี่และมีเสน่ห์น่ามองเอามากๆ
"เปียกหมดเลยครับ...ก๊อกแตก...ทำไงดี?"ปราณเอ่ยถามร่างเล็กที่เอาแต่จ้องมองเขาให้ได้สติ
"อ้อ...เอ่อ...อ้อ...งั้นสักครู่นะคะ..."ร่างบางรีบวิ่งไปปิดวาล์วน้ำเอาไว้ ก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าที่มีตู้ด้านล่าง แล้วก้มลงเปิดหาอุปกรณ์มาเปลี่ยนก๊อกน้ำอันให้ที่มันแตกออก
"เอ่อ...พี่ปราณขา...ฝันทำไม่ถนัดเลย...ช่วยเอาหน้าออกไปไกลๆ
หลายวันต่อมา..."ซู่วว...โอ๊ย!!"เสียงคนตัวสูงดังลั่นมาจากในห้องน้ำ พร้อมกับเสียงน้ำซู่ซ่าดังขึ้นร่วมด้วย ทำให้เพียงฝันที่กำลังกวาดห้องอยู่นั้นรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพราะกลัวว่าคนด้านในจะเป็นอันตรายอะไรแกร๊ก...แอ๊ดดดด!!"พี่ปราณเป็นอะไรคะ?"ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นร่างสูงที่เปียกน้ำเพราะก๊อกน้ำแตก น้ำจากก๊อกกระเด็นใส่ร่างของเขาราวกับภาพสโลโมชั่น ก็ต้องตาเบิกกว้างทันที เพราะมันดูเซ็กซี่จนห้ามใจที่จะมองไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขนเปียกและแนบไปกับเนื้อจนเห็นซิกแพคที่เป็นลอนสวย ผมเปียกลู่ไปตามน้ำ แต่ตอนนี้กลับถูกมือหนาเสยขึ้นลวกๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งเซ็กซี่และมีเสน่ห์น่ามองเอามากๆ"เปียกหมดเลยครับ...ก๊อกแตก...ทำไงดี?"ปราณเอ่ยถามร่างเล็กที่เอาแต่จ้องมองเขาให้ได้สติ"อ้อ...เอ่อ...อ้อ...งั้นสักครู่นะคะ..."ร่างบางรีบวิ่งไปปิดวาล์วน้ำเอาไว้ ก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าที่มีตู้ด้านล่าง แล้วก้มลงเปิดหาอุปกรณ์มาเปลี่ยนก๊อกน้ำอันให้ที่มันแตกออก"เอ่อ...พี่ปราณขา...ฝันทำไม่ถนัดเลย...ช่วยเอาหน้าออกไปไกลๆ
"ไปซื้อชุดสวยๆ กัน..."ปราณดึงมือคนตัวเล็กเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง"ไม่เอา...พี่ปราณพอแล้ว"ร่างเล็กขืนตัวเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา"พี่อยากให้ครับ...แค่นี้เอง...จะให้ฝันใช้ทั้งชีวิตเงินพี่ก็ไม่หมดหรอก...เอาไปเถอะครับ"ปราณกล่าวพร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้าไป โดยมีพนักงานต้อนรับด้วยรอยยิ้มเดินตามมาด้วย"ไถให้หมดตัวดีไหมเนี้ย""ยอมให้ไถเลย...รักฝัน..."ไม่พูดเปล่ามือหนาดันศีรษะมนมาจูบกลางกระหม่อมอย่างเอ็นดู ทำเอามดเกือบจะขึ้นสรรพสินค้าชั้นนำเลยเพราะความหวานของเขาที่มอบให้เธอตลอดทาง เดี๋ยวก็โอบ เดี๋ยวก็หอม เดี๋ยวก็จุ๊บผม หอมผม ดมมือ ราวกับคนคลั่งรักจนบางทีก็คิดว่านี่เขาโดนเสน่ห์ยาแฝดจากเธอหรือเปล่า ทำไมถึงได้ลุ่มหลงอะไรขนาดนี้"ปากหวาน...""อย่างอื่นก็หวานนะครับ...ชิมแล้วไม่ใช่เหรอ...พูดแล้วก็แวะซื้อสับปะรดสัก10โลไปไว้กินดีกว่า""10โล...ซื้อไปขายเหรอคะ?""ซื้อไปกินครับ...พี่กินสับปะรด...ส่วนฝันก็กินพี่ต่อเลย...หืม...พูดแล้วอยากขึ้นเตียงเลย"ใบหน้าหล่อยิ้มด้วยความทะเล้น"เจ้าเล่ห์!!"มือเล็กตีเข้าไปที่แขนแกร่ง แต่ปราณกลับคว้าหม
~ ฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ ข้ามเวลาเพื่อมารักกัน ข้ามคืนวันที่มีแต่ขวากหนามมาเพื่อเธอ ~เสียงหวานใสฮัมเพลงอยู่ในครัวยามเช้า พร้อมกับกลิ่นหอมของโจ๊กเห็ดหอมที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง และไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอนั้นถูกคนตัวสูงจับจ้องมองอยู่ทุกอิริยาบถของเธอที่มันดึงดูดสายตาของเขาจริงๆหมับ!ฟ่อด!มือหนาสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลัง พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มนวลเสียฟอดใหญ่"คนอะไรสวย แล้วยังเสียงเพราะอีก...นี่กะจะให้พี่หลงหัวปักหัวปำเลยใช่ไหมครับหืม..."ปราณกล่าว และไม่วายจะหอมแก้มอีกข้างของเธอ"อื้อ...พี่ปราณ...เดี๋ยวโจ๊กจะไหม้เอานะคะ...ไปนั่งรอเลยค่ะ...จะได้กินกัน"ร่างบางเอ่ยบอกเสียงใสพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ"กินกัน? ...เมื่อคืนยังไม่พอเหรอครับ...ได้นะ...พี่ไม่ขัด"น้ำเสียงกวนๆ กล่าวขึ้น"ฝันหมายถึงกินข้าวเช้ากันค่ะ...คิดลึกนะคะ...""เอ้า...ก็ไม่พูดให้เคลียร์...ไอ้เราก็คิดไปไกลเลยสิทีนี้"ปราณพูดด้วยความทะเล้น ทำเอาร่างเล็กถึงกับส่ายหัวกับความคิดของเขา"หนัก...อาการหนักแล้วนะคะ"เธอพูดพร้อมกับยกถ้วยโจ๊กมาวางไว้ตรงหน้า
"พี่...มีอารมณ์ครับ..."เสียงทุ้มกล่าว มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา"อุ๊ย...ง่วงนอนจัง"ร่างเล็กทำทีเป็นหลับตา นอนนิ่งบนตัวของปราณ ไม่สนใจเสียงกระเส่าที่เอ่ยบอก"ไหนบอกว่าจะข่มขืนพี่ไง...อยากโดนข่มขืนจะแย่แล้วนะครับ..."มือหนาลูบไล้ไปตามร่างกายเนียนนุ่มลื่นมือ เพื่อปลุกเร้าให้คนตัวเล็กด้านบนรู้สึกต้องการเหมือนกับเขา"ก็...พี่ปราณยอมคบกับฝันแล้วนี่คะ...ง่วงแล้ว...นอนนะคะคนดีของฝัน"มือเล็กเอื้อมขึ้นมาตบบ่าแกร่งเบาๆ เชิงกล่อม"..."ปราณวางแขนลงข้างๆ ลำตัวด้วยความงอน จากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น เพียงฝันเมื่อรู้สึกตัวว่าปราณไม่ได้กอดเธอเอาไว้แล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วหยัดตัวขึ้นมามองหน้าปราณที่ตอนนี้หันหนีเธอไปมองทางอื่น"พี่ปราณ...กอดฝันหน่อย..."เสียงใสเอ่ยออดอ้อน"..."ปราณยังคงเงียบอยู่ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงด้วยความงอน"หลับแล้ว...งั้นเหรอ..."เพียงฝันเอ่ยถามลอยๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคนด้านล่างกำลังงอนอยู่ มือเล็กค่อยๆ ลูบหน้าอกแน่นๆ ของเขาเบาๆ เชิงแกล้ง "หันหน้ามามองฝันก่อนเร็ว..."เสียงหวานกล่าว พร้อมกับใช้สองมือเล็กประคองใ
"ช่วยฟังพี่หน่อยนะน้องฝัน...พี่ไม่ได้มาพูดลอยๆ ...เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพี่เข้าใจหมอปราณผิด...วันนั้น...พี่และหมอไม่ได้ทำอะไรกันเกินเลยนะ""สร้างเรื่องน่ะสิไม่ว่า...คำพูดปากเปล่า...ใครๆ ก็พูดได้...เฮียจ้างเธอมาเท่าไหร่!!"ปรายฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคืองๆ"ฟังก่อน...แล้วค่อยพิจารณาว่าจะเชื่อไหม...พี่มีหลักฐาน..."เอิงเอยยื่นรูปของอบเชยที่ถ่ายคู่กับปราณให้ทั้งคู่ดู "รูปนี้คือต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้พี่เริ่มเข้ามาแก้แค้นหมอปราณ...""รูปนี้เกี่ยวอะไรกัน...แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"ปรายฟ้าถาม ส่วนเพียงฝันก็รับรูปนั้นมาดูด้วยใบหน้านิ่งเฉย"น้องสาวพี่เอง...เขาชื่ออบเชย...อบเชยแอบชอบหมอปราณ...เมื่อ4เดือนก่อน น้องสาวของพี่เสียชีวิตเพราะฆ่าตัวตาย...แล้วพี่คิดว่าผู้ชายที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องต้องตายคือหมอปราณ"เพียงฝันตกใจกับสิ่งที่เอิงเอยพูด "แต่ความจริง...แล้วหมอปราณเป็นแค่คนที่น้องสาวพี่ปลื้มแค่นั้น...ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหมอปราณเลย...แต่เพราะหลักฐานที่มีมันชี้ไปที่หมอปราณ...เลยทำให้พี่เริ่มแผนการทำลายความรักของเขา...นั่นก็คือฝัน...ที่เป็นรักของหมอปราณ...พี่ต้อ
เอิงเอย2"นี่โทรศัพท์...ปลดล็อกแล้ว...รีบไปจัดการเรื่องของเธอให้เสร็จ...แล้วก็รีบไปบอกฝันก่อนที่มันจะยิ่งไปกันใหญ่"ปราณยื่นโทรศัพท์ให้เอิงเอย "อ้อ...วานชงกาแฟให้หน่อยนะ...เสร็จแล้วก็ออกไปเลย""ค่ะ"เอิงเอยพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของอบเชยลงไปในกระเป๋าจากนั้นก็รีบไปชงกาแฟมาให้ปราณตามคำสั่งแต่ระหว่างที่เธอวางกาแฟลงก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพียงฝันมา ปราณมองหน้าเอิงเอยเชิงบอกให้ออกไป ซึ่งเธอก็เข้าใจและยอมเดินออกไปทันที"เจ...ว่างไหม..."เอิงเอยเดินเข้าไปหาเจไดในห้องตรวจ"อื้มพักเบรกอยู่...ได้โทรศัพท์มาแล้วเหรอ""ได้มาแล้ว...เมื่อกี้น้องฝันเข้ามาหาหมอปราณ...สีหน้าเครียดๆ ...เอยควรไปบอกความจริงกับน้องเลยดีไหม?""จัดการให้เสร็จเถอะ...แค่คำพูดมันเชื่ออะไรไม่ได้หรอก...ฝันจะคิดมากกว่าว่าเอยกับหมอปราณเตี๊ยมกันแล้วแอบมีสัมพันธ์ลับกัน...รอหลักฐานเอาไปยืนยันทีเดียวเถอะ...เจเชื่อว่าทั้งคู่จะกลับมาหากัน""เอยไม่สบายใจเลยเจ..."เอิงเอยหลุบตาลงต่ำอย่างรู้สึกผิดจริงๆ"ก็เจบอกแล้ว...เอยก็ไม่ฟัง...คงต้องรอเว







