LOGINไนท์ตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปจัดการเรื่องเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวผูกเนคไท กระโปรงลายสก็อตสั้นเหนือเข่าอวดเรียวขาสวยตามชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนนานาชาติชื่อดังของภูเก็ต ผมยาวรวบตึงปล่อยเป็นหางม้ายาวสลวย อวดโครงหน้าสวยที่รับกับผมหน้าม้า
เมื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยเสร็จแล้วก็หยิบกระเป๋าเป้สวมสะพายหลังออกจากห้องนอนพร้อมกับริบบิ้นสีขาวติดมือไปด้วย
"พี่อธิผูกโบว์ให้ไนท์ได้ไหม" อธิที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขน กับกางเกงยีนส์สีดำหันมองตามเสียงใส เขาถึงกับจ้องอย่างไม่วางตา จู่ๆความคิดหื่นๆที่ว่าเธอกำลังใส่ชุดคอสเพลย์นักเรียนก็แล่นเข้ามาในหัวพร้อมทั้งกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะรีบสลัดหน้าไล่ความคิดไม่ดีกับน้องสาวออกไปเมื่อเสียงใสดังขึ้นอีกครั้ง
"พี่อธิ" มือเล็กยื่นริมบิ้นสีขาวมาตรงหน้าเขา เขาก็รับมาทั้งๆที่ไม่เคยทำ
"นั่งสิ" คนตัวเล็กเดินไปนั่งโซฟา
อธิมองริบบิ้นในมืออย่างช่างใจ แต่ก็ค่อยๆทำให้ตามความน่าจะเป็น ซึ่งมันก็ออกมาดีเป็นที่หน้าพึงพอใจสำหรับครั้งแรกของเขาที่ต้องมาผูกโบว์ให้ผู้หญิง
"เก่งนะเนี่ย เคยทำให้สาวๆหล่ะสิถ้า"
"พี่ทำให้ไนท์คนแรก พร้อมหรือยัง" คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอพองโตอย่างบอกไม่ถูก
"พร้อมแล้วค่ะ" เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มจนตาหยี
"พร้อมแล้วก็ไปกันเลย" แขนเรียวเล็กกอดลำแขนแกร่งเดินออกจากห้องไป
รถซุปเปอร์คาร์ขับเข้ามาจอดที่หน้าตึกของคณะบริหารธุรกิจ สายตาของเหล่านักศึกษาทั้งชายหญิงต่างมองมาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยพร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารย์ที่ดังเข้ามาในโสตประสาทเมื่อร่างสูงของหนุ่มฮอตประจำคณะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่กอดรัดลำแขนแกร่งของเขาไว้แน่น
"พี่อธิคงฮอตมากเลยใช่ไหม" ไนท์เอ่ยถาม
"ทำใจหน่อยนะมีพี่ชายหล่อ"
"พี่อธิก็ต้องทำใจเหมือนกันที่มีน้องสาวสวย พี่อธิว่าไนท์สวยไหม" ดวงตากลมโตจ้องมองดวงตาคม จนเขาเผลอมองใบหน้าหวานเปล่งปลั่งช่างน่ารักน่าเอ็นดูของคนตรงหน้าที่ทำให้เขาเริ่มหายใจติดขัด
"สวยสิ สวยมาก" เขาเอ่ยราวกับคนละเมอเจ้าของใบหน้าหวานซบหน้าลงบนต้นแขนแกร่งของเขาเพื่อหลบซ้อนสายตาของความขวยเขินทั้งที่เป็นคนถามเขาเองแท้ๆ ก่อนที่เขาจะหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงกวนๆของใครบางคนที่เขาจำได้ดี ไนท์ผละหน้าออกจากต้นแขนแกร่งหันหน้าไปตามเสียงทะเล้นๆนั้น
"คนหรือตุ๊กตาเดินได้วะเนี่ย" โฬมพูดขึ้นก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาของไนท์ใกล้ๆ ทำให้ไนท์รีบซบหน้ากับต้นแขนแกร่งอีกครั้ง
"เชี้ยโฬมเอาหน้ามึงไปไกลๆเลย" อธิดันหน้าหล่อๆของโฬมออกห่าง
"น่ารักฉิบหาย" เป็นเวกัสที่พูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาว
"ไนท์ไม่ต้องกลัว มันสองคนเป็นเพื่อนพี่" อธิบอก ไนท์จึงค่อยๆหันกลับมามอง
"พี่ชื่อโฬมนะครับน้องไนท์ เป็นเพื่อนของไออธิมัน" โฬมแสร้งยื่นหน้าเข้าไปประชิดหวังกลั้นแกล้งเธอ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของเธอเขากลับต้องเป็นฝ่ายผละออกมาเสียเอง
"สวัสดีค่ะ" ไนท์ทักทายเจ้าของใบหน้าหล่ออย่างนอบน้อม สร้างความเอ็นดูให้โฬมไม่น้อย
"พี่เวกัสนะน้องไนท์" เวกัสแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ไนท์ตอบพร้อมกับยิ้มหวานชวนหลงใหล
"น้องไนท์สนใจจะเปลี่ยนจากน้องสาวไออธิมาเป็นน้องสาวพี่โฬมบ้างไหมครับ" โฬมยังไม่วายแกล้งเย้าหยอกไนท์ ทว่าเธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธ
"หึ" อธิยิ้มเยาะเพื่อนรัก ทำเอาโฬมเกิดความหมั่นไส้
"พี่พาไปมอบตัวไหม" เวกัสถาม
"ไม่เป็นไรค่ะ ไนท์ให้พี่อธิพาไป"
"ชัดนะ เดี๋ยวกูพาไนท์ไปมอบตัวก่อน แล้วค่อยไปหาอะไรกินกัน" อธิบอกก่อนจะเดินเข้าตึกโดยมีคนตัวเล็กเกาะแขนแน่น
"ไออธิมันปล่อยให้เป็นแค่น้องสาวได้ไงวะ ถ้าเป็นกูจะเลื่อนสถานะมาเป็นเมียจะจับแดกแม่งสามเวลาหลังอาหารเลย" โฬมมองตามหลังอย่างนึกเสียดาย
"มันไม่เลวเหมือนมึงไง" เวกัสมองตามร่างเล็กที่เดินเคียงคู่ไปกับเพื่อนรักอย่างเอ็นดูในตัวเด็กสาว
หลังจากมอบตัวเสร็จอธิก็พาไนท์ไปหาอะไรกินในห้างสรรพสินค้าก่อนจะไปซื้อชุดนักศึกษา รองเท้า และของใช้จำเป็น โดยมีเวกัสกับโฬมไปด้วย
"พี่ย่างให้นะครับน้องไนท์" โฬมย่างหมูย่างเนื้อเอาใจสาวน้อยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาใจ
"ขอบคุณค่ะ แต่พี่โฬมย่างให้จนไนท์กินไม่ทันแล้ว" ไนท์มองชิ้นหมูที่พูนในถ้วยของตัวเอง
"ก็พี่เห็นน้องไนท์ตัวเล็กนิดเดียวก็เลยอยากให้กินเยอะๆ"
"แต่ไนท์อิ่มจนจะท้องแตกแล้วนะ" ไนท์ว่าพลางลูบท้องตัวเองอย่างน่ารัก เรียกรอยยิ้มของสามหนุ่มหล่อ
"ถ้าไนท์เรียนไม่เข้าใจตรงไหนปรึกษาพวกพี่ได้ตลอดเลยนะ" เวกัสพูดขึ้นมองใบหน้าหวานด้วยสายตาอบอุ่นเช่นเคย
"ไอเวกัสมันเก่งได้ที่หนึ่งของสาขาอสังหาฯเลยนะ" โฬมพูด
"ไนท์เรียนสาขาระบบสารสนเทศฯสิคะ"
"อ้าวหรอพี่ก็นึกว่าเรียนอสังหาฯเหมือนกัน นึกว่าจะเรียนตามไออธิเสียอีก แต่วิชาหลักมันก็เหมือนๆกัน ไนท์ไม่เข้าใจตรงไหนบอกพี่เลยนะพี่ติวให้"
"ค่ะพี่เวกัส" ไนท์ตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวาน
"น้องไนท์อย่ายิ้มบ่อยสิครับ"
"ทำไมหรอคะพี่โฬม" ใบหน้าหวานเอียงคอถามอย่างน่ารัก
"ก็น้องไนท์ยิ้มทีไรหัวใจพี่มันเต้นผิดจังหวะทุกที พี่กลัวจะเป็นโรคหัวใจเสียก่อน ถ้าพี่เป็นโรคหัวใจน้องไนท์ต้องรับผิดชอบด้วย...เชี้ยอธิถีบกู" โฬมพูดพร้อมทั้งทำสีหน้าออดอ้อนอย่างหน้าหมั่นไส้จนอธิอดที่จะยื่นขาไปถีบไม่ได้
"มึงแดกๆไปเลยไม่ต้องมาหยอดน้องกู ไนท์อย่าไปหลงคารมมัน"
"ทำไม ให้หลงคารมพี่ชายอย่างมึงได้แค่นั้นหรือไง"
"ไนท์เป็นน้องสาวกู ก็ต้องเชื่อที่กูพูดอยู่แล้ว จริงไหม?"
"จริงค่ะ"
"ทำมาหวงก้างนะมึง"
"เพราะกูรู้ไงว่ามึงเป็นยังไง ปล่อยให้ไนท์ไปเจอคนดีๆเหอะ อย่ามาเจอคนเลวๆเหมือนมึงเลย"
"มึงมันก็เลวไม่ต่างจากกูเปล่าวะ ฟาดเรียบฟันไม่ยั้งเหมือนกันแหละทำมาว่ากู...หึ พูดไม่ทันขาดคำ" โฬมว่าก่อนสายตาจะไปปะทะกับร่างเพรียวของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินตรงมาทางโต๊ะของพวกเขา ทำให้ทุกคนหันไปมองตามสายตาของเขา
"พี่อธิขา ดีใจจังที่บังเอิญมาเจอพี่อธิที่นี่ บีบีคิดถึงพี่อธิที่สุด เมื่อคืนบีบีไปหาที่ผับ ก็เจอแต่พี่โฬมกับพี่เวกัส" ผู้หญิงคนนั้นถือวิสาสะเข้ามานั่งเบียดกระแซะแทบจะขึ้นไปนั่งบนตักของอธิ จนไนท์ต้องเขยิบเข้าไปนั่งชิดติดด้านใน พร้อมทั้งเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างมีจริตจะก้าน
"ฉันไม่ว่าง" อธิตอบเสียงเรียบ
"แล้วคืนนี้พี่อธิจะไปที่ผับหรือเปล่าคะ...บีบีซื้อชุดนอนใหม่มา อยากอวดพี่อธิจะแย่" เธอเอ่ยถาม ส่วนประโยคหลังเอ่ยกระซิบให้ได้ยินด้วยน้ำเสียงยั่วยวน มือบางลูบไล้ลำแขนแกร่ง หน้าอกหน้าใจอันใหญ่โตเบียดแนบชิด
"บีบีกลับไปก่อนนะ แล้วคืนนี้ค่อยเจอกัน"
"ก็ได้ค่ะ แล้วอย่าให้บีบีคอยเก้อนะ"
"อืม" เขาตอบรับในลำคอ ผู้หญิงคนนั้นก็หอมแก้มของเขาก่อนจะลุกเดินออกไปกับเพื่อนๆของเธอ
"หึหึ"
"มึงเป็นไรไอโฬม"
"เปล่า...น้องไนท์สนใจจะไปเปิดหูเปิดตาบ้างไหมครับ" โฬมตอบอธิหน้ากวนๆ ก่อนจะหันไปถามไนท์ที่เอาแต่นั่งเงียบ
"ไนท์ยังเด็กยังเข้าผับไม่ได้" เวกัสพูด
"ผับของไออธิมันเองทำไมจะเข้าไม่ได้ จริงไหมวะไออธิ"
"ไนท์อยากไปหรือเปล่า" อธิหันไปถาม
"ไนท์อยู่ห้องดีกว่า พี่อธินัดผู้หญิงคนนั้นไว้ไม่ใช่หรอ ไนท์ไม่อยากไปเป็นตัวภาระของพี่อธิ"
"ตัวภาระอะไรคิดมากนะเรา พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นซะหน่อย" อธิว่าพลางรั้งหัวทุยเล็กมาซบที่อกแกร่ง
"ไม่ไปหรอก ถ้าพี่อธิไปกับผู้หญิงคนนั้น ไนท์จะอยู่กับใคร"
"น้องไนท์ก็อยู่กับพี่กับไอเวกัสไง" โฬมพูด
"เสือก น้องกู กูดูแลเอง ปล่อยให้ไนท์อยู่กับมึงก็เหมือนทิ้งปลาย่างไว้กับแมว" อธิว่า
"แต่พี่ว่าไนท์อย่าไปสถานที่แบบนั้นเลย มันไม่เหมาะกับผู้หญิงน่ารักๆแบบไนท์หรอก" เวกัสพูด
"วันนี้ดูเหมือนมึงจะเป็นคนดีผิดปกตินะ" โฬมว่า
"ไนท์เป็นน้องสาวไออธิ มึงก็สมควรทำตัวเป็นพี่ชายของน้องเพื่อนด้วย" เวกัสพูด ถึงเขาจะเป็นเสือผู้หญิงไม่ต่างจากเพื่อนรักทั้งสองคน แต่กับไนท์เขารู้สึกว่าเธอน่ารัก น่าทะนุถนอมมากกว่าที่จะคิดจับรวบหัวรวบหาง
"เออๆ กูจะเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องไนท์" โฬมพูด
"ไนท์อิ่มแล้ว ไนท์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืน อธิจำต้องลุกหลีกทางให้เธอออกไป
"เฮ้อ!" ไนท์เข้ามาในห้องน้ำของห้างสรรพสินค้าเธอหยุดยืนมองในกระจกบานใหญ่ แล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
"เธอเป็นอะไรกับพี่อธิ" ทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำก็เจอผู้หญิงคนนั้นยืนกอดอกมองหน้าไนท์อย่างหาเรื่อง จริงๆแล้วที่เธอมาเจออธิที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เธอเห็นอธิกับไนท์ตั้งแต่ที่มหาวิทยาลัย แล้วตามมาถึงที่นี่ และรอจังหวะและโอกาสเท่านั้น
"เป็นน้อง" ไนท์ตอบ พร้อมทั้งเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ถูกผู้หญิงทั้งสามคนขวางเอาไว้
"ตอแหล พี่อธิเป็นลูกคนเล็กจะมีน้องสาวได้ไง" บีบีพูด
"ถ้าไม่เชื่อก็แล้วแต่พี่เลย" ไนท์ว่าก่อนจะเดินเบี่ยงหลบ อีกแต่ผู้หญิงคนนั้นก็ตามมาขวางเธอไว้พร้อมกับเพื่อนอีกสองคน
"อย่ามายุ่งกับพี่อธิของฉันถ้าไม่อยากเสียโฉม ถือว่าฉันเตือนเธอแล้วนะ เห็นว่ายังเป็นเด็กหรอกนะเลยยังไม่ทำอะไรรุนแรง แต่ถ้าไม่ฟังที่ฉันเตือน เจอดีแน่"
"โอ๊ย!" เธอผลักไนท์ไปชนกับขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า จนล้มลงไปกับพื้น แล้วเดินออกไป
"ไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า พวกนั้นทำอะไรไนท์บอกพี่" เวกัสเข้ามาประคองไนท์ ถามด้วยความเป็นห่วง เขาตามไนท์มาและยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ พอเห็นบีบีกับเพื่อนๆเดินออกมา พอเห็นหน้าเขาพวกเธอก็ทำท่ามีพิรุธแล้วรีบเดินหนีไป พวกเธอต้องทำอะไรไนท์แน่ๆ เขาจึงรีบเข้ามาดูและก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ
"ไนท์ลื่นล้มค่ะไม่เป็นอะไร แล้วพี่เวกัสเข้ามาในนี้ได้ไง นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะ"
"พี่เห็นไนท์หายมานาน ก็เลยเข้ามาดูกลัวว่าไนท์จะเป็นอะไร"
"ขอบคุณค่ะ ไนท์ไม่เป็นอะไร เราออกไปกันเถอะค่ะ"
"อืม" เวกัสตอบรับในลำคอทั้งๆที่ไม่เชื่อ แต่ก็ไม่อย่างถามเซ้าซี้
"ไนท์ไม่เป็นอะไรแน่นะ" เวกัสถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ขณะเดินกลับมายังร้านปิ้งย่าง
"ไนท์ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆค่ะ" ริมฝีปากยิ้มหวานให้เขาเพื่อบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ
"ทำไมเดินมาพร้อมกัน" โฬมถาม
"ก็ออกมาเจอกันหน้าห้องน้ำพอดี" เวกัสตอบ
"ไปซื้อของกันเถอะ" อธิว่าพลางหยิบกระเป๋าเป้ของไนท์มาแล้วใส่สะพายหลังให้เธอ
ไนท์เลือกซื้อชุดนักศึกษา รองเท้า ของใช้ส่วนตัวโดยมีสามหนุ่มหล่อเดินขนาบข้างคอยช่วยเลือก แต่จะออกไปทางก่อกวนเสียมากกว่า แต่ก็ทำให้ไนท์ยิ้มหัวเราะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำไปได้ชั่วขณะ
2 ปีผ่านไป"ชีวาจ๋า" ร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดคนรักแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มซ้ายขวา ที่กำลังนั่งแกะปูให้พ่อแม่ของเขา เมื่อวันนี้บุคคลทั้งสองอยากกินอาหารซีฟู๊ดด้วยความขะมักเขม้น ด้วยความใส่ใจ อย่างที่เธอมักทำเป็นประจำตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกสะใภ้ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องก็ตาม"เสียงหวานมาแบบนี้ไม่ค่อยน่าไว้ใจ พี่โฬมจะเอาอะไร" ชีวาแสร้งว่าชายคนรักอย่างไม่จริงจังนัก"ไม่ได้จะเอาอะไรสักหน่อย" โฬมขโมยจูบชีวาไปอีกหนึ่งที แล้วแย่งค้อนมาจัดการปูเสียเองอย่างชำนาญ ตั้งแต่มีเธอเขามักจะหยิบจับช่วยเธอทำอะไรต่อมิอะไร จากที่ไม่เคยทำมาก่อน จนบัดนี้เขาสามารถทำได้อย่างชำนาญ ยิ่งสร้างความพอใจแก่ธนกรกับนนทวรรณเป็นอย่างยิ่งที่ลูกชายเพียงคนเดียวเปลี่ยนไปในทางที่ดีจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากผู้ชายรักสนุก เที่ยวเตร่ไปวันๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบสูง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข"แล้วมีอะไรคะ ทำไมถึงดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ" ชีวาถามต่อเมื่อสีหน้าของโฬมดูจะระรื่นกว่าปกติ"ไอ้อธิมันเจอไนท์แล้วนะ""จริงเหรอคะ ได้เจอกันสักทีเกือบสี่ปีเลยนะที่วาต้องเห็นพี่อธิทนทุกข์กับการรอ
หนึ่งปีผ่านไป ตอนนี้ชีวาเรียนอยู่ปีสี่ โฬมเข้าดำรงตำแหน่งผู้บริหารแทนธนกรพ่อของเขาตั้งแต่ที่เรียนจบ ที่ตอนนี้ได้ไปเที่ยวรอบโลกกับนนทวรรณคู่ชีวิตหลังช่วยลูกชายสะสางเรื่องต่างๆ เสร็จสิ้นโฬมเป็นทั้งผู้บริหาร และเรียนต่อในระดับปริญญาโทในคราวเดียวกัน ซึ่งเขาทำออกมาได้ดีทั้งสองอย่าง โดยมีชีวาอยู่ข้างกาย คอยเป็นกำลังใจ และผู้ช่วยของเขา"พี่โฬมจะพาวาไปไหน" ชีวามองเส้นทางตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระทึก เธอจำเส้นทางนี้ได้ดี และจำได้อย่างไม่มีวันลืม สี่ปีแล้วที่เธอไม่เคยผ่านเส้นทางนี้ และไม่คิดที่จะผ่านด้วย"เดี๋ยวชีวาก็รู้" โฬมยื่นมือมากุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้เขากุมมือเธอไว้ตลอดทางจนรถมาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านชั้นเดียวแต่กว้างขวางโอ่อ่า ดีไซน์ทันสมัยด้วยรูปทรงที่มีเอกลักษณ์ ผนังด้านนอกตกแต่งด้วยโทนสีเทา เสริมด้วยผนังไม้ ฝ้าไม้ และเชิงชายไม้ ให้บรรยากาศโดยรวมดูอบอุ่มนุ่มนวล ด้านหน้าและด้านข้างมีเฉลียงไม้แนวยาวเพิ่มความสวยงามโดดเด่นให้กับตัวบ้านได้เป็นอย่างดี"เข้าบ้านกัน บ้านของชีวาไง" โฬมเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งชีวา มืออุ่นหนายื่นไปตรงหน้าหมายให้เธอจับมือของเขาไว้"วาไม่ลงนะ
หลังจากดื่มด่ำ พึงพอใจในรสสัมผัสที่ปรนเปรอให้กันอย่างเร่าร้อน โฬมจูบแก้มใสและปากอวบอิ่ม ก่อนจะเคลื่อนตัวลงมาครอบปากดูดอมยอดอก จูบกลางอก แล้วลุกขึ้นพากันไปล้างตัว ก่อนจะกลับมานอนกอดก่ายในอ้อมกอดกันและกันด้วยความปรีเปรม"พี่ทั้งรัก ทั้งหลงชีวามาก ชีวารู้ไหม" ริมฝีปากอุ่นหนาจูบลงที่ไหล่มนและซอกคอหอม ร่างเล็กตอบกลับด้วยการจูบซ้ำๆ ที่ปากอุ่นหนานั้น"ทั้งชีวิตของวาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน ในใจวามีแต่พี่โฬมคนเดียว ไม่ว่าวันข้างหน้าพี่โฬมจะเป็นยังไง วาก็จะรักพี่โฬม ไม่มีวันทิ้งพี่โฬม จะดูแลพี่โฬมจนกว่าจะตายจากกัน เพราะพี่โฬมคือทุกอย่างในชีวิตวา อย่าทำร้ายหัวใจของวาอีกนะ" มือเรียวเล็กประคองใบหน้าหล่อเหลาไว้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยสองข้างแก้มและริมฝีปากหยักหนา ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม ถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ในใจร้อยเรียงออกมาเป็นคำพูดหวานหู"พี่ขอโทษที่ทำให้ชีวาต้องร้องไห้ ต่อจากนี้ไปผู้ชายคนนี้จะทำให้ผู้หญิงคนนี้มีแต่ความสุขไปชั่วชีวิต ชีวาก็เป็นทุกอย่างในชีวิตพี่นะ ที่รักของพี่" โฬมตื้นตันจนน้ำตารื้นขึ้นมา จมูกแดง หน้าแดง บรรจงจูบไปทั่วใบหน้าหวาน จูบปากอวบอิ่ม
"ชีวาจ๋า ทำอะไรอยู่คร้าบบบ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหวานเลี่ยนหูดังมาก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงนั้นจะมาถึงตัวผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองคนไม่ได้แสดงความรักกันอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ร่างกายเรียกร้อง ชีวาเองก็รู้สึกวูบวาบตามเนื้อตัวอยู่บ่อยครั้งเมื่อได้ใกล้ชิดกับโฬม เขาก็ขยันเข้ามากอด มาหอม มือไม้ก็ไม่อยู่นิ่งคอยแต่จะลูบไล้ผิวเนื้อเนียน"วาจะทำอาหารเย็น วันนี้คุณพ่ออยากกินแกงเลียงกุ้ง" ชีวาบอกพลางเปิดตู้แขวนหมายจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่โฬมฉวยผ้ากันเปื้อนมาสวมให้ตัวเองเรียบร้อย ก่อนหยิบมาสวมหัวให้ชีวาบ้าง สองมือโอบไปด้านหลังเพื่อช่วยผูกผ้า แต่ยังคงอ้อยอิ่งโอบกอดร่างเล็กอยู่อย่างนั้น ผูกไม่สำเร็จสักที เพราะมัวแต่ขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา ร่างเล็กเบือนหน้าหนีด้วยความจั๊กจี้เมื่อได้สัมผัสหนวดเคราครึ้มที่เขาไม่ยอมโกน ใช้มือยันอกไว้ ตีเบาๆ"พี่โฬม วาจั๊กจี้ ทำไมไม่โกนหนวด แล้วเมื่อไหร่จะผูกเสร็จ นานแล้วนะ" ชีวาทักท้วง"ก็ชีวาไม่ยอมโกนให้ อยู่เฉยๆ สิ ดิ้นไปมาเชือกมันก็คอยจะหลุดมืออยู่เรื่อย" โฬมทำเสียงดุไม่จริงจังนัก มือไม้ก็คอยลูบคลำสะโพกอวบตึงแน่น เลยฉวยโอกาสบีบก้นเบาๆ จนชีวาหัวเราะด้วยความจั๊
"ชีวา พี่ไม่เลิกนะ อย่าหนีพี่ไป" โฬมละเมอก่อนจะสะดุ้งตื่นในช่วงสายของอีกวัน เมื่อฝันเห็นผู้หญิงที่เขารักกำลังเดินจากเขาไป ในฝันเขาพยายามยื้อพยายามรั้ง แต่เธอก็ยังหนีเขาไป น้ำตาของความเจ็บปวดไหลรินออกมา"โฬมลูก โฬมเป็นอะไร" นนทวรรณถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อลูกชายทำมือราวกับกำลังไขว้คว้าอะไรบางอย่างกลางอากาศ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมหยาดน้ำตา"แม่ พ่อ ชีวาล่ะครับ" โฬมถามขึ้นอย่างร้อนใจ เมื่อเขามองหาเธอรอบห้องก็ไม่เห็นเธอเลย แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เขาจำได้ว่าเขากอดอ้อนวอนเธออยู่ที่บ้าน"โฬมจะทำอะไร!!" ธนกรตกใจเมื่อลูกชายของเขากำลังดึงสายน้ำเกลือที่อยู่ตรงหลังมือออก ก่อนจะรั้งลูกชายไว้ไม่ให้ทำอะไรบ้าๆ"พ่อปล่อย!! ผมจะไปหาชีวา ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีชีวา" โฬมโวยวายเมื่อถูกคนเป็นพ่อขัดขวาง มือหนากระชากสายน้ำเกลือจนหลุด เลือดสีแดงสดไหลออกมาเปอะเปื้อน นนทวรรณรีบกดปุ่มที่หัวเตียงเรียกพยาบาล"โฬมไม่สบายนะ ตั้งสติ แล้วฟังพ่อก่อน" ธนกรตะคอกใส่ลูกชายให้ได้สติ"ปล่อยผมเถอะ...ฮึก...ถ้าไม่มีชีวา ผมอยู่ไม่ได้ ผมรักชีวาเหลือเกิน...ฮึก" น้ำตาของลูกผู้ชายจะไหลลงมาอีกครั้ง ร่างสูงทุบลงที่อกข้างซ้ายอย่างแร
"ขอพี่พักสายตาแป๊บนะ" น้ำเสียงของโฬมแหบแห้ง ก่อนจะอิงศีรษะไปกับไหล่มน เมื่อขึ้นมานั่งอยู่บนเครื่องบินรอเวลาเครื่องออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ"ไม่สบาย?" ชีวาเอ่ยถามเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว"เมื่อคืนอากาศเย็น คงปรับตัวไม่ทัน แต่ไม่เป็นอะไรมาก ชีวาไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ" ใบหน้าหล่อยามนี้เป็นสีแดงระเรื่อ เสียงพร่าเบา ริมฝีปากแหกผาก"ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย" ชีวาบอกเสียงแข็ง แต่ก็อดมองสำรวจใบหน้าของเขาไม่ได้ ยื่นมือหมายจะสัมผัสหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ก็ชักมือกลับด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองที่คั่งค้างอยู่ในใจ ภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้นยังติดตาไม่จางหาย แต่ก็ยอมให้เขาใช้ไหล่ของเธอแทนหมอน"ขับไหวแน่นะ ให้ขับให้ไหม" ชีวามองคนข้างๆ ที่เข้านั่งประจำที่คนขับอย่างไม่วางใจ เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ยังคงแดงเรื่อเพราะพิษไข้"พี่ขับไหว ได้นอนพัก ดีขึ้นเยอะแล้ว" น้ำเสียงของเขายังคงแหบแห้ง ก่อนจะขับเคลื่อนรถของตนออกจากสนามบิน"ทำไมถึงมาที่บ้านล่ะ ไหนบอกว่าคุณแม่เข้าโรงพยาบาล" โฬมเลี้ยวรถเข้ามาในซอยบ้านของเขา"เออ...พ่อบอกว่าพาแม่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้า" โฬมอึกอัก"ไหนบอกว
อธิ อธิศ ปี4 คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ลูกชายคนเล็กของแทน แทนไท กับพาย พรพระพาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคนเป็นแม่ เพราะความออดอ้อน ช่างเอาอกเอาใจ รู้ใจคนเป็นแม่ไปเสียทุกอย่าง จึงทำให้พรพระพายหลงลูกชายคนนี้เป็นอย่างยิ่งลูกชายที่ดี ที่น่ารักของแม่ แต่ก็ได้ส่วนร้ายๆ โหดๆของคนเป็นพ่อมาเ
แสงแดดยามเช้าสอดส่องทะลุผ่านม่านบางเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวยของไนท์ ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางขยี้ตาและบิดขี้เกียจไปมา แต่ก็ยังคงกอดเจ้ากระต่ายหูยาวสีขาวไว้กลิ่นหอมของอาหารโชยเข้ามาจากประตูห้องนอนที่แง้มไว้ ไม่รอช้าเธอลุกจากเตียงนอน ไม่ลืมที่จะจัดแจงผ้าห่มผืนหนานุ่มให้เรียบร้อยตามนิสัยท
"เอาของไปเก็บที่คอนโดก่อน แล้วค่อยไปหาแม่พายนะ" อธิพูดขึ้นขณะขับเคลื่อนรถออกจากสนามบิน"แล้วแต่พี่อธิเลย ไนท์ยังไงก็ได้อยู่แล้ว""แล้วแต่พี่ตลอดแหละเรา" มือหนาเอื้อมมาจับหัวทุยเล็กโยกเบาๆอย่างเอ็นดูRrrrrrrrrrr"ว่าไง" อธิใส่หูฟังแบบบูลทูธ แล้วกดรับสายทันที(.........................)"วันนี้ฉันไม่
"แม่พาย!" อธิสะดุ้งสุดตัวเมื่อเปิดไฟห้องนอนแล้วเจอคนเป็นแม่ยืนกอดอกใบหน้าถมึงทึงอยู่กลางห้องนอน ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นดักรออยู่ข้างล่าง นึกว่าโดนพ่อแทนจัดหนักหลับไปเสียแล้ว"แม่พายมาทำอะไรห้องอธิเงียบๆครับ อธิตกใจหมดเลย ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีกครับ" อธิพูดเสียงอ่อนเสียงหวานเดินเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะคนเ







