บทที่ 6

"อ่ะ สิงห์ซื้อมาให้" สิงห์เพื่อนในห้องเรียนยื่นไอศกรีมมาให้เอริน ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสือในเวลาพักกลางวันที่ซุ้มหน้าตึกเรียน พร้อมทั้งหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเธอ

"ขอบใจ" เอรินรับมากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ได้คิดอะไร เพราะเห็นสิงห์เป็นเพื่อนคนหนึ่ง

"แล้วเอวาไปไหนหล่ะทำไมเอรินถึงมานั่งอยู่คนเดียว" สิงห์ถาม

"ไปหาสาว ตอนนี้ไปปิ๊งรักพี่ม.4"

"แต่เอรินไม่ได้ชอบผู้หญิงเหมือนเอวาใช่ไหม"

"ชอบ แต่ชอบแบบเพื่อนนะ"

"แล้ว..." สิงห์จะพูดต่อแต่ก็มีน้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

"เอริน!"

"พี่ภู" เอรินยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของภู

"พี่ซื้อไอติมมาให้ แต่เอรินคงไม่อยากกินแล้ว" พูดจบเขาก็โยนไอศกรีมลงถังขยะแล้วเดินจากไปทันที

"พี่ภู" เอรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบามองตามภูไปอย่างไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไร เธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

"นี่พี่ภูรุ่นพี่ม.6 เพื่อนของพี่อาชิพี่ชายของเอรินใช่ไหม"

"ใช่ สิงห์รู้จักพี่ภูด้วยหรอ"

"พี่ณิชาที่อยู่ม.4 ลูกพี่ลูกน้องของสิงห์ชอบพี่ภูน่ะ"

"หรอ แล้วพี่ภูเขาชอบพี่ณิชาไหม"

"สิงห์ก็ไม่รู้เหมือนกัน กินไอติมหมดแล้ว งั้นเราเข้าห้องเรียนกันเถอะ"

"เอรินขอไปล้างมือก่อนนะ" พูดจบเอรินก็ลุกเดินไปล้างมือที่ห้องน้ำ

"อ้าวสิงห์ตามมาทำไม" เอรินออกมาเจอสิงห์ถือหนังสือของเธอยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ

"ก็จะได้ไม่เสียเวลาไง ป่ะขึ้นห้องเรียน"

"เอาหนังสือเอรินมา เอรินถือเอง" มือเล็กยื่นไปจะหยิบหนังสือจากสิงห์ แต่เขาก็ไม่ยอมให้

"สิงห์ถือให้ ไปเร็วออดดังแล้ว" สิงห์บอกหลังจากเสียงออดดังเตือนเวลาที่ต้องเข้าห้องเรียนในคาบบ่าย

"อื้ม..." เอรินรับคำในลำคอ แล้วเดินคู่กับสิงห์ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นภูยืนมองอยู่ด้วยสายตาไม่พอใจ

หลังเลิกเรียนเอวากับเอรินจะไปเรียนพิเศษที่โรงเรียนกวดวิชาตั้งแต่สี่โมงครึ่งถึงหกโมงครึ่งในวันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี ทั้งคู่เลือกที่จะเรียนเองตามความสมัครใจ แทนไทกับพรพระพายไม่เคยบังคับ หรือกะเกณฑ์ว่าลูกๆต้องเรียนแบบนั้นแบบนี้ แต่จะคอยสนับสนุนในทุกด้านที่ลูกๆสนใจ ให้มีอิสระในการเลือก ยกเว้นเรื่องผู้ชายที่ผู้เป็นพ่อกับพี่ชายหวงมาก คุยได้เป็นเพื่อนได้ แต่ห้ามจีบ ห้ามถูกเนื้อต้องตัว ไม่เช่นนั้นคนคนนั้นจะต้องเจ็บตัว แต่ก็มีพวกอยากลองดีที่มาจีบเอรินและแตะต้องตัวเอรินก็จะต้องเจอหมัดหนักๆ เท้าหนักๆของอาชินับไม่ถ้วน

"พี่อาชิขา ไปกินฮันนี่โทสต์ที่หน้าโรงเรียนกับเอวาไหมคะ" อาชิเดินออกมานอกโรงเรียนเพื่อจะไปที่รถสปอร์ตของตนเองที่จอดอยู่ที่จอดรถข้างโรงเรียน พร้อมกับเดลและภู

"ชวนแต่พี่ชาย ไม่ชวนเพื่อนพี่ชายบ้างหรอครับน้องเอวา" เดลพูด

"ถ้าพี่อาชิไปยังไงพี่เดลก็ตามไปโดยที่เอวาไม่ต้องชวนอยู่แล้ว"

"น้องเอวานี่ช่างรู้ใจพี่เดลจริงๆ...เชี่ยอาชิ" เดลตอบก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อถูกอาชิเบิดกระโหลก

"น้องกู" อาชิว่า

"พี่อาชิไปนะ เลี้ยงฮันนี่โทสต์น้องหน่อย พี่ภูไปด้วยกันนะคะ" เอวาออดอ้อนพี่ชาย

"เอาไปค่าฮันนี่โทสต์ แต่พี่ไม่ไปนะ พี่จะไปสนามยิงปืนกัน" อาชิล้วงกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันให้เอวาสองใบ

"ขอบคุณค่ะ พี่อาชิน่ารักที่สุด" เอวากระโดดหอมแก้มพี่ชาย

"แล้ววันนี้ไม่เรียนพิเศษกันหรอ" ภูถามแต่สายตาก็มองไปที่เอริน

"วันนี้ไม่เรียนค่ะ ก็เลยนัดเพื่อนๆไปกินฮันนี่โทสนี่แหละค่ะ นั่นไงมากันแล้ว" เอวาตอบพลางชี้ไปยังเพื่อนๆที่เดินมาทางนี้พอดี

"ปากกากับลิควิดที่สิงห์ยืมเอรินไป ขอบใจนะ" พอเดินมาถึงสิงห์ก็ยื่นปากกากับลิควิดให้เอวาทันที

"กูไปรอที่รถ" ภูบอกเสียงแข็ง มองหน้าเอรินด้วยความไม่พอใจ แล้วเดินไปทันที

"รอกูด้วย พี่เดลไปนะครับสาวๆ" เดลรีบเดินตามภูไปทันที ตามด้วยอาชิ

"พี่อาชิ พี่ภู พี่เดล โครตเท่ห์เลย" ก้อยเพื่อนในชั้นเรียนของเอวากับเอรินพูดขึ้น

"ใช่หล่อมากด้วย" มีนเพื่อนอีกคนพูด

"ก็น้องสาวยังสวยขนาดนี้ พี่ชายกับเพื่อนพี่ชายก็ต้องหล่อเป็นธรรมดา" เอวาพูด

"อ้าวเอวาสวยหรอ เป้นึกว่าเอวาหล่อเสียอีก" เป้ เพื่อนผู้ชายพูด

"สวยยะ ถึงเอวาจะชอบสาว แต่เอวาก็สวย"

"ไปกันเถอะ ถ้าช้าคนจะเยอะ" เอรินพูด

"พ่อกูส่งข้อความว่าให้กลับบ้านเร็ว กูคงไปสนามยิงปืนกับพวกมึงไม่ได้แล้ววะ" ภูพูดพร้อมทั้งทำท่าอ่านข้อความในสมาร์ทโฟน เมื่อเดินมาถึงรถยนต์คันหรูของเขา

"อ้าว แบบนี้ก็เหลือมึงกับกู จะเอาไง ยกเลิกหรือไปต่อ" เดลพูด

"ไปดิ สองคนก็สองคน แต่ถ้ามึงทำธุระเสร็จเร็วก็ตามไปนะเว้ย" อาชิพูด

"เออๆ ถ้าเสร็จเร็วกูตามไป" ภูพูดจบทุกคนก็เดินไปที่รถของตัวเอง

ภูรอให้อาชิกับเดลขับรถออกไปจนลับตา เขาจึงเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินไปที่ร้านฮันนี่โทสต์หน้าโรงเรียน

'พี่ภูรอที่หน้าร้าน'

'ออกมาหาพี่ภูที่หน้าร้านเดี๋ยวนี้'

'เอริน...'

"เอริน เสียงไลน์ดังหรือเปล่า" สิงห์พูดเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของเอริน เพราะเธอมัวแต่คุยกับเพื่อนๆอย่างสนุก

"อ้าวหรอ" เอรินยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางหน้าร้าน ก็เห็นภูยืนหันหลังอยู่

"เดี๋ยวเอรินมานะ" เอรินบอกแล้วรีบลุกออกไปทันที

"เอรินจะไปไหน" สิงห์ถาม แต่เอรินก็เดินออกไปหน้าร้านไม่ได้สนใจคำถามของสิงห์

ภูเดินไปที่ลับตาคนโดยที่เอรินเดินตามไป

"กลับบ้านเดี๋ยวนี้ พี่ภูไปส่ง" ภูพูดทันที

"ทำไมคะ" เอรินถามด้วยความไม่เข้าใจ

"พี่ภูบอกให้กลับเอรินก็ต้องกลับ" ภูบอกเสียงแข็ง

"หนูขอเหตุผล"

"เพราะพี่อยากให้กลับไง"

"พี่ภูไม่มีเหตุผล งั้นหนูกลับเข้าไปในร้านนะ" เอรินหันหลังจะเดินกลับแต่ภูก็ดึงแขนไว้

"พี่ภูไม่ชอบที่เอรินอยู่ใกล้ไอนั้น"

"ไอนั้น? พี่ภูหมายถึงสิงห์กับเป้หรอคะ ถ้าใช่ หนูว่าพี่ภูยิ่งไม่มีเหตุผล"

"ไอสิงห์มันชอบเอริน พี่เป็นผู้ชายด้วยกันพี่ดูออก

"พี่ภูคิดมากไปแล้ว"

"แล้วถ้าพี่ภูบอกว่าหึง พี่ภูมีเหตุผลพอไหม"

"ไม่พอค่ะ เพราะสิงห์กับเป้เป็นเพื่อนหนู...เอวาไลน์ตามแล้ว หนูต้องเข้าไปในร้านแล้ว พี่ภูปล่อยหนู" เอรินบอก พยายามแกะมือที่กำแขนเรียวเล็กของเธอออก

"เอรินก็ยังเหมือนเดิม ตั้งแต่เด็กจนถึงวันนี้" พูดจบภูก็ปล่อยแขนแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้เอรินยืนงงกับคำพูดของเขา ก่อนจะมีเสียงแจ้งเตือนแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง เธอจึงหลุดออกจากภวังค์ เดินกลับไปที่ร้าน

ภูยืนมองเอรินเดินเข้าไปในร้านด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ตอนเด็กเอรินบอกให้เขากับเธอห่างกัน เธอก็บอกเขาว่ามีเหตุผล ขอให้เขาเข้าใจเธอ แต่พอเขาไม่เข้าใจเขาก็คือคนที่ไม่มีเหตุผล และวันนี้เขาก็ยังเป็นคนที่ไม่มีเหตุผลสำหรับเธอเหมือนเดิม

ภู เดลมาให้ชะเอมติวหนังสือที่บ้านของอาชิ ขณะที่กำลังนั่งติวกันอยู่เสียงหวานๆของสองสาวฝาแฝดก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของอธิน้องชายอีกคน

"พี่อาชิขา" เอวา เอรินร้องเรียกพี่ชายพร้อมกัน แต่เอรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอหน้าภู ที่กำลังมองเธอนิ่งยังโกรธเรื่องวันนั้น จนเธอต้องเบือนหน้าหลบสายของเขา

แทนไทกับพรพระพายชวนทุกคนอยู่ทานข้าวเย็น และชวนทุกคนไปเที่ยวภูเก็ตด้วยกันในช่วงปิดเทอมใหญ่

"อื้ออออ...พี่ภูปล่อยหนูนะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น" ภูหาโอกาสมาดักรอเอรินหลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ มือหนาปิดปากเธอไว้ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในห้องน้ำ แล้วกดล็อก

"เอรินจะไม่ง้อพี่ภูเลยใช่ไหม" ภูผลักเอรินติดพนังห้องน้ำ มือหนาทั้งสองข้างจับไหล่มนของเธอไว้

"หนูทำอะไรผิดหรอ ทำไมหนูต้องง้อพี่ภู" เอรินถาม เพราะเธอก็ไม่รู้จริงๆว่าตัวเองทำอะไรให้ภูไม่พอใจ

"เอรินไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่"

"หนูไม่รู้จริงๆ จู่ๆพี่ภูก็ไม่พูดกับหนู มองหนูด้วยสายตาแบบนั้น"

"พี่ภูหึง เอรินรู้ไหมว่าพี่ภูหึง"

"พี่ภู หนูเจ็บ" เอรินเบ้หน้าเมื่อภูเผลอบีบไหล่ของเธออย่างแรง

"พี่ภูขอโทษ" ภูค่อยๆปล่อยมือออกจากไหล่มน แล้วอุ้มยกคนตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า

"พี่ภูอย่าทำแบบนี้ คุยกันให้รู้ระ...อื้อออ" จมูกโด่งคลอเคลียกับซอกคอขาว ไล้ขึ้นไปจูบนวลแก้มหนักๆ ก่อนจะจูบปิดปากเธออย่างอ่อนโยน

ร่างเล็กครางอื้อในลำคอ มือพยายามผลักไส แต่เขากลับไม่ผละถอยหนี หน่ำซ้ำยังเพิ่มความร้อนแรง ผ่านบทจุมพิตที่แสนหวาน

มือที่ผลักอก เปลี่ยนเป็นขยำท่อนแขนแกร่งไว้อย่างลืมตัว เนิ่นนานกว่าเขาจะถอนจูบออก

"พี่ภูหึง...เอรินรู้ไหมว่าพี่ภูหึง...หึงผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เอริน พี่ภูไม่ชอบ" ภูจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ลูบไล้เรียวแขนเล็กอย่างเบามือ ยกมือเล็กขึ้นมาจูบอย่างทะนุถนอม ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้จมูกโด่งชนจมูกโด่งเล็ก รู้สึกถึงลมหายใจผะผ่าวของกันและกัน เอ่ยบอกเธอเสียงแหบพร่า

"พี่ภูเป็นคนที่มีเหตุผลกับทุกเรื่อง แต่ทำไมกับเรื่องของเราพี่ภูไม่เคยมีเหตุผลเลย"

"เรื่องของเรามีเพียงเหตุผลเดียวคือพี่ภูรักเอรินมาก รักมากรู้ไหม"

"รัก แต่ทำไมไม่เคยฟังเหตุผลของหนูบ้างเลย สิงห์เขาเป็นเพื่อนหนู ก็เหมือนกับที่พี่ชะเอมเป็นเพื่อนพี่ภู"

"แต่ไอนั้นมันชอบเอริน"

"พี่ภูคิดมาก จะต้องให้หนูทำยังไงพี่ภูถึงจะเลิกคิดมากได้"

"ก็แค่อยู่ห่างจากผู้ชายทุกคน"

"มันเป็นไปไม่ได้ หนูมีเพื่อนร่วมชั้นเป็นผู้ชายถึงยี่สิบคน จะไม่ให้หนูคุยกับใครเลยมันไม่ได้ พี่ภูต้องเป็นคนที่มีเหตุผลมากกว่านี้"

"พี่ภูหึง พี่ภูไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เอรินของพี่ภู"

"พี่อาชิเคยบอกว่าพี่ภูคือคนที่มีเหตุผลที่สุดในกลุ่ม ไม่ว่าจะทำอะไรจะใจเย็น คิดก่อนทำเสมอ แต่หนูกลับไม่รู้สึกเลยว่าพี่ภูจะเป็นคนแบบที่พี่อาชิบอก หนูว่าพี่ภูไร้เหตุผล เอาแต่ใจ ขี้งอนเหมือนเด็ก เด็กกว่าหนูด้วย" พูดจบเอรินก็ผลักภูออกห่างกระโดดลงจากเคาน์เตอร์อ่างล่างหน้าแล้วเปิดประตูออกไปทันที