INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -2-
Fecha de publicación:
2026-10-17 14:45:45บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -2-
อาเดรียนส่ายหน้า ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเมื่อผลการค้นหาปรากฏ
“เอเลนา...”
“อะไร”
เขาไม่ตอบทันที เธอจึงโน้มตัวไปอ่านเอง NOTE_17 — DELETE
วันที่ลบระบุไว้เมื่อหกปีก่อน ส่วนชื่อบัญชีที่ใช้ในการดำเนินการคือ...
Antonio Marino
เอเลนานิ่งไป
“เดี๋ยวนะ”
เธอแย่งเมาส์จากมืออาเดรียน แล้วเลื่อนขึ้นไปตรวจวันที่อีกครั้ง
“ระบบบันทึกผิดหรือเปล่า”
“ผมยังยืนยันไม่ได้”
“เพราะวันนั้นพ่อฉัน...”
เธอพูดไม่จบ
อาเดรียนรีบตรวจข้อมูลซ้ำ ก่อนหันมามอง
“ไฟล์ถูกลบหลังพ่อคุณเสียชีวิตประมาณสองเดือน”
เอเลนาจ้องหน้าจอ มีใครบางคนใช้บัญชีของพ่อหลังจากเขาตาย และคนคนนั้นต้องรู้ด้วยว่าไฟล์นี้อยู่ตรงไหน
“มีใครได้รับสิทธิ์ใช้บัญชีพ่อบ้าง”
“เท่าที่ผมจำได้ หลังงานศพก็ไม่มีใครใช้บัญชีนี้แล้ว”
“จำได้กับมีหลักฐานไม่เหมือนกันนะ”
“รู้แล้วครับ คุณนักข่าว”
อาเดรียนหันกลับไปค้นประวัติการกำหนดสิทธิ์ ขณะที่เอเลนาจดวันที่กับชื่อบัญชีลงในสมุด ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายหน้าจอเก็บไว้
“หาไฟล์สำรองด้วย”
“ของเก่าขนาดนั้นอาจไม่มีแล้ว”
“ลองก่อน”
“คุณนี่นะ...”
“เลิกบ่นแล้วทำงาน!”
อาเดรียนหัวเราะ ก่อนลงมือค้นระบบสำรองต่อ เอเลนานั่งรอได้พักหนึ่งก็เริ่มทนไม่ไหว เธอลุกออกไปชงกาแฟ แล้วกลับมาพร้อมแก้วสองใบ
“ของนาย”
อาเดรียนรับไปดื่มโดยไม่ต้องถาม
“ยังจำได้ด้วย”
“อะไร”
“กาแฟไม่ใส่น้ำตาล”
“ทำงานด้วยกันมาตั้งกี่ปีแล้ว ฉันต้องจำได้สิ”
เอเลนานั่งลง ก่อนเปิดสมุดขึ้นมาดูอีกครั้ง อาเดรียนไม่ได้พูดต่อ แต่เธอรู้ว่าเขากำลังมองอยู่
“อย่ามองแบบนั้น”
“แบบไหน”
“เหมือนกำลังจะถามว่าฉันเสียใจหรือเปล่า”
เขาวางแก้วลง
“ก็เสียใจอยู่ไม่ใช่เหรอ”
เอเลนาหยุดมือ คำถามง่าย ๆ กลับทำให้เธอตอบไม่ออก ตั้งแต่ลูกาหายตัวไป เธอยุ่งอยู่กับการตามหาเขา ยุ่งกับดาเมียน และยุ่งกับเอกสารเกี่ยวกับการตายของพ่อ จนแทบไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร
“ฉันยังไม่รู้เลยว่าควรเสียใจเรื่องไหนก่อน”
อาเดรียนเงียบไป
เอเลนาฝืนยิ้ม
“เพราะฉะนั้นรีบหาไฟล์ให้เจอ ฉันจะได้มีเรื่องอื่นให้คิด”
“ครับ หัวหน้า”
“ใครเป็นหัวหน้า”
“คนที่กำลังสั่งผมทุกอย่างนี่ไง”
เธอหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนเสียงของอาเดรียนจะดังขึ้นอีกครั้ง
“เจอแล้ว!”
เอเลนารีบวางแก้ว
“ไหน!”
“ใจเย็นสิ เดี๋ยวระบบค้าง”
“อาเดรียน!”
“ครับ ๆ เปิดแล้ว!”
หน้าจอปรากฏไฟล์สำรองของ NOTE_17 แต่แทนที่จะเป็นบันทึกข้อความอย่างที่ทั้งคู่คาดไว้ มันกลับเป็นแฟ้มภาพถ่ายจำนวนหนึ่ง
ภาพแรกเป็นสำเนาใบขนสินค้า
ภาพถัดมาเป็นโกดังที่ถ่ายจากระยะไกล
ตามด้วยเอกสารอีกหลายแผ่นที่ถูกถ่ายเอียงจนอ่านข้อความได้ไม่ครบ เอเลนาจดหมายเลขเอกสารลงในสมุด ก่อนให้อาเดรียนเปิดภาพต่อไป แล้วเธอก็หยุดหายใจไปชั่วขณะ
“เดี๋ยว!”
อาเดรียนสะดุ้ง
“อะไร!”
“กลับไปภาพเมื่อกี้”
เขาคลิกย้อนกลับ บนหน้าจอเป็นภาพมือของใครบางคนที่ยื่นออกมาเหนือโต๊ะ กลางฝ่ามือมีวัตถุโลหะวงเล็กวางอยู่
เอเลนาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้
“ขยายหน่อย”
อาเดรียนทำตาม
ภาพเริ่มแตกเมื่อขยายมากขึ้น แต่ยังมองเห็นว่าเป็นแหวนสีเงิน ตัวเรือนเรียบ และมีร่องเล็ก ๆ อยู่ด้านใน
เอเลนาจ้องภาพนั้น ทำไมถึงคุ้นขนาดนี้...เธอรีบเปิดโทรศัพท์ เลื่อนหารูปที่ถ่ายไว้เมื่อสองเดือนก่อน ก่อนวางลงข้างหน้าจอคอมพิวเตอร์
อาเดรียนมองภาพทั้งสองสลับกัน
“นี่มันอะไร”
เอเลนาไม่ได้ตอบ
ภาพในโทรศัพท์เป็นรูปแหวนแต่งงานที่เธอกับลูกาเลือกด้วยกัน
วันนั้นทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ในร้านเกือบสองชั่วโมง ลูกาอยากได้แหวนวงเรียบที่สุด แต่เธอกลับไม่ชอบวงไหนเลย เพราะรู้สึกว่ามันดูธรรมดาเกินไป สุดท้ายเธอจึงเป็นคนขอให้ร้านเพิ่มร่องเล็ก ๆ ด้านในตัวเรือน
ลูกายอมตกลง
ตอนนั้นเธอยังแกล้งเขาด้วยซ้ำว่า ถ้าไม่เห็นด้วยก็เลือกแหวนกันต่ออีกสองชั่วโมง
เธอจำได้ว่าเขาหัวเราะ ก่อนบอกว่าตามใจเจ้าสาว
แล้วทำไม...
เอเลนาก้มมองหน้าจออีกครั้ง
แหวนในภาพเก่ามีรูปทรงคล้ายกันจนน่าตกใจ แม้กระทั่งร่องด้านในก็ยังดูเหมือนอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกัน
แต่ภาพถูกถ่ายจากระยะไกล เมื่อขยายมากขึ้น รายละเอียดของร่องกลับพร่าเลือนจนแยกไม่ออกว่ามันมีขนาดหรือรูปแบบตรงกันจริงหรือไม่
เธอยืนยันไม่ได้ว่าเป็นแหวนแบบเดียวกัน
ยิ่งไม่มีหลักฐานว่าเป็นแหวนวงเดียวกัน
แต่ความคล้ายคลึงขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
“เอเลนา”
อาเดรียนหันมามอง
“คุณรู้จักแหวนในภาพเหรอ”
เธอชี้ไปยังโทรศัพท์ของตัวเอง
“ฉันเป็นคนเลือกแหวนวงนี้”
“หมายความว่ายังไง”
“แหวนแต่งงานของลูกา”
อาเดรียนมองภาพทั้งสองอีกครั้ง ก่อนขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวนะ ภาพบนคอมพิวเตอร์มาจากไฟล์สำรองของพ่อคุณไม่ใช่เหรอ”
“ใช่”
“แต่คุณบอกว่าเพิ่งเลือกแหวน?”
“สองเดือนก่อน”
อาเดรียนเงียบไปทันที เอเลนาหยิบสมุดขึ้นมาเปิด ก่อนก้มมองวันที่ในประวัติการลบไฟล์อีกครั้ง
หกปีก่อน...
แต่วันลบไฟล์ไม่ได้ยืนยันว่าภาพทุกใบถูกถ่ายเมื่อไร และการพบไฟล์ในคลังของพ่อก็ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าไม่มีใครนำข้อมูลมาเพิ่มภายหลัง
เธอต้องตรวจสอบเรื่องนั้นก่อน
ถึงอย่างนั้น คำถามอีกข้อกลับผุดขึ้นมาในหัว
วันเลือกแหวน ลูกาเป็นคนยืนกรานว่าอยากได้วงเรียบ ส่วนร่องด้านในเป็นสิ่งที่เธอเสนอเอง เขาไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจอะไรเลย แล้วถ้าแหวนในภาพเก่านี้เป็นต้นแบบบางอย่างจริง ๆ...ลูกาจะเคยเห็นมันมาก่อนหรือเปล่า
เอเลนาลุกพรวดจากเก้าอี้
“อาเดรียน เราต้องตรวจวันที่ของภาพต้นฉบับ!”
“ทำไม”
เธอชี้ไปยังแหวนบนหน้าจอ
“เพราะฉันอยากรู้ว่าภาพนี้ถูกถ่ายเมื่อไร ใครเอามันมาเก็บไว้ในแฟ้มพ่อฉัน...”
เธอหยุด ก่อนหันไปมองรูปแหวนแต่งงานในโทรศัพท์อีกครั้ง
“แล้วทำไมมันถึงเหมือนแหวนที่ลูกาพาฉันไปเลือกเมื่อสองเดือนก่อนขนาดนี้!”
Último capítulo
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 12 บ้านลับและข้อความที่ไม่เคยถูกลบ -2-
บทที่ 12 บ้านลับและข้อความที่ไม่เคยถูกลบ -2-คืนนั้นเอเลนานอนหลับสนิทกว่าที่คิด บางทีอาจเพราะเหนื่อยจนร่างกายทนไม่ไหว หรืออาจเพราะบ้านหลังนี้เงียบจนไม่มีอะไรให้ต้องคอยระแวงตลอดเวลาแต่พอลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็พบว่าตัวเองกำลังนอนล้ำเข้าไปในเขตของคนอื่น!หมอนกั้นเขตแดนใบหนึ่งตกลงไปอยู่ข้างเตียง ส่วนแขนของเธอพาดอยู่บนหมอนอีกใบดาเมียนตื่นแล้ว และกำลังมองเธออยู่!“ห้ามพูด!”เขาเลิกคิ้ว“ผมยังไม่ได้พูด”“ห้ามหัวเราะด้วย”“ผมก็ยังไม่ได้หัวเราะ”“แต่นายกำลังจะหัวเราะ!”เอเลนารีบถอยกลับฝั่งตัวเอง ก่อนคว้าหมอนมาจัดเรียงใหม่อย่างหงุดหงิดดาเมียนขยับลุกจากเตียง“ผมจะไปชงกาแฟ”“นายยังหาแก้วไม่เจอเลย!”“เมื่อคืนคุณบอกตำแหน่งแล้ว”เธอคว้าหมอนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ดาเมียนเดินออกจากห้องไปเสียก่อนคนบ้า!เอเลนาส่ายหน้า ก่อนลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมที่พาดไว้ข้างเตียง ระหว่างนั้นเสื้อเชิ้ตของดาเมียนที่วางอยู่บนเก้าอี้กลับร่วงลงพื้น มีวัตถุชิ้นเล็กหล่นออกมาจากกระเป๋าด้านในเธอก้มลงเก็บ โทรศัพท์มือถือสีดำเครื่องหนึ่งเก่าจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นของผู้ชายที่สามารถเปลี่ยนรถได้สามคันภายในคืนเดียวเอเลนาพลิกดูด้าน
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 12 บ้านลับและข้อความที่ไม่เคยถูกลบ -1-
บทที่ 12 บ้านลับและข้อความที่ไม่เคยถูกลบ -1-“เราไม่ได้กลับคฤหาสน์”เอเลนาพูดขึ้นหลังจากตรวจเส้นทางบนโทรศัพท์เป็นครั้งที่สาม รถแล่นออกจากถนนสายหลักมาสักพักแล้ว สองข้างทางมีแต่ต้นไม้กับความมืด แม้แต่แสงไฟจากท่าเรือก็หายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ดาเมียนเงยหน้าจากโทรศัพท์“ไม่ได้กลับ”“แล้วนายคิดจะพาฉันไปไหน”“บ้านพัก”“บ้านใคร”“ของผม”เอเลนามองแผนที่อีกครั้ง“ทำไมต้องอ้อมมาไกลขนาดนี้”“คนของผมเจอรถต้องสงสัยสองคันใกล้เส้นทางกลับคฤหาสน์”“แล้วนายก็เปลี่ยนรถกลางทาง?”“คุณก็นั่งอยู่ตอนเปลี่ยน”เธอหันขวับ“ฉันกำลังถามว่ามีใครตามมาอีกหรือเปล่า!”ดาเมียนลดโทรศัพท์ลงทันที“ตอนนี้ยังไม่พบ แต่ผมไม่อยากเสี่ยง”เอเลนาพยักหน้า คราวนี้เธอไม่ได้เถียง เพราะสภาพข้อมือที่ยังมีรอยแดงทำให้จำได้ดีว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเกิดอะไรขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูภาพถ่ายแหวนของลูกาอีกครั้งภาพใบล่าสุดถูกพบในตัวชายที่ปลอมเป็นพนักงานบริการ วันที่ด้านหลังระบุว่าถ่ายไว้ห้าวันก่อนงานแต่ง ซึ่งทำให้เธอมีคำถามเพิ่มขึ้นอีกเป็นสิบข้อ และเธอจะไม่ยอมนอนหลับสบาย ๆ จนกว่าจะรู้ว่าใครกำลังตามหาแหวนวงนั้น!“บ้านพักที่ว่านี่มีชื่อของ
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 11 ชุดดำและอันตรายที่ไม่ได้จัดฉาก -2-
บทที่ 11 ชุดดำและอันตรายที่ไม่ได้จัดฉาก -2-ชายคนนั้นเริ่มเดินตรงเข้ามา“มาดามวาเลนเตครับ”เอเลนายิ้มรับ“มีอะไรคะ”“มีคนจากบ้านมารอพบคุณด้านนอกครับ บอกว่ามีของสำคัญเกี่ยวกับคุณลูกา”หัวใจเธอกระตุกวูบ แต่เอเลนาไม่ได้แสดงออก เธอก้มมองป้ายชื่อบนอกเขาแทน ขอบบัตรสีน้ำเงินเข้มเมื่อครู่พนักงานบริการที่ยกเครื่องดื่มให้เธอสวมบัตรขอบสีเขียวทั้งหมด“บ้านไหนคะ”ชายคนนั้นชะงัก“บ้านของคุณครับ”“ช่วงนี้ฉันมีอยู่สองบ้านค่ะ”รอยยิ้มของเขาฝืดลงทันที“ผมไม่ทราบรายละเอียด คนที่มารอบอกเพียงว่าต้องคุยกับคุณโดยตรง”เอเลนาพยักหน้า“งั้นช่วยนำทางหน่อยค่ะ”ชายคนนั้นรีบหันหลัง ทันทีที่เขาเดินนำ เอเลนาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มรักษาความปลอดภัยที่เธอเลือกเอง สงสัยพนักงานปลอม บัตรขอบน้ำเงิน กำลังพาฉันไปทางออกบริการ ให้คนมาตรวจสอบเงียบ ๆเธอส่งตำแหน่งปัจจุบัน พร้อมเปิดแชร์พิกัดสด จากนั้นจึงเหลือบมองหาคนของตัวเองในห้องจัดเลี้ยงเธอเห็นหนึ่งในนั้นอยู่ใกล้ประตูทางออก เขาก้มดูโทรศัพท์ ก่อนเงยหน้าขึ้นมาทางเธอทันทีเอเลนาคลายความกังวลลงเล็กน้อย เธอไม่ได้ตั้งใจจะเดินตามชายแปลกหน้าออกไปโดยไม่มีใครรู้ แ
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 11 ชุดดำและอันตรายที่ไม่ได้จัดฉาก -1-
บทที่ 11 ชุดดำและอันตรายที่ไม่ได้จัดฉาก -1- * * * ---------------------------* * *“เปลี่ยนชุด”เอเลนาหยุดมือตอนกำลังติดต่างหูข้างที่สอง เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มผ่านกระจก ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”“ผมบอกให้เปลี่ยนชุด”ดาเมียนยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าเธอลงไปยังชุดราตรีสีดำ ก่อนหยุดอยู่ตรงแผ่นหลังที่เปิดลึกเกือบถึงเอวเอเลนามองตามสายตานั้นแล้วเข้าใจทันที“อ๋อ...”เธอวางต่างหูลง หยิบกระเป๋าคลัตช์ขึ้นมาถือ ก่อนเดินตรงไปหาเขา“ช่วยบอกหน่อยสิว่าข้อไหนในสัญญาอนุญาตให้สามีเลือกเสื้อผ้าให้ภรรยาได้”ดาเมียนเม้มปาก“ไม่มี”“ดี งั้นจบ”เธอเดินผ่านเขาไป แต่ชายหนุ่มกลับพูดตามหลัง“คืนนี้มีคนในแฟ้มออร์ฟิอุสมาร่วมงานด้วย”เอเลนาหยุดเดิน“แล้ว?”“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ชุดแบบนี้จะทำให้คุณเคลื่อนไหวลำบาก”เธอหันกลับมามองอย่างไม่ค่อยเชื่อ“นายเป็นห่วงเรื่องนั้นจริง ๆ เหรอ”“ส่วนหนึ่ง”“อีกส่วนล่ะ”ดาเมียนมองเธอตรง ๆ“ผมไม่ชอบให้ใครมอง”เอเลนาหลุดหัวเราะ“งั้นคืนนี้นายคงเหนื่อยหน่อยนะ เพราะฉันตั้งใจแต่งตัวมาให้คนมอง”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเธอยิ้มกว้างกว่าเดิม“โ
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -2-
บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -2-อาเดรียนส่ายหน้า ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเมื่อผลการค้นหาปรากฏ“เอเลนา...”“อะไร”เขาไม่ตอบทันที เธอจึงโน้มตัวไปอ่านเอง NOTE_17 — DELETEวันที่ลบระบุไว้เมื่อหกปีก่อน ส่วนชื่อบัญชีที่ใช้ในการดำเนินการคือ...Antonio Marinoเอเลนานิ่งไป“เดี๋ยวนะ”เธอแย่งเมาส์จากมืออาเดรียน แล้วเลื่อนขึ้นไปตรวจวันที่อีกครั้ง“ระบบบันทึกผิดหรือเปล่า”“ผมยังยืนยันไม่ได้”“เพราะวันนั้นพ่อฉัน...”เธอพูดไม่จบอาเดรียนรีบตรวจข้อมูลซ้ำ ก่อนหันมามอง“ไฟล์ถูกลบหลังพ่อคุณเสียชีวิตประมาณสองเดือน”เอเลนาจ้องหน้าจอ มีใครบางคนใช้บัญชีของพ่อหลังจากเขาตาย และคนคนนั้นต้องรู้ด้วยว่าไฟล์นี้อยู่ตรงไหน“มีใครได้รับสิทธิ์ใช้บัญชีพ่อบ้าง”“เท่าที่ผมจำได้ หลังงานศพก็ไม่มีใครใช้บัญชีนี้แล้ว”“จำได้กับมีหลักฐานไม่เหมือนกันนะ”“รู้แล้วครับ คุณนักข่าว”อาเดรียนหันกลับไปค้นประวัติการกำหนดสิทธิ์ ขณะที่เอเลนาจดวันที่กับชื่อบัญชีลงในสมุด ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายหน้าจอเก็บไว้“หาไฟล์สำรองด้วย”“ของเก่าขนาดนั้นอาจไม่มีแล้ว”“ลองก่อน”“คุณนี่นะ...”“เลิกบ่นแล้วทำงาน!”อาเดรียนหัวเราะ ก่อนลงมือค้นระบบสำรองต่
รักร้ายของดาเมียน บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -1-
บทที่ 10 คนที่ค้นแฟ้มของคนตาย -1- * * * ---------------------* * * “พวกคุณรอตรงนี้ค่ะ” เอเลนาหยุดหน้าประตูกระจกของสำนักข่าว ก่อนหันกลับไปหาผู้คุ้มกันสองคนที่เดินตามเธอมาตั้งแต่ลงจากรถ “แต่คุณวาเลนเตสั่งให้เราอยู่ใกล้คุณครับ” “ตรงนี้ก็ใกล้แล้ว” “ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา...” “ฉันจะตะโกนเรียก” ชายทั้งสองมองหน้ากันอย่างลำบากใจ เอเลนาจึงชี้ไปยังเก้าอี้รับรองหน้าห้องข่าว “นั่งตรงนั้นก็ได้ มีเครื่องชงกาแฟอยู่ด้วย แต่ห้ามเข้ามาถามพนักงาน ห้ามตรวจคอมพิวเตอร์ แล้วก็ห้ามไปยืนจ้องโต๊ะใคร เข้าใจไหมคะ” “ครับ” “ดีค่ะ” เอเลนาเปิดประตูเข้าไป ก่อนนึกอะไรขึ้นได้จึงหันกลับมาอีกครั้ง“แล้วถ้าดาเมียนโทรมา บอกเขาด้วยว่าฉันไม่ได้หนี” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งยกมือแตะหูฟังทันที เธอถึงกับกลอกตา ให้ตายเถอะ! อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นกำลังฟังอยู่จริง ๆ แต่พอเดินพ้นประตูกระจก ความหงุดหงิดก็ลดลงโดยไม่รู้ตัว เสียงโทรศัพท์ดังมาจากโต๊ะข่าวด้านใน มีใครบางคนตะโกนถามเรื่องพาดหัว ขณะที่พนักงานอีกคนกำลังเถียงกับเครื่องถ่ายเอกสาร กลิ่นกาแฟลอยมาจากมุมห้องเห
También te puede gustar
It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.0K vistasผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล15.0K vistasบ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees28.3K vistasขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม12.6K vistasเดิมพันลวงรักร้าย
SS.WONDER82 vistasพ่อเลี้ยงชินกรณ์
Badstyle_1.4K vistasเจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา
กะหล่ำหมี1.1K vistasเทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง398 vistas
