Novels by อักษราลัย

ริตาฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล มีส้มนั่งกุมมืออยู่ข้างหนึ่ง เธอเห็นหมวดแดนดินนั่งบนโซฟา พลิกแฟ้มในมืออ่านอย่างตั้งใจ เมื่อริตาขยับตัวส้มก็รู้สึกตัว “อ้าวริตา ฟื้นแล้วเหรอ” “ส้มเหรอ ทำไมเรามาอยู่นี่ได้ล่ะ” “เดี๋ยวค่อยพูดเถอะ” พูดจบส้มก็กดกริ่งเรียกให้พยาบาลเข้ามาในห้อง พยาบาลและหมอเดินเข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน หมดตรวจเลิกนัยน์ตาเธอเอาไฟฉายอันเล็ก ๆ ส่อง วัดชีพจรที่มือ ตรวจอัตราการเต้นของหัวใจ และฟังเสียงจากปอดด้วยสเต็ทโตสโคป หมอยิ้มให้เธอก่อนจะหันไปพูดกับส้มว่า“เรียบร้อยดีทุกอย่าง คนไข้ไม่เป็นอะไรแล้วครับ” แล้วก็เดินออกจากห้องไป หมวดขยับตัวเข้ามาแทนที่หมอ ยิ้มให้ริตา ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ผมบอกให้รอผมก่อน ริตาก็ไม่เชื่อ ดีนะครับที่ผมเอะใจเลยรีบไปช่วยไว้ได้ทัน”“ริตาขอโทษค่ะ มันสุดวิสัยน่ะค่ะ คุณอาทบอกว่ามีเวลาให้ริตาแป๊บเดียว”“ไม่ต้องพูดหรอกครับ เรารู้เรื่องหมดแล้ว เพราะเปิดดูโทรศัพท์ของคุณอาทแล้ว” “หิวน้ำจัง” ริตาพูดลอย ๆ ส้มจึงขยับตัวนำน้ำมาให้เธอดื่ม เมื่อดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่แล้ว ริตาก็ขยับตัวลุกขึ้นจากการนอนมาเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนด้วยความช่วยเหลือของส้ม“

ข้อความนั้นเป็นข้อความตัวพิมพ์จากคอมพิวเตอร์ไม่ใช่ลายมือเขียน และริตามั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของคนในตึกอย่างแน่นอน หรือฆาตกรจะคือ... ริตาถ่ายภาพข้อความนั้นส่งในโปรแกรมแชทให้หมวดแดนดิน และคุณอาท ก่อนจะกดโทรศัพท์โทรหาส้ม เพราะว้าวุ่นใจ จนต้องคุยกับใครสักคน“ส้ม เราจะทำยังไงดี” น้ำเสียงร้อนรนนั้นทำให้ส้มตกใจ“มีอะไรเหรอแก พรุ่งนี้ฉันจะไปกรุงเทพฯ พอดี มีสัมมนาจะเลิกตอนบ่ายสาม เดี๋ยวไปหานะดีไหม”“ก็ดีเหมือนกัน เรากลัวไปหมดแล้ว ว่าแต่ตอนนี้คุยได้ไหม”“ได้ เลิกงานแล้ว ฉันกำลังพักเบรกก่อนทำโอทีน่ะ เพราะจะเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อนไปสัมมนา มีอะไรเล่ามาเลย”ริตาพรั่งพรูเรื่องราวทั้งหมดให้ส้มฟัง ด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น ส้มเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ให้ริตามาเสมอ ยามท้อใจ ยามมีปัญหา ส้มเป็นคนเดียวที่ช่วยให้ริตาผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มาได้“เรื่องราวเยอะขนาดนี้เลย แต่เราจะคิดว่าเป็นคุณอาทไม่ได้หรอกนะแก เพราะกุญแจน่ะเจ้าของห้องอาจปั๊มให้ใครก็ได้ เหตุการณ์อาจแค่บังเอิญ และอพาร์ทเมนท์ไหน ๆ ก็มีเรื่องราวมากมายเกือบทุกที่แหละ”“แล้วกระดาษใบนั้นที่สอดเข้ามาล่ะส้ม คนนอกจะสอดเข้ามาได้ยังไง”“อันนี้น่าคิดที่สุด เอางี

“จงเชื่อคนที่ควรเชื่อ” ริตาตื่นมากับความจำของคำนี้ในหัว แล้วใครกันคือคนที่ควรเชื่อ ริตาจะเชื่อใครได้บ้าง คนที่ตึกนี้ก็มีแค่ฝน คุณอาทเจ้าของตึก คุณทหารก็เพิ่งคุยกันครั้งเดียว คุณน้ำก็เป็นวิญญาณไปแล้ว หรือจะเชื่อหมวดแดนดินได้ ก็เขาเป็นตำรวจคงจะน่าเชื่อถือที่สุดแล้วล่ะมั้ง เมื่อคิดแบบนั้น ริตาจึงอาบน้ำแต่งตัวขับรถไปหาหมวด“คุณริตา มาหาผมแต่เช้ามีอะไรครับ” หมวดทักริตา เพราะนี่เพิ่งจะแปดโมงกว่า ก็พบริตามาหา และจอดรถแทบจะไล่เลี่ยกันเลยทีเดียว“ริตาร้อนใจ เรื่องเมื่อวานที่ไลน์มาถามน่ะค่ะ เห็นหมวดยังไม่ตอบ และริตาก็ไม่ค่อยสบายใจ เลยอยากมาปรึกษาด้วยน่ะค่ะ”“อ๋อ ผมได้แฟ้มมาเมื่อวานตอนค่ำแล้ว ว่าจะดูเช้านี้เหมือนกัน ไปครับไปกินกาแฟที่ห้องทำงานผมก่อนดีกว่า สมองจะได้โล่ง” เขารู้สึกพึงพอใจในตัวของริตา ผู้หญิงคนนี้สวยแบบสบายตาไม่ฉูดฉาด นิสัยก็ไม่วุ่นวาย เป็นคนมีเหตุผล พูดจารู้เรื่อง ไม่เจ้าอารมณ์ ไม่หยาบคาย จึงยินดีที่จะคุยกับริตา จริง ๆ เขาอยากสานสัมพันธ์กับเธอมากกว่านี้ แต่สถานการณ์ยังไม่เป็นใจสักเท่าไหร่ริตาหยิบแฟ้มบนโต๊ะนั้นขึ้นมาดู เมื่อหมวดแดนดินผายมืออนุญาต แฟ้มแรกเป็นของห้องสามีภรรยา ภาพ

ริตากลับเข้าห้องพัก อดคิดถึงภาพในห้องพักคุณน้ำที่เห็นมาในวันนี้ไม่ได้ มั่นใจว่าที่เธอเห็นในความฝันคือความจริงที่คุณน้ำแสดงให้เห็น ทุกอย่างกระจ่างชัด เพียงแต่ว่าผู้ร้ายเท่านั้นที่คลุมหน้าตามิดชิด จนไม่อาจรู้ได้ว่าคือใครกัน ริตาอาบน้ำสวดมนต์แผ่บุญกุศลให้คุณน้ำ ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ในฝันเธอเห็นภาพคนร้ายคนแรกเปิดโม่งคลุมหน้าออก ริตาตะลึงงันไป เพราะภายใต้โม่งนั้นคือ คุณอาท สะดุ้งตื่นเนื้อตัวเย็นยะเยียบ ตกใจเหงื่อผุดออกมาเต็มหน้าผาก‘เป็นไปไม่ได้ คุณอาทจะเป็นคนร้ายไปได้ยังไง เราคงคิดมากไปจนเอามาปนกันสะเปะสะปะไปหมด แน่ ๆ’ นึกถึงเหตุความน่าจะเป็นแล้วไม่น่าเป็นไปได้ แม้ว่าคุณอาทจะมีกุญแจห้องทุกห้อง ริตาดุตัวเองที่คิดฟุ้งซ่านจนวุ่นวายไปหมด เธอคงจะต้องพักจากเรื่องนี้บ้างแล้ว งานการก็คิดเขียนไม่ออก แล้วก็ล้มตัวลงนอนไปเช้าวันถัดมาริตานำถุงขยะไปทิ้ง พบเจอคุณทหารที่เคยยืนสูบบุหรี่ใกล้ ๆ รถเธอ เขายืนสูบบุหรี่ใกล้ ๆ ประตู ริตายิ้มทักทายให้ด้วยไมตรี เขายิ้มกลับมาแบบแห้งแล้ง ก่อนจะทักกลับมาว่า“อยู่ที่นี่มานานรึยังครับ”“ประมาณเกือบสามเดือนแล้วค่ะ พี่ล่ะคะ”“ผมอยู่มาจะปีครึ่งเดือนหน้านี้แล้ว

ควันฉุย ๆ และกลิ่นคอหมูย่างบนเตาทำเอาน้ำลายสอ ริตาออกมาสั่งอาหารตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะดีใจที่จะได้กินข้าวกับฝน เธอรู้สึกรักและสนิทสนม แม้จะพบเจอกันไม่นาน ริตาอบอุ่นเหมือนมีพี่สาว ความรู้สึกแบบนี้หายไปนานแล้วตั้งแต่พ่อกับแม่จากไป การอยู่เพียงลำพังที่เคยคิดว่าชิน แต่เมื่อมีฝนก้าวเข้ามาเธอจึงรู้ว่าที่ผ่านมาเธอปิดบังความรู้สึกตัวเอง แสร้งทำเป็นไม่ยี่หระต่อความเหงา ทานทนมันด้วยการทำงานอย่างบ้าคลั่ง ปิดหัวใจตัวเองไม่สนใจสิ่งใด เพราะกลัวการสูญเสีย การเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุคราวนั้นเป็นแผลลึกเกินเยียวยาที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดเมี้ยว ... เมี้ยว ... เสียงโปรแกรมสนทนาที่เธอตั้งเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงแมวร้องดังขึ้น ข้อความจากหมวดแดนดินนั่นเอง“ตอนบ่ายสาม ผมจะเข้าไปตรวจห้องคุณน้ำนะครับ คุณริตา”“บ่ายสามเหรอคะ ตอนนี้ริตาออกมาข้างนอกน่าจะกลับเข้าไปทัน ขอเข้าไปดูด้วยได้ไหมคะ”“ผมเกรงว่าจะน่าเกลียดนะครับ เพราะคุณไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง เกรงคนจะครหาน่ะครับว่ามายุ่มย่ามกับคดี อาจมีผลเสียต่อการสืบสวน เกิดมีหลักฐานในห้องนั้น ผมจะใช้ไม่ได้เลย เพราะทางฝ่ายผู้ต้องหาจะแย้งได้ว่ามีการให้คนไม่เกี่ยวข้องเข้า

คำภาวนาของริตาเป็นผล เธอฝันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เหมือนเข้าไปนั่งดูภาพยนตร์จอใหญ่ระบบ 3 มิตินั่นทีเดียว คุณน้ำกลับมาจากทำงานยามโพล้เพล้ ซึ่งไม่ใช่ห้าทุ่มแน่นอน หอบของที่ซื้อมาเดินขึ้นตึกไปอย่างปกติที่สุด ปฏิบัติภารกิจตามธรรมดา แล้วเข้านอน ริตาไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่ แต่ไม่น่าจะถึงห้าทุ่ม สักพักหนึ่งก็มีคนใส่ชุดโม่งลักษณะตัวไม่ใหญ่นัก ดูขนาดตัวแล้วแทบไม่ต่างจากริตานัก หรือจะเป็นผู้หญิง? คนปริศนานั้นไขกุญแจก้าวเข้าไปในห้องของคุณน้ำ และจ้วงแทงทั้งที่นอนหลับอยู่ หลังจากแทงครั้งแรก คุณน้ำสะดุ้งพรวดขึ้น ก่อนที่จะได้ส่งเสียง คมมีดนับครั้งไม่ถ้วนก็กระหน่ำเข้าสู่ร่างกาย ริตาสัมผัสได้ถึงความเจ็บเหมือนโดนแทงด้วยตัวเอง เมื่อทุกอย่างสงบลง คนชุดดำคลุมหน้านั้นก็เปิดประตูห้องออกไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักพักใหญ่ ๆ มีคนใส่ชุดดำอีกคนเข้ามาในห้อง แต่คนนี้ตัวสูงใหญ่กว่าคนเดิม เขาเดินเข้ามาหันรีหันขวางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินไปที่ตะกร้าใส่เสื้อผ้า นำชุดที่คุณน้ำใส่เมื่อตอนเย็นมาสวมให้ ค่อย ๆ คลำไปตามจุดที่โดนแทง แล้วแทงซ้ำไปตามรอยนั้น ให้เสื้อผ้ามีรู แล้วจึงนำชุดกันฝนที่เตรียมมาห่อร่าง แล้วเอาผ้าห่มม้วน

แสงสีแดงกะพริบไปทั่วห้อง เสียงไซเรนดังสนั่นหู ดุจดาวกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัว เหงื่อไหลซึมที่ขมับ“ทุกคนหลบ!” เสียงตะโกนของธีร์ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะกระโจนเข้ามากอดร่างของเธอ ผลักให้ล้มลงกับพื้นเสียงระเบิดดังสนั่น ตามด้วยเศษซากกระจาย ไปทั่ว ดุจดาวรู้สึกถึงน้ำหนักของธีร์ที่ทับอยู่บนร่าง ปกป้องเธอจากแรงระเบิด“ธีร์!” เธอร้องเรียก “นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”ธีร์ค่อย ๆ ยกตัวขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ฉัน... ฉันไม่เป็นไร”ดุจดาวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นอาทิตย์นอนหมดสติอยู่ไม่ไกล ส่วนดร.วิทยาหายไปไหนไม่รู้“อาจารย์!” เธอร้องเรียก วิ่งเข้าไปหาอาทิตย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ดุจดาว... ระวัง...” เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ธีร์ถามขณะที่เดินโซเซเข้ามาหาดุจดาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่เราต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้”ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำ ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ“นั่นมัน...” ธีร์พูดเสียงสั่น“Subject X” ดุจดาวต่อประโยค น้ำเสียงหวาดกลัวทั้งสองหันไปมองประตูห้องที่พังยับเยิน เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้

เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า ดุจดาวหอบหายใจหนัก พยุงร่างของธีร์ไว้ขณะที่ทั้งสามวิ่งลัดเลาะไปตามป่าทึบ แสงจันทร์ลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ ส่องให้เห็นเพียงเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่รายล้อม เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังก้องมาแต่ไกล ดุจดาวเหลียวมองไปทางนั้น เห็นลำแสงสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า กวาดไปมาราวกับนักล่าที่กำลังตามหาเหยื่อ“เราต้องหาที่ซ่อนตัว” อาทิตย์กระซิบ “ถ้าออกมากลางแจ้งแบบนี้พวกเขาต้องเห็นเราแน่”ดุจดาวพยักหน้า กวาดตามองไปรอบ ๆ จนสายตาหยุดอยู่ที่โขดหินขนาดใหญ่ไม่ไกล“ตรงนั้น!” เธอชี้ไป “น่าจะมีถ้ำหรือซอกหินที่เราซ่อนตัวได้”ทั้งสามรีบมุ่งหน้าไปยังโขดหิน ดุจดาวรู้สึกถึงน้ำหนักของธีร์ที่พิงอยู่กับบ่าเธอ เขายังคงอ่อนแรงจากผลของการถ่ายโอนความทรงจำ“ไหวไหม?” เธอถามเบา ๆธีร์พยักหน้า “ไหว แต่หัวยังมึน ๆ อยู่ ความทรงจำมันยังสับสนไปหมด”เมื่อมาถึงโขดหิน พวกเขาก็พบช่องแคบที่พอจะลอดเข้าไปได้ อาทิตย์ลอดเข้าไปก่อน ตามด้วยดุจดาวที่ช่วยพยุงธีร์ภายในเป็นโพรงหินกว้างพอให้ทั้งสามนั่งได้สบาย ดุจดาวพาธีร์นั่งลงพิงผนัง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา เธอสูดหายใจลึก พยายามสงบจิตใจที่เต้นระรัว

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังก้องในยามเช้าตรู่ ดุจดาวยืนนิ่งอยู่บนชายหาด สายตาจับจ้องไปยังเรือลำเล็กที่จอดอยู่ไม่ไกล ลมทะเลพัดแรงทำให้เรือนผมสีดำสนิทของเธอปลิวสะบัด เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจที่กำลังปั่นป่วน“เราต้องรีบแล้ว” เสียงของอาทิตย์ดังขึ้นจากด้านหลัง “เวลาของเรามีจำกัด”ดุจดาวพยักหน้า หันกลับไปมองอาจารย์ของเธอ อาทิตย์ยืนอยู่ข้างธีร์ ทั้งคู่สีหน้าเคร่งเครียด“ผมยังไม่แน่ใจว่าเราควรทำอย่างไรดี” ธีร์พูดขึ้น น้ำเสียงฉายแววกังวล “เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”อาทิตย์ยกมือขึ้นกดที่ขมับ “ตามรายงานล่าสุด มีคนจำนวนมากในเมืองใหญ่ทั่วโลกแสดงอาการผิดปกติ พวกเขาดูเหมือนถูกควบคุม เดินไปมาเหมือนซอมบี้ บางคนก็ทำร้ายคนรอบข้าง”“แย่กว่าที่คิด” ดุจดาวพึมพำ“ใช่” อาทิตย์พยักหน้า “และมันกำลังลุกลามไปเรื่อย ๆ เราต้องหยุดมันให้ได้ก่อนที่จะสายเกินไป”ทั้งสามเดินลงไปยังเรือ ธีร์กระโดดขึ้นไปก่อน ยื่นมือมาช่วยดุจดาวขึ้นตาม ขณะที่อาทิตย์สตาร์ทเครื่องยนต์เรือแล่นออกจากชายฝั่งอย่างรวดเร็ว ทิ้งเกาะลับไว้เบื้องหลัง ดุจดาวหันไปมองเกาะที่ค่อย ๆ เล็กลง นึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งผ่านพ้นไป

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วห้องใต้ดิน ควันปืนลอยคลุ้ง ผสมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายจากการระเบิด ดุจดาวหลบอยู่หลังโต๊ะทำงานที่พลิกคว่ำ มือกระชับปืนแน่น เธอโผล่ศีรษะขึ้นมองสถานการณ์ เห็นทหารติดอาวุธหลายนายบุกเข้ามาในห้อง“ธีร์! อาจารย์! พวกคุณปลอดภัยใช่ไหม?” เธอตะโกนถาม“ไม่เป็นไร!” เสียงของธีร์ตอบกลับมาจากอีกฟากของห้อง“ฉันก็เช่นกัน!” อาทิตย์ตะโกนตอบ “แต่เราต้องป้องกันคอมพิวเตอร์ไว้ให้ได้!”ดุจดาวพยักหน้า แม้จะรู้ว่าทั้งสองคนไม่เห็น เธอหันไปมองคอมพิวเตอร์เครื่องหลักที่กำลังถ่ายโอนข้อมูลอยู่ แถบแสดงสถานะยังคงเคลื่อนที่ช้า ๆ'อีกไม่นาน' เธอคิด 'แค่ต้านไว้อีกนิด'ทันใดนั้น ระเบิดควันก็ถูกโยนเข้ามาในห้อง ควัน สีขาวพวยพุ่งออกมา ทำให้การมองเห็นเป็นไปได้ยาก“ระวัง!” อาทิตย์ตะโกนเตือน “อย่าสูดดมควัน!”ดุจดาวรีบปิดปากและจมูก พยายามกลั้นหายใจ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามาในห้อง เธอเล็งปืนไปตามเสียง ยิงออกไปสองนัดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ตามด้วยเสียงร่างล้มลงกับพื้น“เจ้าหน้าที่พิเศษดุจดาว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น “เธอไม่มีทางชนะหรอก ยอมแพ้ซะ แล้วเราจะไม่ทำร้ายพวกเธอ”ดุจดาวกัดฟันแน่น ไม่ตอบโต

ลมทะเลพัดแรง สาดละอองน้ำเค็มเข้าใส่ใบหน้าของดุจดาวและธีร์ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่อาทิตย์ ซึ่งเพิ่งเรียกดุจดาวว่า “ลูกศิษย์”“คุณอาทิตย์ครับ” ธีร์เอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือ “ผมเคยเจอคุณมาก่อนงั้นเหรอ?”อาทิตย์หันมามองธีร์ ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาด “แน่นอน ดร.ธีร์ เราเคยร่วมงานกันมาก่อน ในโครงการที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง”ธีร์ขมวดคิ้ว พยายามนึกทบทวนความทรงจำที่เลือนราง “ผม... ผมจำไม่ได้”“ไม่แปลกหรอก” อาทิตย์พูดเสียงเรียบ “พวกเขาลบความทรงจำของคุณไปหมดแล้ว เพื่อปกปิดความจริง”ดุจดาวก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสอง “อาจารย์คะ ตอนนี้เรากำลังถูกไล่ล่า เราควรไปจากที่นี่ก่อนดีไหมคะ?”อาทิตย์พยักหน้า “เธอพูดถูก เราต้องออกห่างจากฝั่งให้มากที่สุด” เขาหันไปสั่งการลูกเรือ “เร่งเครื่อง! มุ่งหน้าไปทางตะวันออก”เรือแล่นฝ่าคลื่นลมออกสู่ทะเลเปิด ทิ้งชายฝั่งไว้เบื้องหลัง ดุจดาวและธีร์เดินตามอาทิตย์เข้าไปในห้องโดยสารภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ล้ำสมัย หน้าจอขนาดใหญ่แสดงแผนที่การเดินเรือและข้อมูลต่าง ๆ มากมาย อาทิตย์เดินไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำออกมาส่งให้ทั้งคู่“ดื่มซะ พวกเ

เสียงหอนของสุนัขไล่ล่าดังก้องป่า ดุจดาวและธีร์วิ่งฝ่าความมืด กิ่งไม้เกี่ยวรั้งเสื้อผ้า แต่ไม่มีใครสนใจความเจ็บปวด สายตาจับจ้องไปข้างหน้า หูเงี่ยฟังเสียงไล่ล่าที่ดังใกล้เข้ามาทุกที“ทางนี้!” ดุจดาวตะโกน ดึงธีร์เลี้ยวซ้ายอย่างฉับพลันพวกเขาวิ่งลงเนินชัน ก้อนหินและดินร่วนทำให้การทรงตัวยากลำบาก ธีร์ลื่นล้ม ร่างกระเด็นกลิ้งลงไป ดุจดาวรีบวิ่งตามลงไป“คุณไม่เป็นไรนะ?” เธอถาม ช่วยธีร์ลุกขึ้นธีร์ส่ายหน้า ใบหน้ามีรอยถลอก “ไม่เป็นไร เราต้องรีบไป”เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังใกล้เข้ามา แสงไฟฉายสาดส่องผ่านยอดไม้ดุจดาวกวาดตามองไปรอบ ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ โขดหินขนาดใหญ่“ตามฉันมา”พวกเขาวิ่งไปที่โขดหิน ดุจดาวคลำหาช่องว่างระหว่างก้อนหิน“ช่วยฉันเลื่อนหินนี่หน่อย”ธีร์ช่วยออกแรง หินค่อย ๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นโพรงมืดด้านใน“เข้าไป เร็ว!”ทั้งสองรีบมุดเข้าไปในโพรง ดุจดาวเลื่อนหินกลับ ที่เดิม ปิดทางเข้าจนสนิท ความมืดมิดปกคลุมไปทั่ว ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบของทั้งคู่ กลิ่นอับชื้นโชยมา“ที่นี่ที่ไหน?” ธีร์กระซิบถาม“อุโมงค์ลับ” ดุจดาวตอบ “มันเชื่อมต่อกับระบบถ้ำใต้ดิน เราน่าจะปลอดภัยชั่วคราว”เสียงฝีเท้าแ

บทที่ 16 ฆาตกรที่แท้จริงการยอมถอยคนละก้าวเจอกันครึ่งทางท่ามกลางสถานการณ์อันตึงเครียด ช่วยบำบัดความหวาดกลัวในใจของทั้งคู่ให้กลายเป็นความอุ่นใจ ทว่าภายใต้ร่มเงาอันสงบเงียบของบ้านพักริมคลองในยามเช้านี้ ทั้งแดนดินและริตาต่างไม่มีใครรู้เลยว่า ‘อันตราย’ ที่แท้จริงไม่ได้กำลังจะเดินทางมา... หากแต่มันซุ่มมองพวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้เนิ่นนานแล้วเสียงเครื่องยนต์รถคู่ใจของแดนดินค่อย ๆ คลายความดังลงเมื่อขับเคลื่อนออกไปสู่ถนนใหญ่ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่โชยเข้าปกคลุมบ้านพัก ในช่วงบ่ายแก่ แสงแดดจัดจ้าของดวงอาทิตย์เริ่มทแยงมุมต่ำลง ทอดเงายาวของต้นกล้วยและทิวไม้โบราณรอบตัวบ้านให้พาดผ่านผิวน้ำในลำคลองดูบิดเบี้ยวแปลกตาริตายืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกชั้นล่าง หล่อนมองผ่านบานหน้าต่างไม้ที่เปิดกว้างออกไป ทิวทัศน์ภายนอกยังคงงดงาม ทว่าในใจของเธอกลับไร้ซึ่งความสงบ บรรยากาศรอบบ้านเงียบจนน่าอึดอัด มันเงียบจนหล่อนสามารถได้ยินเสียงสวบสาบแผ่วเบาของใบกล้วยที่เสียดสีกันตามแรงลมพัดเอื่อยแม้แดนดินจะสั่งเด็ดขาดก่อนกลับไปกรุงเทพฯ ว่าให้เธอพยายามนั่งพักผ่อนอยู่นิ่ง ๆ ในห้องรับแขก และเตือนความจำว่ามี ‘จ่าหนาน’ คอยซุ่มดูแ

บทที่ 15 ความห่วงใยของหมวดแดนดินแดนดินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักเขียนสาว ความโกรธปนความอัศจรรย์ใจแล่นพล่านในอก เขาจำได้ดีว่าริตานั้นกล้าหาญขนาดไหนตอนที่เผชิญหน้ากับฆาตกรที่ตึกพักเดอะเกรย์ ความใจเด็ดเดี่ยวของเธอคือสิ่งที่เขาชื่นชม ทว่าในเวลานี้ ในสถานะ ‘คนรัก’ ความกล้าหาญนั้นกลับกลายเป็นสิ่งอันตรายที่ทำให้หัวใจของเขาแทบคลั่งด้วยความกลัว“ริตา... คุณน้ำน่ะใช่ แต่คุณอักษราล่ะ? คุณมั่นใจได้ยังไงว่าวิญญาณดวงนี้จะปลอดภัย?” แดนดินแย้ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างแสนสาหัสจนแทบปิดไม่มิด “แล้วที่สำคัญที่สุด... คนร้ายล่ะริตา? คดีนี้มันต่างจากเดอะเกรย์นะ คดีนั้นโครงกระดูกถูกฝังจนกลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่คดีของคุณอักษรา ข้อความมันบอกชัดเจนว่านวนิยายเรื่องสุดท้ายถูกเผาทำลาย แปลว่ามันมีผลประโยชน์ มีแรงจูงใจ มีคนที่ฆ่าเธอเพราะเรื่องงานประพันธ์ของเธอ และไอ้ฆาตกรคนนั้น... มันอาจจะยังอยู่ในพื้นที่นี้ มันอาจจะจับตาดูบ้านหลังนี้อยู่ตลอดเวลาทันทีที่มีคนย้ายเข้ามา!”แดนดินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินวนไปมาในห้องโถงกว้าง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังตึกตึกสะท้อนความปั่นป่วนในใจ“ผมเหนื่อยริต

แดนดินไม่รอให้ริตาอธิบาย เขาขยับตัวก้าวผ่านเธอไปที่หน้าเครื่องพิมพ์ดีด สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลที่คาอยู่บนแคร่พิมพ์ดีดเหล็ก แผ่นกระดาษนั้นสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่างไม้“อย่าพึ่งจับค่ะหมวด!” ริตาร้องเตือนด้วยความตื่นตระหนก ทว่าไม่ทันการณ์ฝ่ามือหนาของแดนดินเอื้อมไปจับที่ขอบกระดาษ จากนั้นสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ดึงแผ่นกระดาษออกจากแคร่พิมพ์ดีดเสียงดัง แคว่ก! เสียงเนื้อกระดาษครูดกับแถบผ้าหมึกดังสะท้อนในความเงียบ นายตำรวจหนุ่มชูกระดาษขึ้นส่องกับแสงไฟฉาย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยขณะอ่านข้อความที่ถูกตอกด้วยตัวอักษรภาษาไทยรุ่นเก่า หัวพิมพ์เหล็กที่ไม่ตรงแนวทำให้พยัญชนะบางตัวกระโดดขึ้นลง ดูบิดเบี้ยวเหมือนเต็มไปด้วยประสงค์ร้ายบนกระดาษปรากฏข้อความบรรยายรายละเอียดที่ลึกลงไปในอดีต‘...สายดนตรีรัดตรึงเข้าที่ลำคอระหง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกลิ่นแป้งร่ำโบราณ หล่อนพยายามดิ้นรนทว่าแรงอสรพิษเหนียวแน่นกว่า อักษราสิ้นใจใต้แสงจันทร์ดวงเดิม นวนิยายเรื่องสุดท้ายถูกเผาทำลายพร้อมกับร่างที่จมดิ่งลงสู่ก้นคลอง... ไม่มีใครหาเบาะแสพบนอกจากเครื่องพิมพ์เหล็กตัวนี้.

คำเรียกหลุดจากปากของแดนดิน ทว่าภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏสู่สายตาภายใต้ลำแสงไฟฉายกลับทำให้หัวใจของหมวดหนุ่มแทบหยุดเต้น ส่งผลให้ฝีเท้าของเขาแข็งทื่ออยู่กับที่ริตานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวนั้น ร่างบางสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อน ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับตั้งตรงแน่วแข็งทื่อราวกับถูกขัดไว้ด้วยแผ่นไม้ ดวงตากลมโตคู่สวยทั้งสองข้างของเธอปิดสนิทพริ้ม ขนตายาวทอดเงาลงบนแก้มซีดขาวเนียน... เธอกำลังด่ำดิ่งอยู่ในนิทราอันลึกซึ้ง หากแต่สิ่งที่ขัดแย้งและน่าสยดสยองที่สุดคือสองมือบางเรียวสวยของเธอที่บัดนี้ยกค้างอยู่เหนือเครื่องพิมพ์ดีดเหล็กสีดำสนิท นิ้วมือทั้งสิบพรมรัวตอกลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วและน้ำหนักมหาศาล เกินกว่าแรงของมนุษย์ปกติหรือผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะทำได้“แป๊ก ๆ ๆ ๆ แคร่ก! แป๊ก ๆ ๆ ๆ”เสียงก้านเหล็กตอกกระแทกแผ่นกระดาษดังสนั่นในระยะประชิด ใบหน้าของริตานิ่งสนิท เรียบเฉย เย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกและความเจ็บปวดใด ๆ มุมปากของเธอหย่อนลงจาง ๆ ดูบิดเบี้ยวผิดแปลกไปจากริตาคนเดิมที่แดนดินรู้จัก ริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อย คล้ายมีแรงดึงดูดทมิฬบางอย่างจากเครื่องเหล็กโบราณตัวนั้นกำลังสิงสู่และบังคับปลายนิ้วของเธอให้เคล

บทที่ 12 แฟ้มคดีสีดำนายตำรวจหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักตัวเดิมที่โต๊ะกินข้าว แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนดวงใหญ่ถูกดับลงไปแล้วเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตจากภายนอก รอบกายจึงตกอยู่ในความมืดสลัวอันน่าอึดอัด มีเพียงแสงสีฟ้าหม่นจากหน้าจอโน้ตบุ๊กคู่ใจของเขาเท่านั้นที่สาดกระทบใบหน้า แสงนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไร้แววทะเล้นขี้เล่น มีเพียงความจริงจังและเฉียบคมในแบบฉบับของเสือร้ายนักล่าแดนดินเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทออกจากกระเป๋ากางเกง เสียบเข้ากับช่องข้างตัวเครื่อง นิ้วมือหนาเรียวยาวเริ่มพรมลงบนแผงคีย์บอร์ดอย่างเงียบเชียบทว่ารวดเร็วและแม่นยำ เสียง คลิก... คลิก... ของปุ่มกดดังสะท้อนเบา ๆ ในความเงียบ ชายหนุ่มเปิดระบบโครงข่ายส่วนบุคคลเสมือน (VPN) ที่เข้ารหัสผ่านพิเศษเชื่อมตรงเข้าสู่ศูนย์กลางระบบฐานข้อมูลแฟ้มคดีเก่า ‘ที่ยังปิดไม่ลง’ ของกองบังคับการปราบปราม ซึ่งมีเพียงเจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้ถือครองรหัสผ่านระดับชั้นความลับขั้นสุดยอดเท่านั้นที่จะเข้าถึงได้สมองของแดนดินเริ่มประมวลผลคำพูดของยายประไพแม่ค้าในตลาด ผนวกกับข้อความในกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลที่ริตาละเมอพิมพ์ออ

บทที่ 11 ปลอบใจความเงียบงันแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมห้องโถงล่างของบ้านเช่าริมคลองอีกครั้ง แสงไฟนีออนทอดเงาของนายตำรวจหนุ่มและนักเขียนสาวลงบนพื้นไม้สักเป็นทางยาว แดนดินยังคงถือกระดาษปรู๊ฟสีน้ำตาลแผ่นนั้นนิ่ง นิ้วมือหนาของเขาเผลอกดขอบกระดาษจนยับย่นเมื่อสายตาไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดอย่างละเอียด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววทะเล้นขี้เล่นบัดนี้กลับแข็งกร้าวและดุดันขึ้นมาในฉับพลัน เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบสะท้อนถึงความเคร่งเครียดที่พุ่งทะยานขึ้นสูงสุดเนื้อความที่ถูกตอกลึกด้วยหมึกสีดำบนกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่พล็อตนิยายธรรมดาอย่างแน่นอน ในฐานะตำรวจสืบสวนที่ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แดนดินรู้ดีว่ารายละเอียดการกดสายเคเบิลเหล็ก การบิดองศาของลำคอเหยื่อจนกระดูกลั่น และอาการขาดอากาศหายใจที่พรรณนาอยู่นั้น มันละเอียดและสมจริงเกินกว่าที่จินตนาการของนักเขียนคนหนึ่งจะจดบันทึกออกมาได้ในสภาวะละเมอ... มันเหมือนกับ "บันทึกคำสารภาพ" หรือไม่ก็ "บันทึกจากสายตาของฆาตกร" ไม่มีผิดเมื่อแดนดินละสายตาจากกระดาษมรณะและเงยหน้าขึ้นมองร่างบางตรงหน้า หัวใจของนายตำรวจหนุ่มก็พลันกระตุกวูบด้วยความรู้สึกสะเทือนใ