16

"ปืนเค้าเคาะเรียกทำไมไม่เปิดกระจก"

"ขี้เกียจ"

"หึแน่ใจเหรอว่าขี้เกียจไม่ใช่เพราะหึงฉันกับปืนหรอกเหรอ"

"หึงเธอกับมัน??"

"ก็ใช่ไงอาการของนายมันฟ้อง"

"ไร้สาระ"

"ถ้าไร้สาระก็เปิดประตูรถสิแล้วปล่อยให้ฉันลงไปซะที บอกตามตรงเลยนะว่าฉันอึดอัดที่จะต้องอยู่ใกล้คนอย่างนาย" ผมไม่รู้จะรั้งเอวาไว้ยังไงก็เลยปลดล็อคประตู ส่วนไอ้ปืนผมไม่ได้เปิดกระจกคุยกับมัน คือผมบอกไม่ถูกว่ะไม่รู้ว่ามันจะมาคุยอะไรกับผมหรือผมกลัวอะไรอยู่ ผมนั่งมองสองคนนั้นอยู่บนรถเห็นไอ้ปืนมันเดินมาคุยกับเอวาดูท่าทางสองคนนั้นจะสนิทสนมกัน บอกเลยว่าผมรู้สึกไม่โอเค ผมแอบกดกระจกรถลงนิดหน่อยเพื่อให้ได้ยินว่าสองคนนั้นคุยอะไรกับมัน

"เธอมานั่งอยู่บนรถกับไอ้เซย์ได้ยังไง ไหนบอกไม่อยากเจอหน้ามันไง" เป็นไอ้ปืนที่พูด

"เรื่องมันยาวไว้จะเล่าให้ฟังได้ไหมว่าแต่ตอนนี้นายไปส่งฉันที่ตึกคณะหน่อยสิฉันกลัวหลงอ่ะ"

"ได้ดิ แต่เดี๋ยวฉันขอคุยกับไอ้เซย์แป๊บนึงนะ ฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับมันส่วนตัว"

"อื้ม งั้นฉันไปนั่งรอตรงม้าหินอ่อนนะ"

"อืม" พอได้ยินว่าไอ้ปืนมีเรื่องสำคัญจะคุยกับผมผมก็รีบกดสวิตปิดกระจกรถทันทีแล้วขับออกไปจากลานจอดรถ ผมมองกระจกส่องหลังเมื่อขับออกมาไกลแล้วเห็นไอ้ปืนมันยืนเท้าเอวมองมาก่อนจะเดินไปหาเอวาแล้วสองคนนั้นก็พากันเดินไป

ผมขับรถกลับมาที่คอนโดก่อนจะเดินไปในห้องนอนแล้วยืนมองกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงมันคือกรอบรูปที่ไม่มีกระจกเพราะมันแตกไปแล้วตั้งแต่วันนั้นซึ่งภายในกรอบรูปนั้นมีภาพวาดของผมที่เอวาเป็นคนวาดให้ มันเป็นของขวัญที่เอวาเอามาให้ผมเมื่อวันเกิดที่ผ่านมาและมันก็เป็นวันที่เราสองคนเลิกกัน ผมตั้งมันเอาไว้ตรงนั้นตั้งแต่วันที่ได้มันมาตอนแรกผมตั้งใจจะเอาทิ้งเพราะกระจกมันแตกไปแล้วรวมถึงความสัมพันของเราสองคนด้วยแต่ไม่รู้เพราะอะไรผมถึงยังเก็บเอาไว้ 

ผมล้มตัวลงนอนด้วยความง่วงเพราะเมื่อคืนกว่าผมจะได้นอนก็เกือบเช้าแต่ไม่ต้องถามว่าเพราะอะไรหรอกนะเพราะเศษซากถุงยางใช้แล้วยังอยู่ในถังขยะอยู่เลยซึ่งแม่บ้านคงจะยังไม่ได้มาทำความสะอาด แต่ไม่ทันที่ผมจะหลับตาเสียงมือถือของผมก็ดังขึ้นมา ผมคว้ามันมาดูปรากฏว่าเป็นไอ้ปืนที่โทรเข้ามา ผมลังเลใจว่าจะรับดีมั้ยซึ่งมันเป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมลังเลใจไม่กล้ารับสายมัน ผมปล่อยให้มือถือมันดังอยู่แบบนั้นสักพักผมก็ตัดสินใจรับสาย

"อืม"

"มึงอยู่ไหนวะ"

"คอนโด"

"อ่าวมึงกลับแล้วเหรอ"