Chapter 2

Chapter 2

“ใช่ เงียบๆ ไปเลยแกน่ะ” แก้วใจพูดสมทบ “ฉันว่านะ ที่แกพูดว่าสุดาไม่สวย แกก้มหน้าดูตัวเองในน้ำเน่าหรือเปล่าว่า ตัวเองก็ไม่ได้สวยเลิศเลอเลย สวยเพราะไปฉีดมาสารพัด สวยเพราะเครื่องสำอาง หน้าสดดูไม่จืด สู้สุดาของฉันก็ไม่ได้ ไม่ว่าหน้าสดหรือแต่งหน้า รอดทั้งนั้น อย่างนี้สิถึงพูดได้ว่า สวยไม่มีที่ติ”

“แก...นังแก้ว” ฤดีฉุนที่เพื่อนเอาเรื่องจริงมาพูด กำลังอ้าปากตอบโต้ ทว่าเสียงเธอยังไม่ทันออกจากปาก เสียงสายฟ้าฟาดของมณีรัตน์ดังขึ้นเสียก่อน

“ฤดี...แกออกไปทำงานเลยนะ ไม่ต้องมาปากหมาแถวนี้ ไปเลย ไป” มณีรัตน์ไล่ส่ง ฤดีไม่พอใจหนักมาก มองหน้าจันทร์สุดาที่ทำอะไรไม่ได้ เธอสะบัดหน้าเดินออกจากห้องแต่งตัว พร้อมกับความไม่พอใจ “อีนี่ท่าจะบ้า สุดาก็อยู่ของมันดีๆ ไปพูดแขวะทำไม”

“นั่นสิเจ๊ ปากน่าตบมากๆ เลย ฉันน่ะคันมือยิบๆ อยากฟาดหน้ามันเหลือเกิน” เอมอรเห็นด้วยกับมณีรัตน์

“อย่าไปว่าพี่ฤดีเลยค่ะ พี่ฤดีพูดความจริงนะคะ หนูไม่สวย หนูรู้ตัวดีค่ะ”

“เจ๊ว่า สุดาสวยนะ ทั้งสวยทั้งน่ารัก โดยเฉพาะเวลายิ้ม เจ๊ยังชอบมองสุดาเวลายิ้มเลย มันสดใสดูจริงใจไม่เสแสร้ง” มณีรัตน์กล่าวชมจากใจ “ความสวยสมัยนี้เสกกันได้ แค่มีเงินไปทำศัลยกรรม อยากสวยแบบไหนบอกหมอ หมอจัดให้ทุกอย่าง แต่สวยน่ามองแบบธรรมชาติอย่างสุดา หาไม่ได้มากนะ มั่นใจในตัวเองเถอะว่า สุดาไม่ขี้เหร่ เป็นคนสวยน่ารักคนนึงเลยนะ”

“ใช่ พี่เห็นด้วยกับเจ๊ สวยไม่จ๊าบ แต่มองไม่เบื่อ ดีกว่าสวยจ๊าบแต่ไม่น่ามองนะ ไม่มีเสน่ห์ อย่างพี่กับแก้วไง สวยเพราะแต่งของแท้” เอมอรรู้ตัวเองดี

“เอาล่ะ เลิกเม้าท์กันได้แล้ว รีบแต่งหน้าซะ วันนี้ท่าทางลูกค้าจะมาเร็ว เดี๋ยวเจ๊ไปดูความเรียบร้อยในคลับก่อนนะ แต่งหน้าเสร็จก็รีบไปสมทบล่ะ” มณีรัตน์บอกลูกน้อง “ส่วนสุดา วันนี้รีบกลับบ้านหรือมีธุระที่ไหนไหม”

“ไม่มีค่ะเจ๊”

“งั้นไปรอเจ๊ที่ห้องทำงานนะ เจ๊มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะเจ๊” จันทร์สุดารับคำโดยไม่ถามว่าเรื่องอะไร แต่คิดว่าคงเป็นเรื่องสร้อยทิพย์ เธอลงมือแต่งหน้าให้เอมอรกับแก้วใจจนเสร็จ จากนั้นก็ไปนั่งรอมณีรัตน์ในห้องทำงาน

          19.40 น.

          ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองง่ายๆ แจ็คเก็ตสีดำสวมทับเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้มกับรองเท้าผ้าใบสีขาว ชุดที่บุรุษทั่วไปสวมใส่กัน ทว่าเมื่ออยู่บนร่างกายของเตมินทร์ สิโรจน์เดโช บวกกับหน้าตาหล่อเหลาขั้นเทพ ส่งผลให้เขาดูสมาร์ทและเท่ กินขาดชายหลายสิบคนที่เข้ามาใช้บริการในคลับหรู

          คลับฟรอร่าแบ่งออกเป็นสามโซน โซนวีไอพีคือลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว มีห้องเฉพาะในการสังสรรค์ ส่วนใหญ่จะเป็นนักธุรกิจ นักการเมืองและลูกค้าที่ไม่ชอบความวุ่นวายมาใช้บริการส่วนนี้ โซนสองเป็นไนต์คลับหรืออีกชื่อหนึ่งคือคลับเบอร์ เหมาะสำหรับคนชอบดื่ม เต้นรำ มีแดนซ์ฟลอร์และบูธดีเจ โซนสุดท้ายคือบาร์แอนด์เลานจ์ โซนนี้ถือว่ามีลูกค้ามาใช้บริการหนาแน่นทุกคืน นั่งดื่มไปพร้อมกับเสียงดนตรีและเสียงเพลงจากนักร้องเสียงดีที่ผลัดเปลี่ยนขึ้นมากล่อมเกลาอารมณ์ และมีสาวสวยมากหน้าหลายตาคอยเอาอกเอาใจ

          ประตูโซนสามถูกเปิดออกด้วยมือพนักงานต้อนรับชาย เขาโค้งศีรษะเล็กน้อยให้กับลูกค้าระดับวีวีไอพีของคลับ คนเดินผ่านประตูยิ้มและพยักหน้าลงหนึ่งครั้งเชิงทักทายกลับ ก่อนก้าวเดินเข้าไปด้านใน ก้าวเดินไปยังโต๊ะประจำที่มีเพื่อนสนิทอีกสามคนนั่งรออยู่

          “โทษทีวะที่มาช้า พอดีต้องไปส่งหมวยที่บ้านก่อน”

เตมินทร์กล่าวขอโทษเพื่อนเป็นอันดับแรก ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา นิกเนมชื่อหมวยคือ ว่าที่คู่หมั้นเตมินทร์นามจริงชื่อ วัชรีพร

          “ก็ไม่ได้มาช้าอะไรนี่ ฉันสามคนก็เพิ่งมาถึงก่อนแกไม่ถึงสิบนาทีเลย” เสียงวิญญูหรือโฟมดังขึ้น ยกมือเรียกบริกรเพื่อสั่งเครื่องดื่มให้คนที่เพิ่งมาถึง “สรุปว่าแกได้วันปาร์ตี้สละโสดหรือยังวะ คิดตั้งแต่เนิ่นๆ นะเว้ย อย่าลืมว่าเพื่อนแกเยอะมาก หาสถานที่ใหญ่ๆ หน่อยจะได้สนุกสุดเหวี่ยง”

          “ปาร์ตี้สละโสดจัดก่อนแต่งงานไม่ใช่เหรอวะ เติร์ดแค่หมั้นนะยังไม่ได้แต่งซะหน่อย” สันติชัยหรือพีทพูดเชิงถาม         

          “จัดก่อนก็ได้นี่หว่า เพราะหลังจากมันหมั้น มันก็ไม่โสดแล้ว” วิญญูพูดไปยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ “ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า นายเป็นคนแรกของกลุ่มที่กำลังแต่งงาน เคยคิดด้วยซ้ำไปว่า คนหวงความโสดขั้นสูงสุดอย่างนายจะยอมแต่งงานง่ายๆ แบบนี้”

          อายุเพื่อนกลุ่มนี้เท่ากันคือสามสิบสี่ปี แต่ละคนล้วนเป็นลูกคนมีเงินทั้งสิ้น คบหากันไม่ต่ำกว่าสิบเก้าปี รู้ใจกันดีทุกอย่าง อาจพูดได้ว่า มองตาก็รู้ใจก็ว่าได้ เรื่องเตมินทร์เตรียมตัวสละโสด ไม่ใช่ว่าเจอผู้หญิงถูกใจหรือผู้หญิงที่คิดว่าใช่ เหตุผลคือญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน

คราแรกเตมินทร์ค้านหัวชนฝา ไม่ยอมหมั้นและแต่งงานกับวัชรีพร แต่พอรู้ว่า อรทัยผู้เป็นย่าป่วยด้วยโรคหัวใจ อยู่ในการดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด นางมีความหวังสูงมากว่า อยากเห็นเตมินทร์หลานสุดที่รักมีครอบครัว ด้วยความรักและสงสารอรทัย เตมินทร์ตกปากรับคำอย่างไม่มีทางเลี่ยง งานหมั้นของเขาและวัชรีพรจะเกิดขึ้นในอีกสองเดือน ส่วนงานแต่อีกสี่เดือนถัดไป ช่วงเวลาก่อนงานหมั้น เตมินทร์กับวัชรีพรค่อยๆ ทำความรู้จักและเรียนรู้ซึ่งกันและกัน