INICIAR SESIÓNCompartir
8 ข้อตกลง
Fecha de publicación:
2026-09-12 01:19:41“ตะ...แต่ฉันต้องทำงานที่นี่นะคะ”
มินตราพยายามรวบรวมสติหลังจากได้ฟังคำพูดของอันดามาตลอดหลายนาที เธอเหลือบมองไปรอบห้องตรวจของตัวเองราวกับกำลังหาทางออกให้กับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า “ฉันเป็นหมอผ่าตัดนะคะ ถ้าจะให้ฉันเป็นหมอประจำคนไข้แค่คุณคนเดียว มันไม่ชิน” “คุณอยากจะส่งเวรที่นี่ก็ได้นี่ครับ” อันดาตอบกลับอย่างง่ายดายราวกับเรื่องที่กำลังพูดกันอยู่นั้นไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย “ผมไม่ได้ห้าม แต่แค่ต้องอยู่ในความดูแลของผม” มินตราขมวดคิ้วทันที ได้ไงละ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ถ้าเธอยังมาทำงานที่นี่แล้วจะมีคนคอยตามประกบหรือคอยคุ้มกันเธอตลอดเวลา มันจะสะดวกได้ยังไงกัน เธอเป็นหมอผ่าตัด ต้องเข้าห้องผ่าตัด ต้องทำงานกับทีมแพทย์และพยาบาล ต้องมีสมาธิกับคนไข้ จะให้มีผู้ชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดเวลาไม่ได้ แค่คิดก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว “แต่งานของฉันมันต้องอยู่ในห้องผ่าตัดนะคะ” มินตรารีบอธิบาย “คุณจะมาคอยคุ้มกันฉันตลอดมันก็ไม่ได้หรอกนะ” อันดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมบอกเหรอว่าจะคุ้มกันคุณแม้กระทั่งในห้องผ่าตัด” “อ้าว...ก็ไหนบอกแบบนั้น” มินตราหันไปมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณบอกว่าฉันต้องอยู่ในความดูแลของคุณ ฉันก็เข้าใจว่าคุณจะส่งคนมาคอยตามฉันตลอดเวลา” “หึ...” อันดาหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า “คุณนี่ก็ซื่อดีเนอะ” “อย่ามาวิจารณ์ฉัน” มินตรารีบสวนกลับทันที เธอไม่ชอบสายตาของเขาเลยจริง ๆ โดยเฉพาะตอนที่เขามองเธอเหมือนกำลังสนุกกับการเห็นเธอหัวเสีย “เปล่า...ผมก็แค่พูดความจริง” “ความจริงอะไร” “คุณคิดมากไปเอง” “ก็เพราะคุณพูดไม่เคลียร์ไงคะ” มินตราเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณพูดให้มันชัดตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งตีความคำพูดของคุณแบบนี้หรอก” อันดามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ก็จริง” “เห็นไหมล่ะคะ” “งั้นต่อไปผมจะพูดให้ชัดกว่านี้” “ก็ดีค่ะ” มินตราถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา เธอรู้ดีว่าถ้ายังยืนคุยกันแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้ข้อสรุปอะไรแน่ และในเมื่อเขายืนยันว่าจะให้เธอไปดูแล เธอก็ต้องรู้รายละเอียดให้มากที่สุดก่อนตัดสินใจ หญิงสาวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ฉันมีข้อเสนอ” อันดาเลิกคิ้ว “ว่ามา” “สามเท่าของที่คุณเสนอ ฉันยังได้ใช่ไหม” ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นอันดาก็เงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ “อือหือ...” มินตราขมวดคิ้ว “อะไรคะ” “ไม่มีอะไรครับ” “เมื่อกี้คุณทำหน้าอะไร” “ผมแค่ไม่คิดว่าคุณจะต่อรองเรื่องเงินเร็วขนาดนี้” “ก็คุณเป็นคนเสนอเองนี่คะ” มินตราตอบกลับอย่างหน้าตาเฉย “ถ้าจะให้ฉันลาออกจากงานหรือเปลี่ยนวิถีชีวิตทั้งหมดเพื่อไปดูแลคุณ อย่างน้อยฉันก็ต้องคิดถึงเรื่องค่าตอบแทนให้คุ้มสิคะ เพราะว่าอยู่ที่นี่ฉันยังมีความมั่นคง แต่ถ้าฉันไปดูแลคุณมันไม่มีอะไรการันตีเลยว่ามันจะมั่นคงหรือเปล่า เพราะงั้น... ค่าตอบแทนที่สูงก็อาจทำให้ฉันตัดสินใจได้ง่ายขึ้น” อันดายิ้มมุมปาก “อืม...ฟังดูก็น่าสนใจดี” “แปลว่าได้” “ถ้าคุณตกลง ผมจ่ายให้ตามนั้น” “จริงนะคะ” “ครับ” มินตราเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย เมื่อคิดถึงยอดเงินที่เธอจะได้รับในแต่ละเดือน แถมยังดูเหมือนว่างานที่ทำก็น่าจะเป็นงานที่ง่าย ๆ อีกด้วย แค่ดูแลผู้ชายคนเดียวคงไม่ยากเท่ากับการผ่าตัดหรอกมั้ง เงินจำนวนมากขนาดนั้น ถ้าเธอสามารถเก็บเอาไว้ได้สักระยะหนึ่ง เธออาจจะมีเงินมากพอที่จะทำตามความฝันบางอย่างของตัวเองได้ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดคลินิก หรือช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัว “แต่ฉันมารับเวรที่นี่ได้จริง ๆ ใช่ไหม” “อืม... ก็ได้” อันดาพยักหน้า “แน่นะคะ” “อืม...” “แล้วจะไม่มีใครมาคอยตามฉันตอนทำงานใช่ไหม” “ไม่มี” “ไม่มีใครมายืนเฝ้าหน้าห้องผ่าตัด จนทำให้ฉันกดดันใช่ไหม” “ไม่มี”
Último capítulo
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
También te puede gustar
ขย่มรักมาเฟีย
รินธารา206.3K vistasสาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres16.2K vistasBad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด39.0K vistasนายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อ
เรนเดียร์ B-5216.7K vistasLUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
Phat_sara685 vistasรอยบาปใต้เงาทมิฬ
มุนดัล644 vistasลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน
มนสิกานต์392 vistasรักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา
สายธารลับ233 vistas
