FAZER LOGINCompartilhar
7 อย่าคิดว่าพิศวาส
Data de publicação:
2026-09-11 22:59:33“คุณไม่มีหลักฐานอะไรมาให้ฉันดูเลย คุณบอกว่ามีศัตรูบอกว่าพวกมันรู้จักฉัน บอกว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณพูดเรื่องจริง หรือคุณแค่หาเหตุผลมาหลอกให้ฉันไปอยู่กับคุณ”
อันดาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมของเขาจับจ้องเธออย่างพิจารณาก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณช่วยชีวิตของผมไว้ ผมก็คงจะไม่มาพูดให้มันเสียเวลาขนาดนั้นหรอกครับ คุณหมอ” “หมายความว่าไงคะ” “หมายความว่าถ้าผมต้องการจะใช้คุณเป็นตัวล่อ หรือทำอะไรคุณจริง ๆ ผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลามานั่งต่อรองกับคุณแบบนี้” คำพูดนั้นทำให้มินตราเงียบไป “ผมสามารถบังคับคุณได้ตั้งแต่วันนั้นแล้วแต่ผมไม่ได้ทำ” “วันนั้นคุณเอาปืนจ่อฉันนะคะ!” มินตราเถียงกลับทันที “คุณเรียกนั่นว่าไม่ได้บังคับเหรอ” มุมปากของอันดากระตุกขึ้นเล็กน้อย “ตอนนั้นผมกำลังถูกไล่ล่าและเสียเลือดอยู่ ผมไม่มีเวลามานั่งอธิบายให้คุณฟัง” “แล้ววันนี้ล่ะคะ” “วันนี้ผมกำลังอธิบายอยู่” “แต่ฉันก็ยังไม่ไว้ใจคุณอยู่ดี” “ผมเข้าใจ” คำตอบง่าย ๆ ของเขาทำให้มินตราชะงักไปเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะเถียงหรือกดดันเธอมากกว่านี้ แต่ชายตรงหน้ากลับยอมรับมันอย่างง่ายดาย “คุณไม่จำเป็นต้องไว้ใจผมทั้งหมดในวันนี้ก็ได้” อันดาพูดต่อ “แต่คุณควรเชื่ออย่างหนึ่งว่า ผมไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้คนที่ช่วยชีวิตผมต้องมาตายเพราะเรื่องของผม” มินตรามองเขานิ่ง ๆ “แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าฉันจะปลอดภัย” เธอถามออกมาในที่สุด “ไหนจะครอบครัวฉันอีก ไหนจะคลินิกของเพื่อนฉันอีกล่ะ ถ้าพวกนั้นตามฉันไม่ได้แล้วพวกเขาไปตามคนในครอบครัวฉันแทนจะทำยังไง แล้วเพื่อนฉันล่ะ ถ้าเกิดมีคนไปทำอะไรที่คลินิกของเธอฉันจะรับผิดชอบยังไง” ครั้งนี้อันดาไม่ได้ตอบทันที เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาวางลงบนโต๊ะ “คนพวกนั้นเขาไม่รู้แน่นอน” “แน่ใจได้ยังไงคะ” “เพราะผมตรวจสอบมาแล้ว” มินตราเบิกตาเล็กน้อย “ตรวจสอบ” “ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร ทำงานที่ไหน ครอบครัวคุณอยู่ที่ไหน และคุณสนิทกับใครบ้าง” “คุณ...” สีหน้าของมินตราเปลี่ยนไปทันที “คุณแอบสืบเรื่องของฉันเหรอ” “ใช่ครับ” “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นนะ!” “ผมรู้” “แล้วคุณยังทำ” “เพราะผมจำเป็นต้องรู้ว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหน” มินตราจ้องเขาอย่างไม่พอใจ แต่คราวนี้อันดากลับไม่ได้หลบสายตา “ผมไม่ได้สืบเพราะอยากรู้เรื่องส่วนตัวของคุณหรอกนะ อยากก็อย่าคิดว่าผมจะพิศวาสคุณด้วย เพราะทุกอย่างที่ผมทำคือความปลอดภัยของคุณ” เขาพูดช้า ๆ “ผมสืบเพราะถ้าผมจะปกป้องคุณ ผมต้องรู้ว่าต้องปกป้องอะไรบ้าง” “ชิ... ฉันก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะมากับพิศวาสอะไรฉันหรอก” มินตรามองบนกันความคิดของเขา “ตอนนี้คนพวกนั้นเขาไม่รู้แน่นอน" อันดาย้ำอีกครั้ง "แต่ถ้าอีกหน่อยก็ไม่แน่ ถ้าพวกมันสะกดรอยตามคุณให้อาจจะไม่ใช่เรื่องยาก" “หมายความว่า...” “พวกมันรู้ว่าผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนพาผมออกจากที่เกิดเหตุ” มินตราหน้าซีดลงเล็กน้อย “พวกมันอาจยังไม่รู้ชื่อคุณ แต่ก็คงยังไม่รู้ว่าคุณทำงานอยู่ที่ไหน แล้วก็ยังไม่รู้ว่าครอบครัวคุณเป็นใครมั้ง...” เขาหยุด ก่อนจะมองเธอตรง ๆ "มั้ง... งั้นหรอ" “อืม... แต่ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ พวกมันอาจรู้” “แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง” “ไปอยู่กับผม” “ทำไมต้องไปอยู่กับคุณ” “เพราะผมจะควบคุมความปลอดภัยของคุณได้ง่ายที่สุดถ้าคุณอยู่ในพื้นที่เดียวกับผม” "แล้วมันจะต่างกันยังไงคะ ในเมื่อวันนั้นคุณเองก็ยังไม่ปลอดภัยเลย" “ต่างกันตรงที่ถ้าคุณอยู่กับผม และวันนั้นพวกมันเล่นสกปรก ผมแค่ตั้งตัวไม่ทัน" อันดายอมรับว่าวันนั้นเขาพลาดจริง ๆ เพราะไม่คิดว่ามันจะเล่นไล่ยิงกลางเมืองขนาดนั้น “หึ... งั้นฉันก็มีโอกาสที่จะตายที่บ้านของคุณได้เหมือนกัน” มินตราขำเบา ๆ ก่อนถอนหายใจ "ก็ดีกว่านอนตายคนเดียวที่ข้างถนน" "นี่คุณ... “ผมรับประกันไม่ได้ว่ามันจะไม่มีอันตราย” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “แต่ผมรับประกันได้อย่างหนึ่ง” “อะไร” “ถ้ามีใครคิดจะทำอะไรคุณ...” ดวงตาคมของอันดาแข็งกร้าวขึ้นในทันที “มันต้องผ่านผมไปก่อน”
Último capítulo
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 86 แค่เบื่อ
“ค่ะแม่ วันนี้หนูมีเวรค่ะ” มินตราตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “อ้าว... แล้วหนูไม่ต้องกลับไปทำงานประจำที่ต่างจังหวัดแล้วใช่ไหมลูก” พราวพรรณถามต่อด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ลูกสาวเคยบอกเอาไว้ว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายเดือน แต่จู่ ๆ กลับเดินทางกลับมาบ้านโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า มินตราชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ยังไม่กลับไปก่อนค่ะแม่” “หืม... ทำไมล่ะลูก” “หนูขอพักก่อนค่ะ ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยกลับไปทำงานนั้นอีกที” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดจะกลับไปทำหน้าที่แพทย์ประจำตัวของอันดาอีกเลยด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ยอมอนุมัติใบลาออก แต่สำหรับเธอ การเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นก็ถือเป็นการตัดสินใจที่แน่วแน่แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อันดาไม่ได้มาหาเธอที่บ้านและเธอเองก็ไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเขาเช่นกัน มินตราพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง หวังว่าระยะห่างจะช่วยให้ความรู้สึกวุ่นวายภายในใจค่อย ๆ สงบล
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 85 เอาไว้ก่อน
“ครับนาย ผมเองก็คิดเหมือนกัน” ดิวตอบด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชัดเจน แต่เราก็ประมาทไม่ได้ครับ” “อืม” อันดาพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง “แล้วถ้ามีใครเข้าใกล้บ้านคุณหมออย่างน่าสงสัยอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม” “ครับนาย” “รายงานกูก่อน” “เข้าใจครับ” ดิวรับคำก่อนจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเติมเขาจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับนาย” “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเรียกเอาไว้ก่อนที่ดิวจะทันได้หมุนตัวเดินออกไป “ครับนาย” อันดาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ตอนที่เธอถึงบ้าน... เธอดูเป็นยังไงบ้าง” ดิวชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น “หมายถึงคุณหมอเหรอครับ” “เออ จะให้กูหมายถึงใคร” “เอ่อ... คนของเรารายงานมาว่าคุณหมอขับรถไปแล้วก็เดินเข้าบ้านไปตามปกติครับไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต” “อืม...” อันดาพยักหน้าช้า ๆ แม้จะเป็นเพียงคำตอบสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอยังคงโกรธเขาอยู่ชายหน
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 84 ไอ้แก่
ทางด้านอันดา ภายในห้องทำงานอันเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ อันดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูด้านหลังโต๊ะทำงาน แม้ตรงหน้าจะมีเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจขนส่งวางเรียงรายอยู่หลายแฟ้ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิที่จะอ่านมันเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่มินตราเก็บกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ไป บรรยากาศภายในบ้านก็ดูเงียบเหงาลงอย่างประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอด และไม่เคยรู้สึกว่าการไม่มีใครอยู่ด้วยเป็นเรื่องสำคัญอะไร ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างออกไป เพียงแค่คิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีเสียงหวาน ๆ ของคุณหมอสาวคอยต่อปากต่อคำกับเขา ไม่มีใบหน้าบึ้งตึงเวลาถูกเขาแกล้งหยอกเย้า และไม่มีร่างบางเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้าน ความรู้สึกหงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล "เฮ้อ..." อันดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแฟ้มเอกสารเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้ เขากำลังรอรายงานจากดิว แม้จะรู้ว่ามินตราเดินทางกลับบ้านด้วยความเรียบร้อยแต่ตราบใดที่ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจวางใจได้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 83 คิดถึง
“มินตรา...” เสียงของอนุวัฒน์ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา “คะพ่อ” “ไหน... กลับมาทั้งที ไม่คิดจะมากอดพ่อบ้างหรือไง” อนุวัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า มินตรามองผู้เป็นพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “กอดสิคะ! หนูคิดถึงพ่อมากขนาดนี้จะไม่ให้กอดได้ไงล่ะคะ” เธอตอบกลับทันที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผเข้าสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น “โอ๊ะ ๆ เบา ๆ ลูก หึหึ... เหมือนเด็กเลยเรา” อนุวัฒน์หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ “เป็นอะไรไปเนี่ย หืม... วันนี้อ้อนพ่อกับแม่เก่งผิดปกตินะเรา” “ก็หนูคิดถึงพ่อนี่คะ เราอยากกอดพ่อกับแม่แบบนี้ทุกวันเลยค่ะ” “พ่อก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนตอบพร้อมกับลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แล้วเป็นยังไงบ้าง ไปทำงานต่างจังหวัดเหนื่อยไหมลูก” คำถามธรรมดา ๆ ของผู้เป็นพ่อกลับทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ของอันดาผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบกด
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 82 คิดถึงพ่อกับแแม่
“คุณจะโกรธผมก็ได้นะคุณหมอ...” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยใจ “แต่ผมปล่อยให้คุณเสี่ยงอันตรายไม่ได้จริง ๆ” อันดานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษใบลาออกขึ้นมาถืออีกครั้ง สายตาคมเข้มกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงในลิ้นชักโต๊ะทำงานโดยไม่ได้ลงนามอนุมัติ เพราะถึงแม้เขาจะยอมให้มินตรากลับบ้านตามที่เธอต้องการแล้วก็ตาม แต่เรื่องที่เธอขอลาออกจากการเป็นหมอประจำตัวของเขา อันดายังไม่คิดจะยอมรับมัน ณ บ้านของอนุวัฒน์ “มินตราลูก...” เสียงของพราวพรรณดังขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่เห็นลูกสาวคนเดียวเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระใบหนึ่ง หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกสาวด้วยสีหน้าทั้งดีใจและสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวในวันนี้ “ค่ะแม่...” มินตราขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพยายามคลี่ยิ้มให้ผู้เป็นแม่อย่างเป็นปกติให้มากที่สุด “อ้าว... แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ล่ะลูก ไหนหนูบอกแม่ว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” พราวพรรณเอ่ยถามพลางมองกระเป๋าสัมภา
รักษาหัวใจนายมาเฟีย 81 ตามดูแล
“อยู่ที่โรงจอดรถครับนาย กำลังตรวจรถอยู่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “กูมีงานให้มึงทำ” “งานอะไรครับนาย” อันดาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “มึงไปจัดคนของเรามาสักสองสามคน” “จะให้ไปทำอะไรครับ” “ให้ตามดูแลคุณหมอมินตรา” ดิวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งก่อนจะรีบถามกลับด้วยความสงสัย “ตามดูแลคุณหมอเหรอครับนาย” “เออ” “คุณหมอจะไปไหนเหรอครับ” “เธอจะกลับบ้าน” “กลับบ้าน” ดิวถามซ้ำด้วยความตกใจ เพราะช่วงนี้เป็นช่วงนี้มินตราควรอยู่ที่นี่ก่อน ไม่ควรจะกลับบ้านของเธอหรือไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ “เออ กูเพิ่งอนุญาตให้เธอกลับไปเมื่อกี้” ดิวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณหมอที่บ้านเลยใช่ไหมครับ” “ไม่ใช่” อันดาตอบกลับทันที “กูจะให้คนของเราคอยตามดูแลเธออยู่ห่าง ๆ” “ครับนาย” “ไม่ว่าเธอจะไปโรงพยาบาล ไปบ้าน หรือออกไปไหนก็ตาม ให้คนของเราคอยดูแลความปลอดภัยของเธอเอาไว้” ชายหนุ่มหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต้องทำแบบเงียบ ๆ” “หมายความว่ายังไงครับนาย” “ก็หมายความว่าอย่าให้คุณหมอรู้
Você também pode gostar
เมียชั่วคราว
ชะนีติดมันส์11.3K visualizaçõesบ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees28.6K visualizaçõesมาเฟียคลั่งรัก
ยัยแม่มดแสนน่ารัก166.7K visualizaçõesพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา238.5K visualizaçõesDangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า
Tiwa1.6K visualizaçõesหลบไป! นางร้ายแบบฉันต้องได้ผัวเป็นมาเฟีย
HeavenSunday384 visualizaçõesกับดักร้ายผู้ชายสายเถื่อน
ภัสสพิชชา398 visualizaçõesรักเราทแยงเตียง
ณิการ์510 visualizações
