روايات بقلم เลคเชอร์

​"อื้อออ!..." ​ฟาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลำคอเล็กสำลักพรวดออกมาเมื่อส่วนหัวเห็ดหยักบานกระแทกกระทั้นเข้าชนกับผนังลำคอของเธอจนจุกแน่นไปหมด ความใหญ่โตและคับแน่นเต็มช่องปากจนเธอขยับตัวหนีไม่พ้น ร่างกายสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาคลอเบ้าไหลรินด้วยความอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก "อื้อออ... อึก... อึ๋ย..." ​ฟาร์สำลักเสียงดังอู้อี้อยู่ในลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัว เขาเอามันเข้ามาแบบนี้ได้ไง มันใหญ่มากจนเธออ้าปากกว้างสุดๆ แล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันแน่นมากอยู่ดี ​"ดูดกลืนมันสิฟาร์... ทำให้ฉันทีเด็กดี" ​ธามสั่งเสียงพร่ากระเส่าด้วยความกระหาย ชายหนุ่มไม่รอให้เธอตั้งตัว เขาเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออก ส่งท่อนเอ็นใหญ่โตกระแทกกระทั้นเข้าสู่โพรงปากอุ่นร้อนของเธอเป็นจังหวะรัวเร็วตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อน ​พลัก... พลัก... แจ๊ะ... ฟาร์พยายามฝืนความแน่นแล้วทำตามที่เขาสั่งอย่างจำยอม ปากบางอ้าออกแล้วขยับขึ้นลงตามแรงกระแทก รสชาติและความใหญ่โตทำให้เธอแทบสำลัก แต่เพราะสัญชาตญาณและความเสียวซ่านที่ตีรวนขึ้นมา มือเรียวบางทั้งสองข้างจึงจำใจยกขึ้นมาช่วยกอบกุมรูดรั้งท่อนเอ็นส่วนโคนในจุดท

หนำซ้ำในขณะที่นิ้วของเขากำลังรัวเร่งจังหวะอยู่ข้างล่าง ธามก็โน้มใบหน้าลงมาต่ำอีกครั้ง แล้วจัดการอ้าปากงั้บเต้านมคู่สวยของเธอเข้าเต็มแรง พร้อมกับดูดดึงขบเม้มอย่างหิวกระหาย จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!... "อึ๊บ... อื้อออ... แฮ่ก... อื้อออ... ไม่เอาแล้ว..." ฟาร์ครางผ่าว ใบหน้าหวานเห่อร้อนผ่าวด้วยความอับอายและความเสียวที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก แล้วแบบนี้จะให้เธอมีสติที่ไหนมาปฏิเสธเขาได้อีกเล่า ในเมื่อร่างกายของเธอมันทรยศและยอมจำนนต่อสัมผัสของเขาไปหมดแล้ว แจะ! แจะ! แจะ! ​ฟาร์พยายามกัดฟันกลั้นใจไม่ยอมส่งเสียงครางออกมาอีกครั้ง แล้วเธอก็เงยใบหน้าขึ้นมองเพดานห้องนอนของตัวเองอย่างจนตรอก ในหัวสมองตีกันยุ่งเหยิงด้วยความหวาดกลัวว่าพ่อจะกลับมาเห็นสภาพอันน่าเกลียดนี้ แต่อีกใจลึกๆ แล้ว สัญชาตญาณความต้องการทางร่างกายมันกลับกรีดร้องและโหยหาเรียกร้องให้เขากระทำความรุนแรงและมอบความสุขให้เธอมากกว่านี้ บ้าชะมัดเธอรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับคนใจร้ายคนนี้อย่างราบคาบ ​"แน่นชะมัด... ยิ่งกระแทกน้ำเธอก็ยิ่งแฉะเยิ้ม ยอมรับมาเถอะฟาร์ว่าเธอก็ชอบให้ฉันเอาใช่ไหม หืม..." ธามกระซิบเสียงพร่ากระเส่าข้างใบหูของเ

"อ้าว... ตื่นแล้วเหรอคะคนสวย" ​ธามเงยหน้าขึ้นจากแผ่นหน้าท้องของเธอ ชายหนุ่มชะงักค้างไปเล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาอย่างคนได้ใจ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความนึกสนุกที่ได้เห็นอาการตื่นตระหนกของเหยื่อสาวใต้ร่าง ก่อนที่เขาจะออกแรงดึงกระชากกางเกงของเธอลงไปกองอยู่ที่เข่า "นี่มัน..." ​"ชู้ววว... เมื่อกี้ยังนอนยิ้มเคลิ้มครางหวานหูอยู่เลยไม่ใช่เหรอ หืม... ไหนบอกซิว่าฝันถึงอะไร ทำไมถึงได้ดูมีความสุขแล้วก็ร่านครางเสียงดังขนาดนั้นล่ะ หืม..." ​ธามแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานที่กำลังตื่นกลัว มือหนาทั้งสองข้างรวบข้อมือบางของเธอตรึงไว้เหนือหัวอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงพร่ากระเส่าและเย้ายวนใจ "เงี่ยนอยู่ก็บอก" ​"ปล่อยหนูนะ คุณเข้ามาในห้องของหนูได้ยังไง! ออกไปนะคนบ้า!" ฟาร์พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเกิด เสียงหวานสั่นเครือด้วยความโกรธ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอเบ้าพร้อมจะไหลรินออกมาได้ทุกเมื่อ "นี่เบาๆ สิ เอะอะเสียงดังไปได้" ​"คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไง ออกไปนะ" "หึ... เข้ามาได้ไงน่ะเหรอ ก็ประตูมันไม่ได้

"อื้อ... อ๊าา... ฮ่าาา อื้ออ..." ​เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเบาๆ ในขณะที่เปลือกตาคู่สวยของฟาร์ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ความเสียวซ่านที่กำลังเล่นงานตรงยอดอกอิ่ม ทำเอาสติที่เลือนรางจากการนอนหลับเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย ทว่าในห้วงความคิดที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่นสะลึงสะลืออยู่ ฟาร์กลับไม่ได้คิดว่านี่คือเรื่องจริง เธอยังคงคิดว่าตัวเองกำลังนอนหลับแล้วฝันไป เธอกำลังฝันถึงเรื่องวาบหวิวที่ร้อนแรงจนหัวใจเต้นระส่ำ และในฝันนั้นธามกำลังเล้าโลมร่างกายของเธอ จนน้ำเสียวตรงรูร่องมันค่อยๆ ไหลซึมออกมาทีละนิด ​ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มมันตีตื้นขึ้นมาจนทำให้ใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มเผลอยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจอย่างมีความสุข ​"อื้อ... อ๊ะ... เสียวจัง..." ฟาร์เผลอครางอื้ออึงอยู่ในลำคอเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความฝันวาบหวิวดำเนินต่อไปโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าสิ่งที่กำลังสัมผัสร่างกายเธออยู่นั้นมันคือความจริงไม่ใช่ความฝัน ​ธามที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูดดึงเต้านมคู่งามอย่างเมามัน ชะงักค้างไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงครางหวานใส ชายหนุ่มเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าของคนใต้ร่าง แล้วก็ต้องก

"รีบกินเค้กให้หมดเถอะเรา จะได้รีบไปเดินช็อปกันต่อ... พี่รีบ" ธามเร่งเสียงห้วนด้วยความร้อนรนในใจ เพราะเขากำลังกระวนกระวายอยากจะตามไปจัดการเด็กดื้อที่บังอาจเมินใส่เขาเมื่อครู่เต็มทีแล้ว ท่าทางและคำพูดของธามในตอนนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างสิ้นเชิง เมื่อครู่เขายังทำตัวน่ารัก เอาอกเอาใจ ดูแลเธอดีราวกับไข่ในหิน แถมยังบอกว่าจะเปย์ให้ทุกอย่างที่เธออยากได้ แต่พอมาตอนนี้กลับเร่งให้เธอกินรีบไป แถมยังอ้างว่ามีงานต้องทำอีก ​'ผู้ชายอะไรเนี่ย... อารมณ์แปรปรวนเร็วยังกะพายุชะมัด' อลิซนึกบ่นในใจอย่างขัดเคือง ​"ค่ะ..." อลิซตอบรับเสียงแผ่วแค่นั้น แล้วก็นั่งเงียบก้มหน้าก้มตาตักเค้กเข้าปากกินต่อเงียบๆ คนเดียว ​ทว่า... ในหัวสมองของอลิซที่กำลังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว เธอกลับมองโลกในแง่ดีจนน่าขัน 'หรือว่า... ที่พี่เขาอารมณ์เสียและรีบร้อนขนาดนี้ เป็นเพราะเมื่อกี้เขาโกรธไอ้ผู้ชายหน้าจืดคนนั้นที่ทำกิริยาไม่ดีใส่เธอกันแน่นะ' ​อลิซอมยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความดีใจ ​'ที่แท้... พี่ธามก็คงจะเป็นห่วงและโกรธแทนเธอนี่เองสินะ' ​พอกล่อมตัวเองด้วยความคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้น อลิซก็รู้สึกเขินจนห

ฟาร์ที่ยืนฟังบทสนทนาหวานซึ้งทั้งหมดอยู่ห่างออกไปเพียงแค่โต๊ะกั้น เธอกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจดวงน้อยวูบโหว่งและหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความรู้สึกใจหายและเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนชาไปหมดทั้งร่าง คำว่าพร้อมจ่ายให้ทุกอย่างและเป็นวันพิเศษของอลิซ มันช่างตอกย้ำสถานะของเธอให้เด่นชัดขึ้นมาว่า เธอก็เป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อในยามที่เขาต้องการระบายอารมณ์เท่านั้น ไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขา ทว่า... แม้ข้างในจะแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่ฟาร์ก็ยังเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติอันน้อยนิดของตัวเองกลับมา เธอกลืนความเจ็บปวดและคราบน้ำตาฝืนเก็บมันลงไป ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มบางๆ ให้กับตินที่ยืนรออยู่ ​"เรา... ไปกันเถอะค่ะพี่ติน" ฟาร์เอ่ยบอกเสียงเรียบ พยายามดึงแขนเสื้อของตินเบาๆ เป็นสัญญาณให้รีบพาเธอออกไปจากขุมนรกตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่เธอจะทนยืนมองภาพบาดตาบาดใจพวกนั้นไม่ไหวแล้วปล่อยโฮออกมาต่อหน้าคนใจร้ายคนนั้น "เราอยากกินอะไรอีกไหมครับ หรือว่าอยากแวะกินขนมหวานที่อื่นต่ออีกหน่อยไหม เดี๋ยวพี่พาไปเอง" ​ตินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและห่วงใย พลางเดินเคียงข้างร