Novels by เลคเชอร์

​"ขอบคุณครับคนดี... ขอบคุณมากๆ นะครับ พี่รักฟาร์นะครับ" ธามกระซิบพึมพำชิดหลังมือบาง นัยน์ตาคมทอประกายหวานฉ่ำ "ฟาร์ก็รักพี่ธามค่ะ" แชะ! แชะ! แชะ! ​แสงแฟลชรัวกดถ่ายภาพช่วงเวลาอันงดงามนี้ไว้ทันที เสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ หลังจากพิธีสวมแหวนและหลั่งน้ำพระพุทธมนต์อันแสนอบอุ่นเสร็จสิ้นลง เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองสดใสก็ดังขึ้นทั่วทั้งงาน เป็นสัญญาณว่าพิธีการอย่างเป็นทางการได้เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ ถึงเวลาสำหรับช่วงเวลาแห่งความสุข ความสนุกสนานและการบันทึกความทรงจำของทุกคน ​"เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน!" พิธีกรประกาศผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงสดใส "ขอเชิญบรรดาคุณพ่อ คุณแม่ คุณย่า คุณยาย รวมถึงเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวทุกท่าน ก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อร่วมถ่ายภาพหมู่ครอบครัวและกัลยาณมิตรเป็นความทรงจำอันงดงามร่วมกันครับ!" ​ธามในชุดสูทสีขาวครีมสุดสง่าประคองฟาร์ที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ลุกขึ้นยืน ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำที่ปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปต้อนรับผู้ใหญ่และเพื่อนๆ ที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเวที ​วริศเดินนำขึ้นมาเป็นคนแรก ชายแก่ยิ

"ใช่ค่ะ! คุณธามก็หล่อสง่างามสมเป็นประธานใหญ่ ส่วนหนูฟาร์ก็สวยหวานน่ารักหยาดเยิ้มมาก เหมาะสมกันที่สุด ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าคู่นี้อีกแล้ว!" เสียงญาติสนิทอีกคนเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม ​ปายวาดที่ยืนอยู่ข้างพงษ์เดชยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง "คุณคะ... ดูลูกเราสิคะ หล่อและดูมีความสุขขนาดไหน หนูฟาร์ก็น่าเอ็นดูเหลือเกิน ดิฉันตื้นตันใจจนพูดไม่ออกแล้วค่ะ" ​"ฮ่าๆๆ! เออ! ผมเห็นแล้วคุณหญิงปายวาด! ไอ้ธามมันทำได้ดีจริงๆ วันนี้มันหล่อสมเป็นลูกชายพงษ์เดช!" พงษ์เดชหัวเราะร่าพลางตบบ่าภรรยาเบาๆ ด้วยความภาคภูมิใจ ​ทางด้านเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนมองอยู่ข้างพิธี จูนยกมือขึ้นกุมอก ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ "โอ๊ย... ยายฟาร์ แกโชคดีมากจริงๆ สวยด้วย ซาบซึ้งด้วย ฉันน้ำตาไหลจนเครื่องสำอางจะหลุดหมดแล้วเนี่ย!" ​อคินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาเอ่ยเย้าจูนด้วยรอยยิ้มกวนๆ "แหมคุณ... ร้องไห้ซะเป็นนางเอกเลยนะ ถ้าอยากอินขนาดนี้ วันหลังลองมาแต่งกับผมดูไหมล่ะครับ รับรองซาบซึ้งไม่แพ้คู่นี้แน่" ​จูนหันกวับมามองอคินทันทีพร้อมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "เหอะ! ฝันไ

แชตเตอร์! แชตเตอร์! แชตเตอร์! ​เสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวของช่างภาพมืออาชีพดังก้องรัวไม่ขาดสาย แสงแฟลชสว่างวาบวิบวับส่องประกายวูบวาบไปทั่วทั้งงาน ร่างบางถูกห้อมล้อมด้วยความงามอันทรงคุณค่า ขณะที่ธามซึ่งยืนรออยู่ด้านล่าง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวผู้เป็นดวงใจเพียงคนเดียว นัยน์ตาคมคายรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน รอยยิ้มเปี่ยมสุขผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเจ้าสาวของเขาด้วยความเคารพและความรักอันล้นพ้น "สวยมาก..." คำชมนั้นหลุดออกมาจากปากเจ้าบ่าวอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังตะลึงจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง ​จนกระทั่งสองพ่อลูกก้าวลงมาถึงบันไดขั้นล่างสุด ​วริศหยุดนิ่งลง ชายแก่มองหน้าลูกสาวคนเดียวด้วยความรักที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่คนเป็นพ่อจะมอบให้ได้ ก่อนจะหันมามองธามที่ยืนตรงอยู่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม วริศสูดหายใจเข้าลึกๆ น้ำตาแห่งความปิติล้นพ้นไหลซึมออกมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายแก่ค่อยๆ ประคองมือนุ่มของฟาร์ แล้วนำไปวางลงบนฝ่ามือแกร่งของธามอย่างเบามือและมั่นคง ​"ตาธาม..." วริศเอ่ยด้

​ตินเดินเข้ามาหาธาม ชายหนุ่มสบตากับคู่แข่งในวันวานก่อนจะยื่นมือออกไปหา "ยินดีด้วยนะธาม วันนี้นายหล่อมากจริงๆ... ฉันฝากดูแลฟาร์ด้วยนะ" ​ธามมองมือของตินนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจับแน่นแล้วกระชับอย่างหนักแน่น "ขอบใจมากนะติน... ขอบใจที่ยอมมาร่วมงานและมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉัน ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะดูแลฟาร์ให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วง" ​ตินยิ้มรับเบาๆ "ฉันเชื่อใจนาย" ​โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! ​เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ​เมื่อได้เวลาฤกษ์ดี ขบวนขันหมากสุดยิ่งใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นทางการ ความสุขและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ธามเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าสง่างามและรอยยิ้มกว้าง ถัดไปด้านหลังคือพงษ์เดชและปายวาด ผู้เป็นพ่อและแม่ที่แต่งกายหรูหรา หน้าตาบานฉ่ำไปด้วยความภาคภูมิใจและรอยยิ้มปิติ ตามด้วยบรรดาญาติสนิทมิตรสหาย รวมถึงเหล่าชายชุดสูทสีเข้มของกลุ่มมาเฟียพันธมิตรที่มาร่วมเดินขบวนขันหมากกันอย่างพร้อมเพรียง สร้างความเกรียงไกรและยิ่งใหญ่จนทุกคนในงานต่างมองด้วยความทึ่ง ขบวนขันหมากค่อยๆ เคลื่อนผ่านสวนดอกไม้ขึ้นมารายล้อมจนถึงบริเวณหน้าบ้าน ธามเดินนำผู้ใหญ่

​"ไม่เวอร์เลยแก! คุณลุงวริศดูสิคะ ยายฟาร์วันนี้สวยจนหนูยังอยากขอแต่งงานเองเลยค่ะ!" จูนหันไปฟ้องวริศอย่างอารมณ์ดี ​วริศยิ้มรับพร้อมหัวเราะเบาๆ "พ่อก็บอกยายฟาร์ไปแบบนั้นเหมือนกันจ้ะหนูจูน ว่าวันนี้ฟาร์เขาสวยเหมือนแม่เขาไม่มีผิดเลย" ​"ใช่ไหมล่ะคะคุณลุง!" จูนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยสุดตัว ก่อนจะหันมาจัดเวลสีขาวหลังหัวให้ฟาร์อย่างเบามือ "แหม... ยายฟาร์ได้เป็นเจ้าสาวคนแรกของกลุ่มเลยนะเนี่ย เอาจริงฉันโคตรตื่นเต้นแทนแกเลยว่ะ ตื่นเต้นจนเมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ!" ​"แกตื่นเต้นอะไรก่อนจูน คนที่จะแต่งงานคือฉันไหมล่ะ" ฟาร์เอ่ยเย้าเพื่อนรัก ​"เอ้า! ก็ฉันตื่นเต้นที่จะได้เห็นแกมีความสุขไงยะ! แถมพี่ธามนะ... เมื่อเช้าฉันเดินผ่านห้องแต่งตัวเจ้าบ่าว เห็นพี่เขานั่งเกร็งจัดเนคไทหลุดไปสามรอบ คิดดูสิ ประธานหมื่นล้านผู้เย็นชา แต่ตอนนี้ตื่นเต้นจนแทบช็อกตายคาห้องแต่งตัวแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ" จูนหัวเราะร่า ​โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! ​เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ​ยังไม่ทันที่จูนจะพูดจบ เสียงดนตรีโห่ร้องก้องกังวานของขบวนแห่ขันหมากจากทางเจ้าบ่าวก็ดังกระหึ่มมาจากบริเวณประตูหน้าคฤหาสน์ เสียงโห่

สองเดือนต่อมา ​ในที่สุดเข็มนาฬิกาแห่งช่วงเวลาสำคัญก็เดินทางมาถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยอย่างจดจ่อ นั่นคือวันพิธีมงคลสมรสระหว่างธามและฟาร์ ​สถานที่จัดงานในวันนี้ไม่ได้ไกลที่ไหน แต่เป็นคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่โตของธามที่ถูกเนรมิตใหม่ทั้งหมด บรรยากาศรอบบริเวณบ้านประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้สดโทนสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ ดอกลิลลี่ และกุหลาบขาว ลอยอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งงาน สะท้อนแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองไพเราะหวานหวามคลอบางเบา ผู้คนที่มาร่วมงานต่างมีแต่รอยยิ้ม รอยยินดีและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ​ทว่า ณ ห้องแต่งตัวเจ้าสาวชั้นบนของตัวบ้าน บรรยากาศกลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความตื้นตันใจที่ยากจะเอ่ย ​ฟาร์นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์อันแสนประณีต ลูกไม้เนื้อดีปักดิ้นเงางามโอบล้อมเรือนร่างได้อย่างพอดี ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามลงตัว ผมสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบพร้อมประดับด้วยเวลสีขาวนวล เธอดูสวยสะพรั่ง เลอค่า และน่ารักมากจนยากจะละสายตา ​เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของวริศผู้เป็นพ่อที่ก้า

“อึก...” หมับ! มือหนาของอันดาเอื้อมมาจับขาของคนตัวเล็กเอาไว้ ก่อนจะดึงผ้าห่มที่เธอใช้คลุมร่างกายออกอย่างรวดเร็ว พรึ่บ! “คะ... คุณอันดาคะ คือฉัน...” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น จนแทบไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี “ทำไมครับ คุณหมอกลัวเหรอ” “อึก... อื้อ...” มินตราพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่กล้าสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นกลัว ขณะที่มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น “ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมจะไม่ทำให้คุณหมอเจ็บ” อันดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราวกับต้องการให้หญิงสาวเชื่อมั่นในคำพูดของเขา “แต่ฉัน...” พรึ่บ!! ยังไม่ทันที่มินตราจะพูดจบ ขาเรียวทั้งสองข้างก็ถูกแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบเกร็งขาเอาไว้และพยายามขยับให้กลับมาชิดกันตามเดิม ทว่าเรี่ยวแรงของคนตัวโตกลับมีมากกว่าเธอหลายเท่า เพียงแค่เขาใช้ข้อศอกดันขาของเธอเอาไว้ ก็ทำให้หญิงสาวไม่สามารถขยับขาทั้งสองข้างเข้าหากันได้เลย “คุณอันดา คุณทำแบบนี้ทำไมคะ” มินตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตมองชายหนุ

"ฉัน..." จ๊วบ... จ๊วบ... ยังไม่ทันที่มินตราจะได้เอ่ยตอบอะไรออกไป คนตัวโตก็ขยับเข้ามาประชิด ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้หญิงสาวได้ตั้งตัว "อึก..." จูบที่เกิดขึ้นด้วยความรวดเร็วทำให้มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงความเร่งร้อนและความใจร้อนของชายหนุ่มที่ไม่ยอมรอฟังคำตอบจากเธอแม้แต่น้อย เพียงไม่นางลิ้นหนาของเขาก็ไล่ต้อนลิ้นเล็กภายในโพรงปากของคนตัวเล็ก พร้อมทั้งดูดกลืนความหวานจากโพรงปากของเธอ แล้วเขาก็กลืนกินน้ำหวานพวกนั้นลงไปในลำคอ จนลูกกระเดือกของเขาจะขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน "อื้อ... อื้อ... อึก...!" เสียงครางแผ่วเบาของคนตัวเล็กดังขึ้นในลำคอ เวลานี้เธอแทบหายใจไม่ทัน จะบอกว่าเธอจูบไม่เป็นก็คงไม่ใช่ เพราะเธอไม่ใช่เด็กสาววัยสิบเก้ายี่สิบที่ไม่เคยศึกษาเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่ความใกล้ชิดและความเร่าร้อนของเขากลับทำให้เธอประหม่าจนดูเงอะงะไปหมด ถึงขั้นเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว จ๊วบ... จ๊วบ... เสียงจูบดังแผ่วอยู่ภายในห้อง ก่อนที่มือหนาของอันดาจะเลื่อนขึ้นมาบีบคั้นที่เต้าอวบของเธอ หมับ... มินตราสะดุ

“ทำไมครับ... ผมไม่ใช่คนที่คุณรู้สึกแบบนั้นเลยใช่ไหมครับ” อันดาเอ่ยถามก่อนจะขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ “มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แต่ว่าฉันยังไม่ได้ต้องการอะไรแบบนี้” หญิงสาวตอบออกไปตามตรง เธอไม่ได้เกลียดเขาและไม่ได้รังเกียจความรู้สึกที่มีต่อเขาเลย เพียงแต่ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว "แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอยากมีอะไรแบบนั้นด้วย" “คุณหมอแน่ใจเหรอครับว่าไม่ได้รู้สึกแบบนั้น” คำถามของอันดาทำให้มินตรานิ่งไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ขณะที่ดวงตากลมโตหลุบต่ำลงอย่างใช้ความคิด เพราะถ้าจะให้เธอตอบว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยก็คงไม่ใช่ทั้งหมด ตลอดระยะเวลาที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอยอมรับว่ามีหลายครั้งที่เผลอแอบมองใบหน้าของเขาแล้วคิดอยู่ในใจว่าผู้ชายคนนี้ช่างหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้ บางครั้งท่าทางเอาแต่ใจของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด แต่ในบางมุมเขากลับมีความน่ารักที่ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะเรื่องจูบ เมื่อนึกถึงสัมผัสจากริมฝีปากของเขาในครั้งก่อน ใบหน้าหวานก็พลันร้อนผ่าวขึ้นม

“คุณอันดา... อื้อ...” มินตราพยายามยกมือทั้งสองข้างขึ้นผลักแผ่นอกกว้างของเขาออก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากอุ่นที่กำลังคลอเคลียไปตามลำคอระหง พร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดผิวเนื้อ และสัมผัสจากริมฝีปากของเขาที่ค่อย ๆ ขบเม้มอย่างแผ่วเบา ก็ทำให้ร่างกายของเธอพลันอ่อนระทวยลงอย่างไม่อาจห้ามได้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ ทั้งที่ในหัวพยายามพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าต้องห้ามเขา ต้องผลักเขาออกไป และไม่ควรปล่อยให้เรื่องราวเลยเถิดไปมากกว่านี้ แต่ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของเธอเลยสักนิด ราวกับว่าความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังทำให้สติของเธอปั่นป่วนจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง จ๊วบ... จ๊วบ... พรึ่บ... อันดาอาศัยจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความรู้สึก ยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอออกทีละเม็ดจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว ก่อนจะค่อย ๆ ดึงรั้งเนื้อผ้าให้เลื่อนหลุดลงจากไหล่บางทั้งสองข้าง แล้วภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ เมื่อพบว่าภายใต้เสื้อนอนตัวนั้นเธอไม่ได้สวมเสื้อชั้นในเอาไว้เลย "สวยจังคุณหมอ..." นี่เธอต

“คุณหมอทำน้องชายของผมตื่นแล้ว แล้วคุณหมอก็คิดจะกลับห้องไปง่าย ๆ เลยเหรอครับ” อันดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะก้มต่ำมองปฏิกิริยาของร่างกายตัวเองที่ยังปรากฏให้เห็นภายใต้กางเกงนอน แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก “หมายความว่าไงคะ คุณพูดอะไรของคุณ" มินตราถามกลับทันที ทั้งที่ความจริงเธอก็พอจะเข้าใจอยู่แล้วว่าเขากำลังพูดถึงอะไร แต่ในสถานการณ์แบบนี้สิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้ก็คือแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้น คนบ้า! พูดอะไรออกมาไม่อายปากบ้างหรือไง! ฉันไม่ได้ตั้งใจไปโดนซะหน่อย... ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่หญิงสาวจะรีบยันตัวลุกจากที่นอน ตั้งใจว่าจะก้าวลงจากเตียงแล้ววิ่งออกจากห้องของเขาให้เร็วที่สุด ทว่าเธอยังไม่ทันได้หมุนตัวหนีด้วยซ้ำเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นมาก่อน “จะไปไหนครับ คุณหมอ” หมับ! มือหนาของอันดายื่นมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ทันว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร “นี่! ปล่อยนะคะ คุณอันดา! ฉันไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย” มินตราหันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะพยายามดึงข้อมือของตัวเองกลับ “ฉันมาทำงานที่นี่เพื่อดูแ

“คุณ... คุณหมายความว่า...” เธอถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ ก่อนจะหยุดคำพูดของตัวเองเอาไว้ เพราะไม่กล้าคิดต่อว่าคำตอบของเขาจะหมายความว่ายังไง อันดาไม่ได้ตอบในทันที ชายหนุ่มเพียงมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่ออย่างพิจารณา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกเล็กน้อย พรึ่บ... “อ๊ะ!” มือหนาของเขาเลื่อนไปแตะบริเวณเอวบาง ก่อนจะประคองเธอให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ขณะที่สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าของเธออยู่ตลอดเวลา มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่น ๆ ที่วางอยู่ตรงเอว เธอรีบยกมือขึ้นจับแขนของเขาเอาไว้โดยอัตโนมัติก่อนจะพยายามขยับตัวออกห่าง “คุณอันดา ปล่อยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน แต่ชายหนุ่มกลับยังคงมองเธอด้วยสายตาจริงจัง “คุณหมอยังไม่ตอบผมเลย" “ฉะ... ฉัน...” มินตราอึกอักไปทันที จะให้เธอตอบยังไงละ ในเมื่อแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เธอตกใจที่ถูกเขาจูบโดยไม่ทันตั้งตัวก็จริงแต่ถ้าจะบอกว่าโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกก็คงไม่ใช่ เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงไม่แอบเดินเข้ามาดูอาการเขาถึงในห้องนอนแบบนี้ “ฉัน... ฉันไม่ได้โกรธค่ะ” ในที่สุดห