Romans de เลคเชอร์

​"อึก! ปะ... ปล่อยนะคะ!" ​กำปั้นเล็กๆ พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดทุบระรัวลงบนอกแกร่งของคนตัวโตเพื่อขัดขืน แต่ทว่ายิ่งเธอออกแรงทุบลงไปมากเท่าไหร่ คนตัวโตก็ยิ่งกดจมูกลงมาหนักหน่วงบนผิวเนื้อเนียนละเอียดยิ่งกว่าเดิมซะอีก ​ฟอด~ ฟอด~ ​"คุณธาม... ฮึก... ปล่อยฟาร์เถอะนะคะ หนูไหว้ล่ะ..." เธออ้อนวอนเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนจับไข้ ​"เลิกร้องไห้แล้วทำหน้าที่ของตัวเองซะ" ​ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโตอย่างเยือกเย็น แต่ถามว่าเขาสงสารไหม ก็ไม่ เพราะถึงยังไงเงินสิบล้านและข้อตกลงธุรกิจมันก็สำคัญและมีค่ามากกว่าน้ำตาที่ไร้ค่านี่มากมายนัก ในโลกของเขา คนอ่อนแอก็ต้องตกเป็นเหยื่อของคนเหนือกว่าเสมอ ​"แต่หนู... หนูยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้..." ฟาร์สารภาพออกมาเสียงแผ่ว สารภาพความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีอวดดีเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นต่อสิ่งลี้ลับ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ​"ไม่ต้องกลัว... เดี๋ยวฉันจะสอนให้เธอรู้เองว่าต้องทำยังไง" ​พูดจบธามก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะก้มลงแล้วตวัดวงแขนอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวขึ้นมาแนบอดอย่างรวดเร

​"ถึงยังไง คุณไม่มีวันได้ครอบครองหนูหรอก... " ฟาร์พยายามขัดขืน แต่แรงปะทะที่ได้กลับมาคือสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเธออย่างจาบจ้วง จนเธอทำได้เพียงกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นด้วยความทรมานใจที่ต้องพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคร้ง! ​เสียงแก้วคริสตัลถูกปัดกระเด็นไปกระทบผนังห้องจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วร่วงกราวลงสู่พื้นพรม พร้อมกับร่างของฟาร์ที่สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เมื่อจู่ๆ อารมณ์ของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาฉับพลัน ​"หึ... ไม่มีวันได้ครอบครองงั้นหรอ เธอมันไร้เดียงสาเกินไป! คิดว่าทำตัวแข็งทื่ออ้าปากป้อนเหล้าเหมือนนกป้อนอาหารแบบนี้... มันจะทำให้ฉันพอใจงั้นเหรอ" ​ธามตวาดเสียงต่ำ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความหงุดหงิดในความจืดชืดของเด็กสาวที่พยายามทำเป็นเก่ง ทั้งที่เนื้อแท้ยังอ่อนหัดเกินกว่าจะมาทำงานในสถานที่แบบนี้ ชายหนุ่มละสายตาจากใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ ก่อนจะตวัดสายตาไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่รอบห้อง ​"พวกมึงทุกคน... ออกไปให้หมด! และห้ามใครเข้ามาเพ่นพ่านแถวนี้จนกว่าฉันจะสั่ง" ​"ครับนาย" เป

​"แต่หนู... หนูไม่เคยทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้" ฟาร์ส่ายหน้าพัลวัน มือที่ถือแก้วเหล้าสั่นจนน้ำสีอำพันแทบจะกระฉอก "ให้หนูชงให้คุณดื่มดีๆ ไม่ได้เหรอคะคุณธาม... ได้โปรดเถอะ" ​"อย่ามาเล่นตัวฟาร์ ในเมื่อกล้าก้าวขาเข้ามาในโลกของฉันแล้ว ก็อย่าทำเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาไปหน่อยเลย" ธามตวาดเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจจนลูกน้องในห้องยังพากันก้มหน้า "ผู้หญิงที่ยอมขายตัวแลกเงินเพื่อล้างหนี้พนันน่ะ เขาไม่มานั่งสำรวมรักษากิริยากันหรอกนะ... หรือว่าต้องให้ฉันสั่งลูกน้องให้ไปต้อนรับพ่อเธอที่บ้านก่อน เธอถึงจะมีอารมณ์ทำงาน" ​"ไม่นะ! อย่าทำอะไรพ่อหนูนะคะ" ฟาร์ร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันที ความกลัวต่อความปลอดภัยของบิดาแล่นเข้ามากดดันจนสมองของเธอขาวโพลนไปหมด ​"งั้นก็เลิกพูดมาก แล้วทำตามที่ฉันสั่ง... เดี๋ยวนี้!" ธามเอ่ยยื่นคำขาดพลางเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างรอคอย แววตาเยาะหยันสะท้อนเงาร่างของเด็กสาวที่กำลังสับสนและสิ้นหวัง เอาจริงๆ เขาไม่เคยที่จะต้องมาพูดซ้ำๆ กับใครแบบนี้เลย ​ฟาร์ก้มมองแก้วเหล้าในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับซาตานในคราบมนุษย์ เธอเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกสมเพชแล

​"หึ... กล้าต่อรองกับฉันงั้นเหรอฟาร์" ​ธามเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาประหลาดใจใจความเด็ดเดี่ยวที่เกิดขึ้นกะทันหันของเด็กสาวตรงหน้า ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับยิ่งลึกและร้ายกาจขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มปล่อยมือที่บีบคางเธอออก เปลี่ยนเป็นลูบไล้เส้นผมสลวยของเธอเล่นอย่างย่ามใจ ​"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ... ในเมื่อคุณบอกเองว่าหนูไม่มีสิทธิ์เลือก งั้นหนูก็ขอใช้สิ่งเดียวที่หนูมีอยู่ตอนนี้เพื่อแลกกับความปลอดภัยของพ่อ" ฟาร์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ก้อนเนื้อในอกซ้ายจะเต้นระทึกจนแทบระเบิด "เงินสิบล้าน... กับตัวหนู คืนนี้คุณจะตีราคาหนูเท่าไหร่... คุณธาม" ​"ใจกล้าดีนี่... แววตาแบบนี้แหละที่ฉันอยากเห็น" ธามโน้มตัวเข้าไปใกล้ ขยับปลายนิ้วเชยคางมนของเธอขึ้นมาอีกครั้ง "แต่เธอคงลืมอะไรไปอย่างนะฟาร์... สัญญาที่พ่อเธอเซ็นไว้ มันระบุชัดเจนว่าถ้าไม่มีเงินมาคืนตามกำหนด ทั้งบ้านและตัวเธอต้องตกเป็นของฉันโดยไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้ว แล้วทำไมฉันต้องยอมเซ็นสัญญาฉบับใหม่ให้เธอด้วยล่ะ" ​"แต่นั่นมันคือตอนที่ครบกำหนดเจ็ดวันไม่ใช่เหรอคะ!" ฟาร์สวนกลับทันควัน "แต่นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว และตอนนี้หนูก็เป็นคนเดินเข้ามาหา

"ฮือออ ได้โปรดเถอะค่ะคุณคะ ให้หนูทำอย่างอื่นเถอะนะคะ ล้างจานก็ได้ ขัดรองเท้าก็ได้ หรือจะให้หนูทำความสะอาดบ้านคุณหนูก็ยอมค่ะ แต่อย่าให้หนูทำแบบนี้เลยนะคะ..." ​เสียงหวานสะอื้นไห้ระงมจนแทบขาดใจ ฟาร์ยกมือขึ้นไหว้หงึกๆ ชายหนุ่มตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากจนเครื่องสำอางบนใบหน้าสวยเลอะเทอะไปหมด ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอยู่บนตักกว้างราวกับลูกนกที่กำลังจะถูกปลิดชีวิต ​"ล้างจาน ขัดรองเท้า งั้นเหรอ" ​ธามเค้นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอด้วยความเย็นชา มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึกไปถึงใจคนฟัง "คิดว่าค่าแรงล้างจานขัดรองเท้าของเธอต่อนิ้วมันกี่บาทกัน ชาตินี้ทั้งชาติเธอจะหาเงินสิบล้านมาคืนฉันได้ไหม" ​"แต่หนูทำไม่ได้... ฮึก หนูทำแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ค่ะคุณเอ่อ... คุณธาม ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูขอร้อง ฮือออ..." เธอส่ายหน้าพัลวัน พยายามบิดข้อมือหนีจากกรงเล็บปีศาจร้าย ​"ทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำกันแน่เด็กน้อย..." ธามเลิกคิ้ว สายตาคู่หนาเต็มไปด้วยความกดดัน "ตอนก้าวขาเข้ามา

เพล้ง!! ​แก้วคริสตัลราคาแพงร่วงหล่นจากมือเล็กที่สั่นเทา กระทบเข้ากับขอบโต๊ะกระจกจนแตกกระจายละเอียด น้ำสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นพรมหรูหรา ทว่าเสียงของมีคมที่แตกหักนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับสายตาคมกริบของชายที่นั่งอยู่ข้างกาย "อะไรกัน" ธามเอ่ยขึ้นพร้อมขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาวตรงหน้า ก่อนความคิดในหัวจะประมวลผลนึกถึงเด็กสาวที่พ่อของเธอติดหนี้เขาสิบล้าน ใช่เขาจำเธอได้ เธอคือลูกสาวของนายวริศ คนที่เพิ่งปากดีบอกจะหาเงินมาคืนเขาให้ได้ภายใน 1 อาทิตย์ "คุนคือ..." ​สติของฟาร์กระเจิงไปหมดสิ้น ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนหน้าถอดสี ร่างเล็กหุนหันลุกพรวดพราดขยับขาตั้งท่าจะวิ่งหนีออกจากห้อง VIP นี้ไปให้เร็วที่สุดด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด "จับตัวเธอไว้" คำสั่งเสียงเข้มของมาเฟียหนุ่มดังกึกก้อง ลูกน้องหลายคนที่ยืนล้อมรอบต่างถลาเข้าหาเธอทันที ​"ว้าก! / คุณ!" ​ทว่าเธอก้าวขาออกไปได้เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น มือหนาดุจคีมเหล็กของธามก็เอื้อมมากระชากข้อมือบางของเธออย่างแรง จนตัวเธอปลิวหวืดตามแรงมหาศาล ​"อุ๊ย! อึก..." ​ฟาร์เสียหลักลอยกลับมาตามแรงดึง ร่างทั้งร่า