3 - ไร้ศักดิ์ศรี

ผ่านมาเกือบอาทิตย์ที่ริสาพยายามหางานพิเศษทำ แต่ด้วยค่าแรงวันละสามร้อยแถมกว่าเงินจะออกตั้งสิ้นเดือนมันจะทันจ่ายค่าเทอมที่โดนทวงอย่างหนักได้ที่ไหน

เธอพยายามกดโทรศัพท์หาญาติพี่น้องของพ่อแม่ที่เมื่อก่อนบ้านเธอเคยช่วยเหลือตอนบ้านของเธอยังมีฐานะ แต่ทว่ากลับได้รับการปฏิเสธอย่างเย็นชาไปเสียหมด ช่างผิดกับตอนที่ครอบครัวเธอมีเงินลิบลับ เวลานั้นมีแต่คนอยากเข้าหาเต็มไปหมด ครั้นวันหนึ่งต้องตกอับทุกคนก็ทำราวกับไม่อยากรู้จักครอบครัวเธอเสียอย่างนั้น

งานพิเศษที่ให้เพื่อนช่วยกันหา ก็ถูกปฏิเสธไปเสียหมดจนน่าจะแปลกใจ ทั้งที่ตอนแรกไม่ว่าที่ไหนก็ดูเหมือนจะอยากได้ตัวเธอไปทำงาน แต่ตอนนี้แทบไม่มีที่ไหนจะยอมรับหรือให้การช่วยเหลือ

ในที่สุดเมื่อโดนทวงค่าเทอมหนักขึ้น เธอจึงเป็นฝ่ายตัดสินใจโทรกลับไปหานาเดียด้วยความลำบากใจ

“นาเดีย”

“ว่าไง ตัดสินใจได้แล้วเหรอ”

“เออคือ ถ้าสมมุติฉันไม่ขายตัวแต่ขอไปเป็นเด็กนั่งดริงก์อย่างที่เธอเคยทำได้หรือเปล่า”

“หึ สนใจจะทำงานแบบฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ”

“คือ พอดีฉันจำเป็นต้องใช้เงิน”

“แล้วเธอกินเหล้าเป็นไหมล่ะ”

“ไม่อะ ไม่เป็นหรอกฉันดื่มไม่เก่ง”

“งั้นถ้าเธอคิดว่าดื่มไม่เป็น เธอก็อย่าทำเลย เงินน่ะดีจริงแต่เธอยอมได้เหรอ อาจจะถูกลูกค้าที่เข้ามาดื่มเมาแล้วอาจจะถูกควักถูกล้วงก็ได้นะ เปลืองตัวนิดหน่อย ว่าแต่เธอทำใจได้เปล่าล่ะ หรือถ้าสมมุติเธอโชคดีได้เสี่ยเลี้ยงก็สบายไป เพื่อนเราที่ไปทำคนหนึ่งทำงานวันเดียวเจอเจ้าของผับเอาไปเลี้ยงสบายไปเลย เธอจะได้ไม่ต้องรับแขกเหมือนอย่างฉัน”

“เออ แล้วฉันควรทำยังไงดี คือฉันจำเป็นต้องใช้เงิน” ริสากัดฟันพูดออกมาไม่คิดเลยว่าวันนี้ตัวเองต้องตกอับถึงขนาดต้องขอร้องให้คนอย่างนาเดียช่วยเหลือถึงขนาดนี้

“ก็คนที่ฉันบอกไง เขาอยากได้คนเวอร์จินคืนเดียวห้าหมื่น เธอน่าจะลองทำดูนะแค่ครั้งเดียวแล้วก็จบ นี่ถ้าฉันเวอร์จินแบบเธอฉันจะรีบตกลงทันทีเลย”

“คะ ใครน่ะ”

“เธอไม่รู้จักหรอกน่า แต่รับรองปลอดภัย เขาเป็นเจ้าของบริษัทยังดูหนุ่มอยู่อายุมากกว่าพวกเราห้าปี หล่อ ใส สะอาด รับรองว่าไม่ใช่พวกเฒ่าหัวงู พุงพลุ้ย” นาเดียไม่ยอมบอกว่าเป็นมาวินตามข้อตกลงที่เขาขอเธอไว้ เธอก็เลยอุปโลกน์ขึ้นมาว่าเป็นคนอื่น เพราะขืนถ้าริสารู้ว่าผู้ชายที่จ้างมาเป็นมาวิน เดาว่าเธอคงไม่ยอมตกลงแน่

“แต่ จะดีเหรอ คือมัน เออ ฉันไม่เคย”

“เถอะน่า สาบานได้ว่าเรื่องนี้ฉันจะเก็บเป็นความลับ รับรองได้ว่าฉันไม่บอกใครพวกเพื่อนสนิทเธอฉันก็จะไม่บอก”

นาเดียคะยั้นคะยอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาแน่นอน เพราะเธอไม่กล้าหือกับมาวิน เธอรู้ดีว่านิสัยของเขาโมโหร้ายขนาดไหน

“ฉัน…”

“ถ้าเธอไม่ตกลง อย่างไงฉันก็ต้องแนะนำคนอื่นไปให้เขาอยู่ดี แต่บอกเลยนะไม่มีใครยอมเปย์เงินครึ่งแสน เพื่อแลกกับการนอนกับดาวคณะอย่างเธอหรอกนะ ปกติเรตนักศึกษาเวอร์จินแค่หมื่นสองหมื่นเท่านั้นแหละ ว่าไงจะเอาไหม”

“...”

“หรือเธอจะไปทำงานเสิร์ฟล่ะ เงินเดือนสองหมื่นแต่เงินออกทุกสิ้นเดือน ถ้าอยากทำฉันจะแนะนำให้ หรือถ้าอยากได้เงินมากขึ้นก็ไปเป็นเด็กนั่งดริงก์แต่เปลืองตัวนิดหน่อย แล้วก็ระวังตัวไม่โดนมอมเหล้าจนเสียตัวฟรีอะนะ”

“...”

“ริสา... ฉันว่านะเธอตกลงไปเถอะ แค่ครั้งเดียวตั้งห้าหมื่น นอนกับเขาแค่คืนเดียวพอเช้าเธอก็กลับมามีชีวิตปกติ ไม่มีคนรู้เรื่องนี้นอกจากฉัน”

“...”

“ว่าไงเร็วถ้าเธอไม่ตัดสินใจสักที งั้นฉันจะวางแล้วนะ” นาเดียพยายามเกลี้ยกล่อมพร้อมยื่นคำขาดให้ริสาตัดสินใจ

“อืมก็ได้... ตกลง ฉันตกลง” ริสากลั้นใจตอบ สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงไปที่เนื้อ ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดไหม แต่... แค่ครั้งเดียวเธอจะได้เงินตั้งห้าหมื่น เงินนั้นคงจะพอรวมจ่ายค่าเทอมได้ทันพอดี

“งั้นเดี๋ยวฉันไปคุยกับเขาก่อน ถ้าคืนนี้เธอพร้อม ฉันจะโทรบอกว่าที่ไหน” นาเดียวางสายยิ้มกริ่ม ในที่สุดเธอก็จะได้เงินค่านายหน้าจากมาวินที่ลงทุนจ้างเธอเพื่องานนี้

- จะว่าไป นายมาวินนี่ก็ยอมเปย์เพื่ออีนี่ชะมัด เงินตั้งเกือบครึ่งแสนยอมจ่ายได้ไง -

นาเดียรีบกดสายโทรหามาวินทันที

“เออ อีนี่มันตกลงง่ายมาก นึกว่าจะหยิ่งเสียจนไม่รับงาน แต่ไม่น่าเชื่อนะ ว่าดาวคณะสวยแบบนั้นจะครองความบริสุทธิ์อยู่รอดจนปีสี่” นาเดียรีบรายงาน

มาวินกระตุกยิ้มเล็กที่มุมปาก ที่ผ่านมาเขาก็พอรู้ดูริสาถือตัวหยิ่งผยองไม่เห็นเธอยอมคบกับใคร ทั้งที่สวยมากและมีคนจีบเยอะเต็มไปหมด

“เออ เดี๋ยวกูเอามือถืออีกเครื่องทำไลน์ใหม่ จะแอดไลน์มันไป บอกให้มันรับแอดกูด้วย เดี๋ยวกูนัดมันเองว่าที่ไหน แล้วมึงส่งเลขบัญชีมึงมาเลย กูจะโอนเงินค่านกต่อมึงให้ แล้วอย่าปากโป้งนะมึงถ้ากูรู้ว่าข่าวหลุด กูเอามึงตายแน่” เขาเอ่ยปากขู่

“รู้แล้วน่า กูมืออาชีพพอ แต่มึงนี่ก็เปย์กับอีนี่จังเลยเนอะตั้งห้าหมื่น ทำไมมึงลงทุนนักวะ สู้มึงไปหาผู้หญิงข้างนอกยังถูกกว่านี้อีก”

“เรื่องของกู มึงรับเงินไปแล้ว แล้วก็จบ” มาวินบ่น

เหตุที่เขายอมจ่ายขนาดนี้นะเหรอ ส่วนหนึ่งเขารู้ว่าริสาโดนทวงค่าเทอมอย่างหนัก แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเขาต้องการเอาชนะเธอ แต่ลึก ๆ เขาก็รู้สึกสงสารและอยากช่วยเธอด้วยเช่นกัน 

“แล้วอย่าลืมล่ะ กูบอกว่ามึงอายุยี่สิบห้าเป็นเจ้าของบริษัท ถ้ามันรู้ว่าเป็นมึงคงไม่ยอมตกลง”

“เออ กูรู้แล้วน่า”

“ไม่ใช่เอาอีนี่เพลิน แล้วลืมมาเรียกใช้บริการกูอีกล่ะ พักหลังกูไม่ค่อยมีลูกค้าเลย”

“เออ เอาไว้จะเรียกใช้ แค่นี้นะ”

มาวินวางสายก่อนคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่คิดว่าตัวเองจะสามารถเอาชนะได้ด้วยวิธีนี้ เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่เตรียมไว้ ก่อนสมัครไลน์แล้วแอดหาริสาทันที