ซ่อนรักลับเมียวิศวะ / พันธะร้ายลงทัณฑ์รัก

ซ่อนรักลับเมียวิศวะ / พันธะร้ายลงทัณฑ์รัก

last updateLast Updated : 2025-09-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
65Chapters
8.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เรื่อง ซ่อนรักลับเมียวิศวะ สำหรับพันไมล์ หมอนอิงคือของเล่นราคาถูกที่เขาเผลอเหยียบย่ำด้วยความเข้าใจผิด แต่ใครจะรู้ว่าของเล่นชิ้นนี้ จะกลายเป็นพันธนาการที่ผูกมัดหัวใจเพลย์บอยผู้ไม่เคยศรัทธาในรักไปตลอดกาล *********** เรื่อง พันธะร้ายลงทัณฑ์รัก หัวใจแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะลบเธอออกไปจากหัวใจไม่ได้ ในเมื่อลืมไม่ได้เขาเลือกที่จะกลับมาเพื่อลงทัณฑ์รักตามราวีเธอทุกทาง แต่ทุกครั้งที่ทำให้เธอเจ็บเขากลับทรมานมากกว่าหลายเท่า

View More

Chapter 1

CHAPTER 1 ขายตัวแลกเงิน (พันไมล์ x หมอนอิง)

My sister, Cherry Nicholson, called me nine times before she jumped into the sea. I didn't pick up once.

Now everyone says it's my fault she's gone—even my fiance, my Alpha mate—Samuel Carver.

He used to stay by my side through every painful treatment for my wolfsbane fever. Now, he shoves me to the ground like I'm nothing.

His once gentle face is now twisted with contempt as he looks down on me and warns, "You don't deserve to be happy!"

And truth be told, it isn't just them who believe that. Even I do.

Since then, I've stopped going out, stopped dressing up, and stopped meeting anyone's eyes.

Even when I run into Samuel holding hands with another she-wolf, I lower my head and walk past silently.

But when the wolfsbane fever comes back, I drown in agony and despair. I decide to give my life to atone for what happened to Cherry.

That's when they all start to regret it.

...

It was drizzling when I headed to the infirmary.

Allison Payne, the healer, was a kind-looking, middle-aged woman. As she glanced at the results on the computer, her expression softened with sympathy.

"Sherry," she said gently. "Based on this, I recommend you be admitted for a marrow purification treatment."

I pressed my lips together and said nothing.

She patted my hand and continued, "It's okay if you don't want to. It's an aggressive treatment, and honestly, it's really painful. I'll prescribe something to you to manage the wolfsbane fever instead.

"Just keep in mind, the onset of the fever is closely tied to your emotional state. The more depressed you get, the deeper the poisoning runs. That's when the self-harming starts. Your real issue seems to be with your family. If it's possible, you should talk to them."

Talk to them? They didn't even like talking to me.

I twisted my fingers together instinctively. The skin felt rough as it was covered in old scars.

Just as I was about to leave, Allison glanced at me and added, "I remember your fated mate. He's always been so loving. He stuck with you through every treatment, didn't he? Love and support are the best medicine. Spend more time with him. That could help you heal too."

But Allison didn't know that my fated mate didn't seem to want to stay by my side anymore.

Samuel Carver and I had been in love for a year, and I had been claimed as his mate for three months now.

Two years ago, I missed calls from my sister, Cherry Nicholson. She took her own life that same night.

Mom screamed that I was a murderer. She threw things at me—plates, shoes, anything she could get her hands on. When she got tired of throwing, she used her fists instead.

Her voice still haunted me, like a curse carved into my memory. "It should've been you, not her."

That same year, I was diagnosed with wolfsbane fever, and I broke down sobbing by the side of the road.

People stared, whispered, then walked right past me like I didn't exist.

Only Samuel stood in front of me with an umbrella and handed me a clean handkerchief. Smiling, he said, "A face this pretty shouldn't be crying."

I snapped out of the memory and grabbed my phone to call Samuel repeatedly.

He didn't answer.

The automated voice on the other end kept repeating the same message, drilling into my nerves.

Eventually, I hung up and dragged myself home.

When I reached home, I noticed that the front door was wide open.

I thought maybe Samuel had come back. I was about to call out his name, but the words died in my throat.

The place was a mess, and everything was knocked over.

I froze, about to call the enforcers, when I saw someone coming down the stairs.

It was Mom, whom I hadn't seen in a long time. She was holding a photo frame that looked all too familiar in her hands.

There was a flicker of something in her eyes when she saw me, then she raised her arms and hurled the frame straight at me.

It hit the floor, and the glass shattered at my feet.

When she saw I wasn't hurt, she lunged at me, grabbed my hair, and began punching.

Her face twisted with rage. She kept repeating in a frantic, broken voice, "You think you deserve a bonding ceremony with someone you love? You? You killed Cherry with your own hands!

"You should rot in hell. You don't deserve to be happy! Why? Why wasn't it you who died?"

I didn't dare fight back. I just covered my head and let her rage. Every cruel word hit like a blade, sinking deep into my chest.

The crushing weight of despair was almost unbearable. I clutched my ears, whispering to myself that I couldn't die. I promised Cherry.

I didn't know how long the blows kept coming, but eventually, a maid rushed in and pulled her off me.

The maid kneeled beside me and asked if I was okay.

That was when I finally blinked back to the present. With trembling hands, I dug through my bag for my medicine.

However, I couldn't find it.

Just then, a pair of polished leather shoes stepped into my vision.

Cold liquid splashed over my head, soaking my hair and running down my face before hitting the floor with a soft patter.

I froze and looked up.

Samuel looked down at me, holding the empty vial in his hand. His smile was cold and cruel as he looked at me.

"Lick it," he demanded.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nat
Nat
ดีมากคะ.........
2025-08-27 23:42:52
0
0
65 Chapters
CHAPTER 1 ขายตัวแลกเงิน (พันไมล์ x หมอนอิง)
หมอนอิงต้องกลายเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งของ พันไมล์ ทายาทหนุ่มเพลย์บอยเจ้าของธุรกิจรับเหมายักษ์ใหญ่ ซึ่งชายหนุ่มไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ในสายตาของเขา ผู้หญิงที่ผ่านมาก็เป็นเพียงของเล่นคลายเหงาเท่านั้น โดยเฉพาะกับหมอนอิงที่เขาหลงเข้าใจผิดและทำลายเธอในคืนนหึ่งด้วยความเมา เพียงเพราะคิดว่าหญิงสาวแค่อยากรวยทางลัดด้วยการจับคนแก่คราวพ่อ ทว่าในที่สุดความชิงชังที่มีต่อของเล่นแสนสวยชิ้นนี้กลับเป็นโซ่ตรวนที่รัดทั้งร่างกายและหัวใจของเขาเอาไว้ จนเมื่อเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความชังก็กลายเป็นความผูกพันที่ยากจะแยกเขาและเธอออกจากกันได้ ******** "อิงกับพี่คีย์เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน" "ผู้ชายที่โทรหาผู้หญิงตอนกลางคืน มันไม่ใช่ห่วงหรอก มันหิวมากกว่า!" เขาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยาะเย้ย "พอได้แล้ว! อิงทนอยู่กับคนแบบคุณไม่ได้แล้ว!" "จะหนีไปไหน?" "อย่านะ คุณจะทำบ้าอะไรน่ะ!" "ถ้าเธอคิดจะหนีฉันก็จะขังเธอไว้ตรงนี้" "ปล่อยอิง อิงไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ" "อยากทำตัวเป็นสัตว์ให้ฉันเลี้ยงเองทำไม"***************************เสียงสะอื้นแผ่วเบาเจือปนกับลมหายใจสั่นเทา ก้องอยู่ภายในห้
Read more
CHAPTER 2 เป็นคนน่ารังเกียจ
หลังจากที่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ชีวิตของหมอนอิงยิ่งทุกข์ไปกว่าเดิม ทุกคนในบ้านต่างรังเกียจเธอแต่เพราะเกรงใจเจ้าของบ้านจึงแกล้งทำดีกับเธอต่อหน้าเขา ราชันที่เอ็นดูเธอมักซื้อข้าวของมาให้จนคนในบ้านพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอเป็นเมียลับของเขา “เห็นไหมเด็กสมัยนี้รักความสบายจะตาย ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน”“อายุก็ห่างกันตั้งเท่าไร เขาคงเอ็นดูจนกลายเป็นเอ็น...” เสียงหัวเราะเบาๆ ตามมาก่อนจะกลายเป็นความเงียบเมื่อเห็นเงาใครบางคนเดินผ่านแม้ไม่มีใครพูดตรงๆ ต่อหน้าหมอนอิง แต่คำพูดเหล่านั้นก็เดินมาถึงเธอจนได้ ไม่ว่าจะผ่านน้ำเสียงหัวเราะแผ่วๆ ในครัว หรือแววตาที่ยากจะตีความผิด “หนูอิงจะเอาอะไรจ๊ะ” “อิงจะมาเอาน้ำค่ะ” “ป้าหยิบให้นะ” ป้านีรีบไปหยิบขวดน้ำให้ทันที และส่งยิ้มให้สาวรุ่นลูก หมอนอิงรู้ว่ารอยยิ้มนั้นเป็นการสมเพชเวทนามากกว่าเธอจึงไม่เหลือทางเลือกนอกจากหลบซ่อนเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ราวกับโลกภายนอกเป็นสนามรบ ที่มีแต่คำพูดอาบยาพิษกับสายตาเย็นชาเป็นอาวุธเธอออกมาเพียงเมื่อคุณอธิปเรียกให้ไปทานข้าวเย็นและนั่นก็เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกโดดเดี่ย
Read more
CHAPTER 3 อีกสักคนจะเป็นไรไป
“อื้อ อ๊า พี่ไนท์” เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม รวมถึงเสียงพูดคุยของหนุ่มๆ ในห้องวีวีไอพี “อร้ายย พี่ไนท์อย่าทำแรง” “อ่าส์ เธอนี่ครางเสียงดังทำอย่างกับสาวบริสุทธิ์ความจริงหลวมยิ่งกว่าอะไร” พันไมล์รีบกระแทกเอ็นร้อนเข้าออกในโพรงนุ่ม ไม่สนว่าในห้องนี้ไม่ได้มีพวกเขาแค่สองคนแต่ยังมีเพื่อนๆ ของเขาอีก พร้อมกับลูกน้องของพวกเขาอีกสามคน ตอนนี้เขากำลังแสดงหนังสดให้พวกมันดูซึ่งไม่ใช่ครั้งแรก “เนยจุกจริงของพี่ใหญ่ อื้ออ” เนยหวานยังครางไม่หยุด ไม่สนใจว่าใครจะหันมามอง แค่ได้ขึ้นสวรรค์กับหนุ่มในฝันก็พอ แอมป์กับต้นกล้าเหลือบไปมองเล็กน้อยและหันมาดื่มเหล้าต่อ พวกเขาทำเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ เผลอๆ ใช้ผู้หญิงคนเดียวกันก็มี “อื้ออ พี่ไนท์เนยจะเสร็จ อ๊ะ อร้ายย” พรืบ จากเสียงหวานกลายเป็นเสียงร้องโอดโอย เมื่อพันไมล์ดึงเอ็นร้อนออกจากโพรงนุ่มและผลักเธอล้มลงไปที่พื้น ต่อหน้าเพื่อนๆ ของเขา “อะไรกันคะพี่ไนท์” สาวสวยงุนงงว่าเธอทำอะไรไม่พอใจหรือเปล่า เขารูดเครื่องป้องกันออกจากเอ็นร้อนและโยนลง
Read more
CHAPTER 4 ไม่รับเพราะไม่รัก
“ไอ้ไนท์ไอ้ลูกเลว!” เสียงนั้นแผดลั่นจนสะเทือนผนัง ราวกับพายุกำลังถาโถมเข้ามากลางห้องนอนพันไมล์สะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือสมองยังพร่ามัวจากฤทธิ์เหล้าที่ดื่มเข้าไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น“อะ พ่อ” เขาขมวดคิ้ว เสียงแหบพร่าพูดออกมาเบาๆ แต่คำต่อไปของเขากลับถูก ฝ่ามือของผู้เป็นพ่อฟาดลงบนแก้มซ้ายเต็มแรง!เพียะ!!เสียงตบดังสนั่น ร่างของพันไมล์เซหัวไปตามแรงกระแทก“สติกลับมายัง! หรือจะให้ฉันตบซ้ำอีก!” เสียงของผู้เป็นพ่อดุดัน เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและผิดหวังพันไมล์ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง รอยแดงฉาดเริ่มขึ้นทันตา ความเจ็บแปลบทะลุเข้าถึงเบื้องลึกของสติที่เคยขุ่นมัวเขาส่างเมาทันที ราวกับทุกอย่างถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดในพริบตาเดียว“คุณพ่อมาตบผมทำไม” เขาพูดเสียงเบา ดวงตายังสับสน“ยังจะมีหน้ามาถามอีกเมื่อคืนแกทำอะไรหนูอิง ห๊ะ!?” ราชันจ้องหน้าเขาเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความคุกรุ่นที่ไม่ใช่แค่โกรธ แต่ปนผิดหวังอย่างรุนแรงเขารีบหันไปมองข้างกายแต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า ไม่รู้ว่าหมอนอิงออกไปจากห้องเขาตั้งแต่ตอนไหน พอหันกลับมาจะตอบพ่อกลับถูกตบซ้ำอีกรอบเพียะ“ฉันไม่เคยสั่งสอนแกให้เป็นคนแบบนี้ไอ
Read more
CHAPTER 5 ทนไม่ได้ก็แล้วแต่
ลิฟต์หรูเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส์ชั้นบนสุดของตึกสูงใจกลางเมือง หมอนอิงเดินตามหลังเขาเข้ามาเงียบๆ ด้วยกล่องกระดาษใบเดียวในมือกล่องที่บรรจุของส่วนตัวทั้งหมดที่เธอมีมันไม่ได้มีค่าในสายตาใคร แต่สำหรับเธอมันคือเศษเสี้ยวของชีวิตที่ยังเหลืออยู่พันไมล์เดินนำหน้า ไม่หันกลับมามองแม้แต่นิด และก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตูกระจกเข้ามาเต็มตัว เสียงเย็นชาของเขาก็กระแทกเข้าหู“เพราะเธอคนเดียว! ทำให้ชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้”เธอสะดุ้งก้มหน้ารับความผิดเงียบๆ ก่อนจะเดินต่อไปอย่างไม่กล้าสบตา “กะอีแค่เสียตัวแม่งทำเป็นร้องไห้จะเป็นจะตาย”ทันใดนั้นกล่องในมือเธอก็ถูกปัดกระเด็นด้วยแรงที่ไม่ออมมือพรึ่บ!ข้าวของในกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อน ตกกระแทกพื้นจนกระจัดกระจาย“ฮึก” เธอตกใจจนเผลอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ร้องไห้จนตัวสั่น ทำให้เขายิ่งขัดหูขัดตา“โว้ยยย ร้องหาแม่เธออะไรนักหนา!” เสียงคำรามดังลั่นภายในเพนท์เฮ้าส์หรูสะท้อนก้องไปทั่วผนังกระจกเขายกเท้าเหยียบกรอบรูปของเธอซ้ำราวกับเป็นของไร้ค่า เสียงแตกเป๊าะของกระจกเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอของหญิงสาว“อย่าทำนะ” เธอมองรูปถ่ายของพ่อที่ถูกเขาเหยียบ ห้ามเขาก็แล้ว
Read more
CHAPTER 6 คนนี้กูขอ
ต้นกล้าลากเพื่อนมานั่งกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารของคณะนิเทศศาสตร์เพราะได้ข่าวว่าน้องปีหนึ่งมีแต่คนน่ารัก พวกเขาไม่รอช้าทันที “มึงๆ น้องคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ ว่ะ” ต้นกล้ามองสาวสวยสุดน่ารัก แต่หน้าคุ้นมาเขาไม่เคยเห็นสาวที่ไหนสวยขนาดนี้มาก่อน ขนาดไม่แต่งหน้ายังขนาดนี้ “เออ น่ารักว่ะคนนี้กูขอ” แอมป์เอ่ยขึ้นกำลังจะลุกไปทำความรู้จัก พันไมล์หันไปมองสาวสวยตามที่เพื่อนกำลังพูดถึง หมอนอิงเรียนคณะนี้หรือ เขาไม่รู้เพราะไม่ได้สนใจชื่อจริงยังไม่รู้เลย “กูเจอก่อนของกู” “ก็กูจะเอาคนนี้” ทั้งสองเถียงกันไปมาเพื่อแย่งกันจีบน้องปีหนึ่ง ปึก! ต้นกล้าและแอมป์หันไปมองพันไมล์ทันทีทั้งโต๊ะเงียบสนิท เมื่ออีกฝ่ายทำตัวไม่ปกติ “ไม่ได้!” เขาพูดเสียงดัง “อะไรของมึง” “อย่าบอกนะว่ามึงจะเอาน้องคนนี้?” พันไมล์รีบเปลี่ยนอารมณ์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยกน้ำขึ้นดื่ม ไม่หันไปมองหมอนอิงกลัว่าเพื่อนจะรู้ถึงความรักที่เขาซ่อนไว้ “น้องเขาเดินมาใกล้แล้วกูขอทักก่อน” ต้นกล้ารีบเขาไปทำความรู้จักทันที หมอนอิงไม่กล้าเข้าไปนั่งโต๊ะใกล้ๆ ที่เขานั่งอยู่
Read more
CHAPTER 7 เธอเปลี่ยนไปหรือใจฉันรู้สึก
หมอนอิงเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้า จึงไม่ได้ทำอาหารไว้รอเขาเพราะทำไปก็เสียของเปล่าๆ ตอนกำลังจะเดินออกไปจากห้องกับเจอพันไมล์พอดี “หลีกทางด้วยค่ะ” เธอไม่กล้าสบตาเขา หลายคืนที่ผ่านมาเขาใช้ร่างกายเธออย่างหนัก น่าอายที่เธอก็ไม่ยอมปฏิเสธเขาแบบจริงจัง “ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” “เอาไว้ตอนเย็นไม่ได้เหรอคะ” “ฉันจะคุยตอนนี้” เขาจ้องมองหมอนอิง เพราะเธอทำให้เขาไปนอนกับคนอื่นไม่ได้ “ที่ฉันเอาเธอทุกคืนอย่าคิดว่าฉันรักก็แล้วกัน แค่จะเอาให้คุ้มกับเงินที่เสียไป อยู่มหาลัยไม่ต้องทำเป็นว่ารู้จักกันฉันให้เวลาอีก 2 เดือนเราไปหย่ากันเงียบๆ” เขาคิดว่าหญิงสาวจะโวยวายแต่เขาคิดผิด “ค่ะ” เขาว่าแบบไหนเธอก็ตามนั้น “แค่นี้เองเหรอวะ ฉันเปิดห้องให้เธอแล้วย้ายข้าวของออกไป ฉันจะได้พาสาวๆ มานอน” เขาอยากทำให้เอเจ็บจนทนไม่ได้ “ค่ะ” เธอไม่รู้ว่าจะต้องตอบเขายังไง “ปากอมตีนไว้หรือวะแม่ง!” เธอลงมารอรถเมล์แต่เห็นรถของพันไมล์ขับผ่านหน้าไป เธอไม่รู้ว่าเขามีเรียนเช้าหรือไม่ บางครั้งก็น้อยใจกับสิ่งที่เขาทำ แต่อีกใจก็คิดว่าดีแล้ว ในระหว่างที่ยืนรอส
Read more
CHAPTER 8 สัตว์เลี้ยง
พันไมล์นั่งรอหมอนอิงที่ห้องนั่งเล่นปกติเขาจะกลับหลังหญิงสาวตลอด วันนี้เวลาล่วงเลยไปหนึ่งแต่หมอนอิงยังไม่โผล่หน้ามาสักที “หรือจะมีคนอื่นจริงๆ วะ” ภาพความสนิทสนมของเธอกับผู้ชายคนอื่น ทำให้เขาเริ่มหายใจติดขัดแถมหลายวันมานี่ หมอนอิงเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวไปมหาลัย ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายลอยมากระทบจมูก หมอนอิงชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่พันไมล์กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว แขนข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ อีกข้างไขว้ไว้กับอก ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาเงยขึ้นสบตากับเธอในทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในห้อง“คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เธอถามเสียงเบา ปกติเขาจะกลับดึกไม่ก็กลับเช้า“ขอโทษนะ อิงมัวแต่ซ้อมจนลืมดูเวลาเดี๋ยวจะรีบไปทำอาหารให้”เธอพูดยังไม่ทันจบ เขาก็เดินเข้ามาหาอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนเธอชะงัก“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”ไม่ทันให้ตั้งตัวเขาก็โน้มตัวลงจูบริมฝีปากของเธอจูบที่ไม่อ่อนโยนไม่รีบร้อน แต่นานพอจะทำให้เธอลืมหายใจหมอนอิงพยายามตั้งสติ แต่แขนแกร่งของเขากลับโอบรั้งไว้แน่นขึ้น ใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ก่อนที่เขาจะถอนจูบออกช้าๆ
Read more
CHAPTER 9 สั่งให้ตบคืน
“เอสเย็นไม่หวานของพี่ไนท์ค่ะ” สาวสวยแห่งคณะการจัดการวางกาแฟให้เขา ทั้งโต๊ะมีเพื่อนของเขานั่งอยู่ด้วยลิตาส่งยิ้มหวานให้พันไมล์ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ มือบางเอื้อมไปวางบนหลังมือของเขาและลูบเบาๆ แต่เขากับรีบชักมือกลับ จนเธอไม่ค่อยพอใจ “ไอ้ไนท์มึงทำหน้าดีๆ หน่อย แม่งพ่อไม่ให้เงินใช้เหรอว่ะ” “สาระแน” เขาถอนหายใจออกมาเพราะคิดแต่เรื่องของหมอนอิง เมื่อเช้าเขายอมปล่อยให้เธอมาเรียน หลังจากที่กักขังไว้สองวันเต็มๆ ใบหน้าของเธอโกรธและรังเกียจเขามา แล้วใครเขาสนกัน “เฮ้ย น้องคนสวยของกูนี่หว่า” ต้นกล้ามองไปที่หน้าร้าน รุ่นน้องที่หมายปองเดินมาพร้อมกับหนุ่มหล่อ คู่อริของพันไมล์ พันไมล์เงยหน้ามองคนที่เข้ามาใหม่ หมอนอิงยืนหัวเราะขำเบาๆ กับรุ่นพี่รอยยิ้มเธอดูสดใสจนแสบตา แววตาเธอดูมีชีวิตชีวาและเป็นธรรมชาติในแบบที่เขาไม่เคยได้เห็นในเวลาที่เธออยู่กับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียวเขาขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว เขากำแก้วกาแฟแน่นขึ้นอย่างหงุดหงิด“อะไรเป็นอะไรหึงน้องเขาเหรอวะ” แอมป์ยิ้มหวานให้ อาการออกเสียขนาดนี้“เอ้า อย่านะมึงไหนบอกว่าของเล่น” ต้นกล้าส่ายหน
Read more
CHAPTER 10 หึงหวง ประชด
เมื่อกลับมาถึงคอนโดพันไมล์ก็ยังคงเงียบ เงียบจนหมอนอิงไม่อาจทนต่อไปได้อีก เธอเดินตามเขาเข้ามาในห้องเทน้ำใส่แก้ว โดยไม่หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อยความอึดอัดตีรวนในอกเธออย่างรุนแรง จนสุดท้ายเธอต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมด ถามออกไปเบาๆ“คุณโกรธอิงหรือเปล่าคะ”พันไมล์หยุดมือที่กำลังถือแก้วไว้แค่นั้น เขาหันมามองเธอ ดวงตานิ่งสนิท แต่แววตากลับซ่อนบางอย่างที่สั่นคลอน“เธอมีอะไรให้ฉันต้องโกรธด้วยงั้นเหรอ?”คำถามของเขาฟังเหมือนจะไร้ความหมาย แต่กลับเจ็บลึกไปถึงขั้วใจ หมอนอิงพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ พันไมล์หัวเราะในลำคอ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา“ถ้าคุณไม่พอใจที่อิงตบหน้าคนของคุณ...”“เดี๋ยวนี้มีเพื่อนสนิทแล้วนี่ ไอ้หมอนั่นมันชื่ออะไรนะ” เขาเปลี่ยนเรื่องทันที เขารู้จักคีรินทร์แต่แกล้งถามหมอนอิง“มันบอกว่าเธอน่ารักงั้นเหรอ?” เขาแค่นเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงมา เหมือนอะไรบางอย่างกระแทกกลางอกเธออย่างแรง “คุณไม่พอใจเรื่องอะไรคะ”“เธอลุกขึ้นมาสู้คนบ้างได้ไหมหมอนอิง โลกใบนี้มันโหดร้ายแม่เธอก็ทำให้เห็นแล้วหนิ แต่ยังทนมือทนตีนอยู่ได้ มือก็มีตบคนบ้างได้ไหมเวลามีคนมารัง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status