4 - บทลงโทษ

Line

ติ้ง!

มาวิน : สวัสดีครับ น้องริสา

ริสา : ใครคะ

เธอมองรูปโปรไฟล์ในไลน์เป็นรูปม้าสีดำ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะในไลน์ไม่โชว์ใบหน้าเธอจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นใคร

มาวิน : ผมแม็กซ์ครับ ที่นาเดียแนะนำมา

ได้ยินว่านาเดียแนะนำ ริสาถึงกับใจเต้นระทึกทันที เธอยังไม่ทันเตรียมใจเลย ไม่คิดว่าเขาจะแอดมาเร็วขนาดนี้ วินาทีนี้เธอเริ่มรู้สึกลังเลไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่จะรับงานแบบนี้

มาวิน : เอาเลขบัญชีคุณมา ผมจะให้คนไปโอนเงินให้ ว่าแต่คุณต้องบริสุทธิ์ จริง ๆ นะครับ เพราะผมไม่ชอบไปนอนซ้ำร่างกายใคร

ริสาอ่านค้างไว้แต่ไม่กล้าที่จะพิมพ์ตอบกลับ เธอยกมืออีกข้างขึ้นมากุมหัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความกลัว

มาวิน : อ่านไม่ตอบ แสดงว่าคุณจะยกเลิกที่คุยกันไว้ ได้ครับ งั้นผมไม่รบกวน

ริสา : (กดพิมพ์เลขบัญชีไปให้)

มาวินยกยิ้มที่มุมปากรู้สึกดูถูกเธออยู่ในใจ เขาเอาโทรศัพท์อีกเครื่องให้ลูกน้องของพ่อ จัดการเอาเงินสดเข้าตู้แล้วโอนให้เธอก่อนสองหมื่นเพื่อเป็นค่ามัดจำทันที

เหตุผลที่เขาไม่ยอมโอนผ่านแอปเพราะกลัวเธอรู้ว่าโอนจากธนาคารไหนแล้วจะรู้ว่าเป็นเขา

มาวิน : ว่าไงครับ ที่ผมถาม บริสุทธิ์อยู่ใช่ไหม

ริสา : ค่ะ

มาวิน : ดีครับ งั้นคืนนี้สามทุ่มที่โรงแรม คริสตัล ห้องสองห้าหกหกตรงเวลานะครับ แล้วน้องริสาค่อยมารับเงินสดที่เหลือ

ริสา : ค่ะ

มาวิน : ถ้าเข้ามาถึงก่อนผมแล้วนอนรอที่บนเตียงได้เลย ไม่ต้องเปิดไฟ ผมชอบทำอะไรมืด ๆ

ริสา : ค่ะ

ริสาวางโทรศัพท์อย่างใจสั่น ใบหน้าสวยรูปไข่เริ่มเห่อแดง ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตาไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ไม่คิดว่าตัวเองต้องมาทำอะไรที่ไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ นี่เธอตกอับถึงขนาดต้องขายความบริสุทธิ์ให้กับชายแปลกหน้าเลยเชียวหรือ

ติ้ง!

เพียงครู่เดียวก็มีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาในโทรศัพท์ว่ามีเงินเข้าบัญชีสองหมื่น

ริสารู้สึกจุกอยู่ในอก

- แค่ครั้งเดียว คงไม่เป็นอะไร ก็เธอไม่มีทางเลือกนี่ -

@ สามทุ่มตรง ณ โรงแรมคริสตัล

ริสาหยุดยืนหน้าโรงแรมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอทำใจอยู่นานมาก กว่าจะยอมก้าวเท้าเข้าไปด้านใน ได้แต่หวังว่าเธอคงไม่โชคร้ายจากผู้ชายแปลกหน้าที่มาซื้อความบริสุทธิ์ของเธอครั้งแรกในราคาตั้งห้าหมื่น

เธอรับคีย์การ์ดจากหน้าเคาน์เตอร์รีเซฟชัน ก่อนจะมาหยุดยืนที่หน้าห้องสองห้าหกหกสูดลมหายใจเฮือกก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไป

แกร๊ก!

“อะ”

ทันทีที่เปิดไฟเข้ามาในห้อง ไฟในห้องก็ถูกปิดจนมืดสนิท ทำให้ริสาไม่กล้าเดินเข้ามาต่อ

- ก่อนหน้านี้ไฟยังเปิดอยู่เลย -

ความกลัวเริ่มแผ่ซ่านเข้ามา ริสารีบถอยหลังหมุนตัวกลับไปที่ประตู พลันก็มีมือดึงตัวเธอเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“คุณมาช้าสิบนาที” เสียงกดต่ำของชายหนุ่ม แม้จะฟังดูคุ้น แต่ริสาก็นึกไม่ออกว่าเสียงใคร แต่ฟังดูจากน้ำเสียงน่าจะอายุไม่มากนัก ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เสียงคนแก่อย่างที่เธอคิดกลัวในตอนแรก แต่ถึงเป็นเสียงชายหนุ่มก็เถอะ มันก็น่ากลัวอยู่ดี

ยิ่งตัวเองตกมาอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้าอย่างตอนนี้

“คะ คุณแม็กซ์ ปล่อยก่อนค่ะ มันมืด เปิดไฟก่อนดีไหมคะ”

ริสา พยายามดิ้นรน อย่างน้อยเธอก็ควรเห็นหน้าตาของคนที่เธอจะนอนด้วย แต่นี่เขาเล่นมากอดเธอจากด้านหลัง แถมในความมืดแบบนี้ มันน่ากลัวสำหรับเธอมาก

“ผมขี้อายไม่ชอบให้คู่นอนเห็นหน้า มันจะส่งผลกับหน้าที่การงานของผม”

“ตะ แต่” ริสาเริ่มดิ้นรนหนักขึ้น

เมื่อเขาก้มลงหอมที่ผมข้างซอกคอของเธอ จนเธอถึงกับหดคอด้วยความขนลุก

“ผมหอมจัง ตัวคุณก็หอม”

ริสาทั้งกลัวทั้งรู้สึกขยะแขยง แม้กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้จะคุ้น ๆ เหมือนเคยได้กลิ่นที่ไหนก็ตามที

“คะ คุณแม็กซ์ ริสาว่า ริสาไม่ทำแล้วค่ะ ปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวริสาโอนเงินคืนตอนนี้เลย ไม่ทำแล้ว” เธอเริ่มดิ้นรนหนักขึ้นเพราะความกลัวจนแทบจะคุมสติไว้ไม่อยู่

“ไม่ได้หรอกครับ เปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันแล้ว” มาวินหยิบผ้าผูกตาออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนผูกตาของเธอเอาไว้เสียจนแน่น น้ำเสียงพูดที่พยายามกดต่ำเพื่อปรับเสียงไม่ให้เธอจำเสียงของเขาได้

“คุณจะทำอะไรน่ะ” ริสาตกใจจนเสียงสั่นเมื่อใบหน้าสัมผัสกับผ้าที่เขาเอาขึ้นมาผูกตาเธอ

“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ชอบให้คู่นอนเห็นหน้า” เขาจำเป็นต้องผูกตาเธอ เพราะถึงแม้ตอนนี้จะปิดไฟจนมืดสนิทแต่ไม่ช้าพอสายตาปรับคุ้นชินกับความมืดได้

เธอก็พอจะมองเห็นอะไรได้เลือนรางในความมืดอยู่ดี ริสากลัวจนตัวสั่น แม้มาวินจะรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาบ้างนิดหน่อยแต่เขาก็ไม่อยากที่จะหยุดตอนนี้

นี่คือเวลาที่เขาเฝ้ารอเอาคืนเธอถึงเกือบสี่ปีเขาจะปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้หลุดรอดไปได้ไงไม่มีทาง คิดเสียว่านี่คือโทษฐานที่เธอกล้าดีมาหักหน้าเขาในตอนนั้น