LOGINครั้งหนึ่งมาวินเคยชอบเธอมาก เรียกได้ว่าริสาเป็นรักครั้งแรกของเขาเลยก็ว่าได้ ตอนปีหนึ่งเขาลงทุนตามจีบเธออยู่พักใหญ่ แต่กลับโดนเธอปฏิเสธแถมยังแหวใส่เขาต่อหน้าทุกคน ครั้งนั้นทำให้เขารู้สึกเสียหน้ามากและไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเธอเลยในตลอดสี่ปีที่ร่วมเรียนคลาสเดียวกัน ยิ่งเมื่อเขานึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ตอนที่ใบหน้าสวยของริสาเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่ไยดียิ่งทำให้เขารู้สึกแค้นเธอจนอยากจะเอาคืน
“น่ารำคาญ ไปให้ไกลเลยนะ อย่ามายุ่งกับฉัน” ริสากระแทกเสียงใส่ดังลั่นก่อนสะบัดหน้าใส่เขาอย่างรำคาญ
เหตุนี้เองทำให้มาวินยังคงนึกแค้นริสามาตลอด เธอกล้ามากที่ทำเขาเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนและคนอื่น
แม้เขาจะชอบเธอมากตั้งแต่ตอนที่พ่อแม่ของเธอพากันเข้าไปขอกู้เงินพ่อแม่เขาเพื่อไปลงทุนที่บริษัท จำได้ว่าในวันนั้น
ริสาในชุดกระโปรงสีขาวรับกับผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอ ดวงตาที่กลมโตใสรับกับขนตาที่งามงอน ใบหน้าขาวที่เนียนใสพวงแก้มอมชมพูระเรื่อ กับปากรูปกระจับสีชมพูที่แต่งแต้มด้วยลิปกลอสสีอ่อน
- คือแบบโคตรน่ารัก - ในสายตาของเขา
วินาทีนั้นเขาถึงกับตกหลุมรักเธอทันที แต่เพราะความเขินในความสวยของริสา วันนั้นเขาทำได้เพียงแค่แอบมองเธอไกล ๆ ไม่กล้าเดินออกมาทักทายหรือทำความรู้จัก ครั้นพอพ่อกับแม่ริสากลับออกไป มาวินถึงกับรีบถลาเข้าไปหาถามพ่อของเขา เพราะอยากรู้ว่าเธอคือใคร
หลังจากวันนั้นเขามาเจอริสาอีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าริสาเองก็เรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขายิ่งทำให้เขารู้สึกแอบชอบเธอมากขึ้น
แต่นั่น... มันก็เป็นแค่ความรู้สึกค้างคาในอดีตที่ถูกปล่อยทิ้งมาเนิ่นนานถึงสี่ปี พร้อมกับความแค้นที่เคยโดนเธอหักหน้า
“ผู้หญิงจองหองแบบนี้ มึงจะสงสารทำไมวะไอ้ติน พ่อแม่มันโกงเงินคนอื่น ลูกก็ต้องมารับกรรมแบบนี้แหละ บ้านกูยังโดนไปหลายล้าน”
มาวินสบถออกก่อนมองเธออย่างไม่ยอมละสายตา
“กูได้ข่าวแม่งจะไปสมัครงานพิเศษเป็นนางแบบ” เตชินเอ่ยขึ้น
“มึงไปบอกคนรู้จักมึงเลย ทำยังไงก็ได้ห้ามรับมันทำงานไม่ว่ามันจะไปสมัครหรือทำงานที่ไหน ก็อย่าให้มันได้ทำงาน”
“เฮ้ย มันจะไม่แกล้งกันเกินไปเหรอวะ” กฤชตินปราม แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งสามคนแต่นิสัยก็แตกต่างกันอย่างชัดเจน กฤชตินไม่เห็นด้วยเลยที่มาวินจะแกล้งริสาด้วยวิธีนี้
“กูแกล้งอะไร กูแค่กลัวมันไปเป็นนางแบบโป๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ รู้สึกหมั่นไส้ที่ริสาที่ยังยิ้มได้และยังทำตัวเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรเลยต่างหาก
กฤชตินได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจออกมาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากขัดเพื่อนซี้อย่างมาวิน
ในเย็นนั้น ริสากลับจากมหาวิทยาลัยมานั่งเครียดอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน มองสมุดบัญชีในธนาคารซึ่งเหลือไม่เท่าไร ไหนจะค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตประจำวันอีก
เงินที่เหลือแค่นี้จะพออยู่ได้ถึงเดือนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ค่าเทอมก็เพิ่งถูกทางมหาวิทยาลัยทวงมา คิดจะกู้ กยศ. ป่านนี้คงไม่ทัน ครั้นจะยืมเพื่อนเธอก็ติดเกรงใจ
แม้ในตอนนี้ริสาจะอยู่ในภาวะเข้าตาจน แต่เธอก็ไม่กล้าปริปากขอความช่วยเหลือจากเพื่อน เธอรู้ว่าปัญหานี้เกิดมาจากครอบครัวของตัวเองจึงไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ
แต่ทว่า... เปิดเทอมสองมาจะสองอาทิตย์เธอยังไม่ได้จ่ายค่าเทอมเลย ถึงขนาดเอาไอแพดกับเครื่องประดับและของใช้ที่เอาติดตัวไปขายก็ยังคงไม่พอ แถมล่าสุดงานพิเศษถ่ายแบบที่สมัครไว้ ก็มาปฏิเสธเธออีก
ติ้ง! เสียงไลน์ดังขึ้น
ริสารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างแปลกใจที่ไม่รู้ว่าใครไลน์หาเธอในเวลานี้ พออ่านชื่อถึงกับขมวดคิ้วเพราะรายชื่อที่ปรากฏคือนาเดียเพื่อนร่วมคณะที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอทำอาชีพนั้น
Line
นาเดีย : ว่าไงริสา ร้อนเงินอยู่หรือเปล่า ได้ข่าวว่าหางานพิเศษทำอยู่ใช่ไหม
ริสา : ใช่ หางานอยู่
นาเดีย : พอดีฉันมีลูกค้าอยากได้คนเวอร์จิน เธอยังเวอร์จินอยู่หรือเปล่า
ริสาแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งทันทีที่อ่านจบ รู้สึกว่าถูกนาเดียดูถูกเธอมากไปแล้ว - ยายนี่คิดจะให้เธอไปขายตัวอย่างงั้นหรือ เลว! - เธอสูดลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพิมพ์กลับไป
ริสา : ฉันไม่ได้ขายตัวนะนาเดีย แค่นี้นะ
นาเดีย : ครั้งเดียวห้าหมื่น ไม่เอาเหรอ ได้ข่าวเธอหาเงินจ่ายค่าเทอมอยู่นี่ แค่หลับตาคืนเดียวเช้ามาเธอก็ได้เงินแล้ว ไม่เอาเหรอ
ริสา : ไม่!
นาเดีย : งั้นเหรอ งั้นถ้าเธอสนใจเมื่อไหร่เธอก็ทักมานะ คนที่เขาพร้อมจ่ายรอคำตอบจากเธออยู่
ริสาโกรธจนลมแทบออกหูไม่คิดว่าตัวเองจะตกอับจนถึงมีคนมายื่นข้อเสนอน่ารังเกียจแบบนี้ ม่านน้ำตาเอ่อขึ้นด้วยความเจ็บปวด อีกแค่อีกเทอมเดียวเธอก็จะจบการศึกษาพร้อมกับเพื่อน เธอจวนจะได้มีงานทำ จะได้มีเงินเดือนเป็นของตัวเองแล้ว แต่ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้
ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง นาเดียซึ่งนอนเปลือยอยู่กับมาวินวางโทรศัพท์ลง ก่อนหันไปยิ้มให้กับเขา
“ริสาไม่ตกลงรับข้อเสนอของนายว่ะ เสียใจด้วยนะ อยากเปิดซิง แต่เธอดันไม่ยอม”
“เดี๋ยวก็ยอม” มาวินยิ้มร้ายที่มุมปาก เพราะไม่ว่าเธอจะหางานพิเศษที่ไหนเขาก็จะให้คนไปขัดขวางทุก ๆ ที่ ยกเว้นก็แต่งานพิเศษที่เขาเรียกนาเดียให้ช่วยมาเป็นนกต่องานนี้เท่านั้น
- อยากรู้นักผู้หญิงที่หยิ่งผยองแบบนั้นเวลาโดนจะเป็นแบบไหน -
“นี่นายยังไม่เลิกแค้นเธออีกเหรอ จำได้ว่านายเคยโดนเธอเหวี่ยงลั่นกลางโรงอาหารนานมาแล้วนี่”
“เออสิวะแม่งแค้นฝังใจ กูจีบดี ๆ เสือกเล่นตัว”
“เหอะ ตลกอะ จีบหญิงไม่ติดแล้วแค้น แต่เอาเถอะงั้นเอาไว้ฉันจะพยายามตื๊อนางให้รับงานให้ได้ แล้วอย่าลืมค่าจ้างฉันด้วยล่ะ”
“เออน่า เอามันมานอนกับกูให้ได้ก่อนเถอะ”
“แหม ไม่ยากหรอก งั้นนายก็นอนแก้ขัดกับฉันไปก่อน ครั้งนี้ขอห้าพันก็แล้วกันพอดีช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีแขก” ว่าแล้วนาเดียก็ยกตัวขึ้นคร่อมก่อนจะฉีกซองใส่ถุงยางให้มาวินอย่างชำนาญ
“มึงนี่แม่ง ร่อนเก่ง” มาวินยิ้มก่อนจะปล่อยให้นาเดียโยกบนตัวเขาอย่างร้อนแรง
นัชชาหันไปสบตาซึ้งกับเตชินก่อนที่เขาจะตาแดง ๆ แต่เขาก็ยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยนฮิ้วววววววววว เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกระลอก หลายคนยอมรับว่าเตชินดีขึ้นอย่างนัชชาพูดจริง ๆ“งั้น…เจ้าบ่าวละครับ ไปชอบเจ้าสาวตรงไหน ทำไมถึงยอมหยุดเพื่อเธอคนนี้ละครับ”“ผมว่าผมโดนมนต์สะกดของต้นชมพูพันธ์ุทิพย์นี่ละครับ และนี่ก็สาเหตุนี้ ผมถึงให้ออแกไนซ์เซอร์เนรมิตสถานที่แห่งนี้เป็นธีมนี้”โหวววว วิ้ววววว“ยังไงครับ เจ้าบ่าวขยายความหน่อย”“วันที่ผมตกหลุมรักนัชครั้งแรก ก็น่าจะเป็นวันที่ผมขับรถเฉี่ยวเธอ วันนั้นกลีบดอกชมพูพันธ์ุทิพย์หล่นลงมาเยอะมาก ผมไม่ทันมองเธอจริง ๆ พอขับรถเฉี่ยวเธอ แล้วนัชก็เดินเข้ามาด่าผม”เตชินหยุดพูดเพราะเพื่อน ๆ พากันโห่ร้องและหัวเราะชอบใจ“อ่อ…แบบนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรักเพราะโดนด่านะครับ เจ้าบ่าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“เอาจริง ผมแทบไม่ได้ฟังที่นัชด่าเลยวันนั้น เพราะผมมัวแต่มองปากรั้น ๆ เชิด ๆ ของนัชชาที่ด่าผมอยู่มากกว่า เวลาเธอพูดแล้วปากเธอโคตราน่าจูบเลยครับ แล้วนับตั้งแต่นั้น ผมว่า…ผมก็รู้สึกอยากหยุดจูบนัชชาไม่ได้เลยนับตั้งแต่วันนั้น”ฮิ้วววววววววว“งั้นก็จูบเลยสิครับ รออะไร” เสียงพิธีกรกล่าว ต
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลง ด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้าเขากลับมามีอารมณ์ดีตามเดิมริสากับปลายฟ้ายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกันว่าเขาหนีไปขับรถจนต้องโดนใบสั่ง“งั้นขากลับกูขับเองก็ได้ เพราะขามามึงขับมาแล้ว” มาวินหันไปคุยกับกฤชติน ก่อนเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง หลังจากที่พวกเขามองดูเตชินที่สภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน ประเมินแล้วว่าเตชินคงขับกลับไม่ไหวแน่ ๆ“กูก็ว่างั้น มันไม่ไหวหรอก สภาพนี้ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนมันคงขับแบบไม่บันยะบันยัง” กฤชตินหัวเราะหึ หึ ในลำคอ“แล้วไงวะ มึงกับนัชชาไหวปะเนี่ย" มาวินหันไปถามนัชชาที่ดูหน้าซีด ๆ เธอยังรู้สึกปวดท้องเพราะเป็นวันนั้นของเดือนโดยมีเตชินโอบประคองแฟนสาวอย่างเอาใจ“สภาพนี้ สรุปมึงพานัชชาไปขับรถ?” กฤชตินอดที่แซวเพื่อนด้วยอีกคนไม่ได้“กูดูทรงว่าเมื่อคืนท่าจะโดนใบสั่งหลายชุด” มาวินยิ้มก่อนเดินมาขึ้นรถที่ด้านหน้าเตรียมขับรถประจำที่ ริสาได้แต่หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความเห็นใจ“โดน
เตชินยังพูดชื่อยาไม่จบแต่นัชชากลับเอามือคว้ากล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วพูดแทรกขึ้นมาก่อน“นายซื้อมาด้วยทำไม!”“แค่เผื่อไว้เฉย ๆ” ^__^!“จะเอาไปใช้กับใคร!”“ถามได้ กับเมียดิ แต่ไม่ใช้หรอกปวดท้องอยู่ไม่ใช่ไง”“พูดมาก!”“มา…ตื่นมาแล้วก็ดี จะได้กินยา” เตชินหันไปหยิบขวดน้ำกับส่งยาให้เธอกิน“แล้วก็นอนลง จะได้แปะยาแผ่นเบาเทาปวดให้ดูดิ้ร้องไห้ทำไมวะ ตาบวมไปหมดเลย หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง” เขาดีดหน้าผากนัชชาเบา ๆ พลางเลื่อนมือมายีจมูกเธอที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่“ดะ เดี๋ยว ใครหึงนาย! ฉันแค่โกรธที่นายไปไหนไม่บอก”“อ๋อ…ไม่หึง แต่เมื่อกี้ใครพูดว่า นายไปหายายพิมมี่มาใช่ไหม นายนี่มันเลว ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด” เตชินโคฟเวอร์เป็นนัชชาพร้อมทำหน้าล้อเลียน ทำเอานัชชาอายจนต้องหยิบหมอนเข้ามาฟาด“หยุดพูดไปเลยนะ นี่แนะ นี่แนะ ต่อไปจะ ไปไหนก็บอกก่อนสิ อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!”“หึ ๆ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ อย่ามาอาย ฮ่า ฮ่า” เตชินหัวเราะขำที่นัชชาไม่ยอมรับ ก่อนจะยกมือป้องหมอนที่เธอฟาดใส่ พอได้จังหวะเขาก็ดึงหมอนออกจากมือเธอไปโยนทิ้ง เขาคว้าข้อมือของนัชชาก่อนจะจับเธอกดลงแนบกับที่นอน
-เตชินอยู่ไหนคะ? กลับกันหรือยัง? - เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น นัชชาจำเสียงได้ทันทีว่าคือเสียงพิมมี่ คู่คดีของเธอที่มาเช่าบังกะโลไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของเตชิน“ยัง! ทำไม” เตชินตอบห้วน ๆ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองนัชชาที่กำลังหน้างอเพราะแคร์ความรู้สึก-ทำไมน้ำเสียงเตชินดูห่างเหินจัง เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ-“มีอะไรรีบพูดมาดีกว่า ไม่งั้นวาง” เตชินตอบอย่างรำคาญ-พิมก็แค่อยากให้เตชินออกมาช่วยพิม-“ไม่ไปไม่ว่าง!” เตชินตอบอย่างไม่คิด แถมยังเตัดบทอย่างรำคาญ “แล้วนี่เอาเบอร์ใครโทรมา”-ก็เตชินบลอคเบอร์เก่าพิมทำไมล่ะ พิมก็เลยแวะซื้อเบอร์ใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วโทรหานี่ละแล้วอีกอย่าง คือตอนนี้พวกพิมกำลังจะกลับกันแต่รถพิมเสียระหว่างทาง แล้วมันก็มืดมาก เตชินมาหาพิมหน่อยได้ไหม-“แล้วเพื่อนพิมไปไหนหมด”-ก็พวกเราเอารถมาสองคัน ยายหวานขับเลยไปตั้งไกลแล้ว ทำไมอ่ะเตชินจะไม่ออกมาช่วยพิมเหรอ ทีเมื่อก่อนพิมโทรหา เตชินแทบจะรีบมาหาพิมเป็นคนแรกเลยนี่นา หรือว่าหลงของใหม่จนลืมของเก่าไปหมดแล้ว-“ไม่ว่าง ไม่ไป โทรหาคนอื่นเถอะ”-ทำไมละคะ พิมไม่ได้ให้ออกมาหาฟรี ๆ สักหน่อย พิมจะตอบเตชินให้ทั้งคืนแบบเมื่อก่อนไงค
ทั้งหมดพาไปหาอะไรกินข้างนอก ก่อนจะกลับมาชวนกันเล่นน้ำในตอนใกล้ ๆ เย็น และเพื่อเป็นการฆ่าเวลาสำหรับอาหารมื้อค่ำ เตชินจึงคะยั้นคะยอให้นัชชาของเขาลงเล่นน้ำพร้อมกับคู่ของเพื่อน ๆ"นัชเล่นน้ำกัน""ไม่เอาอ่ะ...นัชขี้เกียจ"นัชชาในชุดกางเกงยีนขาสั้นสีขาวเดินลงมาจากบ้านพักพร้อมกับทำท่าอิดออด วันนี้เธอเหมือนจะมีอาการปวดท้องเล็กน้อย และไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมที่หนักหน่วงเมื่อคืนระหว่างเขากับเธอหรือเปล่า ทำให้เธอเลยรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายตัว แถมอารมณ์ก็ดูจะเหวี่ยง ๆ ผิดปกติ"เล่นเหอะน่า...นะ""ก็บอกว่าไม่ไง""มา...ขี่หลังก็ได้"ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่สุดท้ายพอโดนเตชินรบเร้านัชชาก็ยอมกระโดดขึ้นมาขี่หลังของเขาแทนเธอนึกกว่าเขาแค่จะให้เธอขี่หลังธรรมดา ที่ไหนได้เตชินกลับเดินไปในทะเล ก่อนจะก่อนแกล้งทิ้งตัวลงในน้ำพร้อม ๆ กับนัชชาที่โวยวายใส่เพราะสำลักน้ำเค็ม"ไอ้บ้า นี่นายแกล้งกันเหรอ"นัชชายกมือขึ้นตีตัวต้นเรื่องที่แกล้งเธอ เรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนที่แยกหวานกันเป็นคู่ ๆ มีมาวินและริสาพากันนั่งซบไหล่หวานไม่แคร์สื่ออยู่ที่ชายหาดริมทะเล และไม่ไกลออกไปเป็นปลายฟ้ากับกฤชตินที่เพิ่งเปิดตัวว่าคบกันล
รุ่งเช้าปัง ปัง ปัง ปัง!!!เสียงเคาะประตูดังลั่นจากหน้าห้องพร้อมเสียงโวยวายของมาวินดังขึ้น ทำเอาเตชินและนัชชาต้องงัวเงียลุกขึ้นตื่น“ไฟไหม้ โวย ไฟไหม้ ไอ้ชิน ไอ้ติน พวกมึงสองคนเปิดประตูห้องให้กูเร็ว”เงียบ….นิ่ง….เกือบ 5นาทีกริ๊ก!!เตชินเปิดประตูออกไปทั้งสีหน้ายุ่งเหยิง“มึงจะเคาะเหี้ยไรนัก ไอ้วิน”“กูจะเข้ามาเอาเสื้อผ้าในห้องนี้...ถอยไป” มาวินดันร่างเตชินที่ขวางไว้ที่หน้าห้องเพื่อจะเข้าไปภายในห้องที่พวกเขาสามคนตกลงว่าจะนอนในห้องนี้ด้วยกันตอนแรก แต่เมื่อคืนเขากลับพาริสาไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน แต่ทว่าเตชินกลับรีบขวางพร้อมกับดันร่างมาวินให้ออกห่างประตู“เฮ้ย มึงยังเข้าห้องนี้ไม่ได้” เตชินรีบดันตัวมาวินอีกครั้ง“ทำไมกูจะเข้าไม่ได้”“เมียกูเพิ่งตื่น”“ห๊า! ไอ้ติน! มึง กับ ไอ้ตินนนน!!!” มาวินอ้าปากค้างเพราะนี่เป็นห้องนอนของพวกเขาสามคนเพราะงั้นคำว่าเมียจะหมายถึงเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ในเมื่อเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนห้องนี้เพราะฉะนั้นคนที่นอนอยู่ในห้องนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเตชินกับกฤชตินหรือว่า...!!!“เห้ยยย!!! จริงดิ มึงกับไอ้ติน!”“ตินพ่องงง! นัชเว้ย! นัชชา มึงคิดได้ไงวะ ว่าเป็นไอ้ติน! สัส!” ว่า
“ป่ะ หนูนัชแม่จะพาไปดูของบนห้อง แม่มีความลับของเตชินตอนเด็ก ๆ เยอะเลย ไม่ต้องไปสนใจหมอนี่นักหรอก”“คะ คุณแม่ เดี๋ยว เดี๋ยวสิครับ!”“ว่าไงลูก ลูกจะรีบย้ายของออกจากบ้านวันนี้เลยไหม”เตชินยิ้มกว้าง ก่อนรีบเข้ามาสวมกอดเอวคุณแม่ของเขาไว้ราวกับเป็นเด็กน้อย พลางหอมลงไปที่แก้มของคุณแม่เขาฟอดใหญ่“ผมรักคุณแ
ความเงียบก่อตัวขึ้นครู่ใหญ่เพราะเตชินกำลังรู้สึกผิดมหัตน์ แต่…ในที่สุดนัชชาก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา“คือ…นัชขอโทษที่ทำให้นายหึงนะ แล้วก็…ขอโทษที่หึงนายจนไปตบยายแนนนั่น” นัชชาพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ เธอรู้ว่าที่เตชินต่อยกับทอยก็เพราะเขาหึงเธอ“วะ ว่าไงนะ” เตชินถามกลับเพราะไม่อยากเชื่อหู เธอก
ร่างเล็กของนัชชาที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดินกุมท้องน้อยลงมาที่ชั้นล่างเพื่อหาอะไรกินและกะว่าจะหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อโทรหาเพื่อนๆก่อนจะต้องผงะอีกครั้ง!“ตะ เตชิน!อะ…ไอ้บ้า ฉันไล่นายออกจากบ้านไปแล้วทำไมนายยังมานอนอยู่ตรงนี้!”ภาพเตชินที่นอนเหยียดยาวดูทีวีในห้องรับแขกของเธออย่างสบายอารมณ์ แถมไถมือถือข
เตชินเดินกลับมาภายในร้านเห็นมาวินนั่งยกแก้วเหล้าดื่มไม่ยั้ง ท่าทางของมันดูเซ็ง ๆ แบบสุดฤิทธิ์ ต้นเหตุที่มันอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะริสาที่มาวินตามจีบไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเธอ แต่มาวินกลับไม่รู้ว่าริสาไปเที่ยวไหน“กูรู้ว่าพวกมันอยู่ร้านไหน ถ้ามึงห่วงมัน กูจะพาไป” เตชินได้ทีนึกหาข้ออ้างไปตามนัชชา แต่ก







