2 - ได้เวลาเอาคืน

ครั้งหนึ่งมาวินเคยชอบเธอมาก เรียกได้ว่าริสาเป็นรักครั้งแรกของเขาเลยก็ว่าได้  ตอนปีหนึ่งเขาลงทุนตามจีบเธออยู่พักใหญ่ แต่กลับโดนเธอปฏิเสธแถมยังแหวใส่เขาต่อหน้าทุกคน ครั้งนั้นทำให้เขารู้สึกเสียหน้ามากและไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเธอเลยในตลอดสี่ปีที่ร่วมเรียนคลาสเดียวกัน ยิ่งเมื่อเขานึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ตอนที่ใบหน้าสวยของริสาเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่ไยดียิ่งทำให้เขารู้สึกแค้นเธอจนอยากจะเอาคืน

“น่ารำคาญ ไปให้ไกลเลยนะ อย่ามายุ่งกับฉัน” ริสากระแทกเสียงใส่ดังลั่นก่อนสะบัดหน้าใส่เขาอย่างรำคาญ

เหตุนี้เองทำให้มาวินยังคงนึกแค้นริสามาตลอด เธอกล้ามากที่ทำเขาเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนและคนอื่น  

แม้เขาจะชอบเธอมากตั้งแต่ตอนที่พ่อแม่ของเธอพากันเข้าไปขอกู้เงินพ่อแม่เขาเพื่อไปลงทุนที่บริษัท จำได้ว่าในวันนั้น   

ริสาในชุดกระโปรงสีขาวรับกับผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอ ดวงตาที่กลมโตใสรับกับขนตาที่งามงอน ใบหน้าขาวที่เนียนใสพวงแก้มอมชมพูระเรื่อ กับปากรูปกระจับสีชมพูที่แต่งแต้มด้วยลิปกลอสสีอ่อน

- คือแบบโคตรน่ารัก - ในสายตาของเขา

วินาทีนั้นเขาถึงกับตกหลุมรักเธอทันที แต่เพราะความเขินในความสวยของริสา วันนั้นเขาทำได้เพียงแค่แอบมองเธอไกล ๆ ไม่กล้าเดินออกมาทักทายหรือทำความรู้จัก ครั้นพอพ่อกับแม่ริสากลับออกไป มาวินถึงกับรีบถลาเข้าไปหาถามพ่อของเขา เพราะอยากรู้ว่าเธอคือใคร

หลังจากวันนั้นเขามาเจอริสาอีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าริสาเองก็เรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขายิ่งทำให้เขารู้สึกแอบชอบเธอมากขึ้น 

แต่นั่น... มันก็เป็นแค่ความรู้สึกค้างคาในอดีตที่ถูกปล่อยทิ้งมาเนิ่นนานถึงสี่ปี พร้อมกับความแค้นที่เคยโดนเธอหักหน้า

“ผู้หญิงจองหองแบบนี้ มึงจะสงสารทำไมวะไอ้ติน พ่อแม่มันโกงเงินคนอื่น ลูกก็ต้องมารับกรรมแบบนี้แหละ บ้านกูยังโดนไปหลายล้าน”

มาวินสบถออกก่อนมองเธออย่างไม่ยอมละสายตา

“กูได้ข่าวแม่งจะไปสมัครงานพิเศษเป็นนางแบบ” เตชินเอ่ยขึ้น

“มึงไปบอกคนรู้จักมึงเลย ทำยังไงก็ได้ห้ามรับมันทำงานไม่ว่ามันจะไปสมัครหรือทำงานที่ไหน ก็อย่าให้มันได้ทำงาน”

“เฮ้ย มันจะไม่แกล้งกันเกินไปเหรอวะ” กฤชตินปราม แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งสามคนแต่นิสัยก็แตกต่างกันอย่างชัดเจน กฤชตินไม่เห็นด้วยเลยที่มาวินจะแกล้งริสาด้วยวิธีนี้

“กูแกล้งอะไร กูแค่กลัวมันไปเป็นนางแบบโป๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ รู้สึกหมั่นไส้ที่ริสาที่ยังยิ้มได้และยังทำตัวเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรเลยต่างหาก 

กฤชตินได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจออกมาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากขัดเพื่อนซี้อย่างมาวิน

ในเย็นนั้น ริสากลับจากมหาวิทยาลัยมานั่งเครียดอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน มองสมุดบัญชีในธนาคารซึ่งเหลือไม่เท่าไร ไหนจะค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตประจำวันอีก

เงินที่เหลือแค่นี้จะพออยู่ได้ถึงเดือนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ค่าเทอมก็เพิ่งถูกทางมหาวิทยาลัยทวงมา คิดจะกู้ กยศ. ป่านนี้คงไม่ทัน ครั้นจะยืมเพื่อนเธอก็ติดเกรงใจ

แม้ในตอนนี้ริสาจะอยู่ในภาวะเข้าตาจน แต่เธอก็ไม่กล้าปริปากขอความช่วยเหลือจากเพื่อน เธอรู้ว่าปัญหานี้เกิดมาจากครอบครัวของตัวเองจึงไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ 

แต่ทว่า... เปิดเทอมสองมาจะสองอาทิตย์เธอยังไม่ได้จ่ายค่าเทอมเลย ถึงขนาดเอาไอแพดกับเครื่องประดับและของใช้ที่เอาติดตัวไปขายก็ยังคงไม่พอ แถมล่าสุดงานพิเศษถ่ายแบบที่สมัครไว้ ก็มาปฏิเสธเธออีก

ติ้ง! เสียงไลน์ดังขึ้น

ริสารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างแปลกใจที่ไม่รู้ว่าใครไลน์หาเธอในเวลานี้ พออ่านชื่อถึงกับขมวดคิ้วเพราะรายชื่อที่ปรากฏคือนาเดียเพื่อนร่วมคณะที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอทำอาชีพนั้น

Line

นาเดีย : ว่าไงริสา ร้อนเงินอยู่หรือเปล่า ได้ข่าวว่าหางานพิเศษทำอยู่ใช่ไหม

ริสา : ใช่ หางานอยู่

นาเดีย : พอดีฉันมีลูกค้าอยากได้คนเวอร์จิน เธอยังเวอร์จินอยู่หรือเปล่า

ริสาแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งทันทีที่อ่านจบ รู้สึกว่าถูกนาเดียดูถูกเธอมากไปแล้ว - ยายนี่คิดจะให้เธอไปขายตัวอย่างงั้นหรือ เลว! - เธอสูดลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพิมพ์กลับไป

ริสา : ฉันไม่ได้ขายตัวนะนาเดีย แค่นี้นะ

นาเดีย : ครั้งเดียวห้าหมื่น ไม่เอาเหรอ ได้ข่าวเธอหาเงินจ่ายค่าเทอมอยู่นี่ แค่หลับตาคืนเดียวเช้ามาเธอก็ได้เงินแล้ว ไม่เอาเหรอ

ริสา : ไม่!

นาเดีย : งั้นเหรอ งั้นถ้าเธอสนใจเมื่อไหร่เธอก็ทักมานะ คนที่เขาพร้อมจ่ายรอคำตอบจากเธออยู่

ริสาโกรธจนลมแทบออกหูไม่คิดว่าตัวเองจะตกอับจนถึงมีคนมายื่นข้อเสนอน่ารังเกียจแบบนี้ ม่านน้ำตาเอ่อขึ้นด้วยความเจ็บปวด อีกแค่อีกเทอมเดียวเธอก็จะจบการศึกษาพร้อมกับเพื่อน เธอจวนจะได้มีงานทำ จะได้มีเงินเดือนเป็นของตัวเองแล้ว แต่ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้

ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง นาเดียซึ่งนอนเปลือยอยู่กับมาวินวางโทรศัพท์ลง ก่อนหันไปยิ้มให้กับเขา

“ริสาไม่ตกลงรับข้อเสนอของนายว่ะ เสียใจด้วยนะ อยากเปิดซิง แต่เธอดันไม่ยอม”

“เดี๋ยวก็ยอม” มาวินยิ้มร้ายที่มุมปาก เพราะไม่ว่าเธอจะหางานพิเศษที่ไหนเขาก็จะให้คนไปขัดขวางทุก ๆ ที่ ยกเว้นก็แต่งานพิเศษที่เขาเรียกนาเดียให้ช่วยมาเป็นนกต่องานนี้เท่านั้น

- อยากรู้นักผู้หญิงที่หยิ่งผยองแบบนั้นเวลาโดนจะเป็นแบบไหน -

“นี่นายยังไม่เลิกแค้นเธออีกเหรอ จำได้ว่านายเคยโดนเธอเหวี่ยงลั่นกลางโรงอาหารนานมาแล้วนี่”

“เออสิวะแม่งแค้นฝังใจ กูจีบดี ๆ เสือกเล่นตัว”

“เหอะ ตลกอะ จีบหญิงไม่ติดแล้วแค้น แต่เอาเถอะงั้นเอาไว้ฉันจะพยายามตื๊อนางให้รับงานให้ได้ แล้วอย่าลืมค่าจ้างฉันด้วยล่ะ”

“เออน่า เอามันมานอนกับกูให้ได้ก่อนเถอะ”

“แหม ไม่ยากหรอก งั้นนายก็นอนแก้ขัดกับฉันไปก่อน ครั้งนี้ขอห้าพันก็แล้วกันพอดีช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีแขก” ว่าแล้วนาเดียก็ยกตัวขึ้นคร่อมก่อนจะฉีกซองใส่ถุงยางให้มาวินอย่างชำนาญ

“มึงนี่แม่ง ร่อนเก่ง” มาวินยิ้มก่อนจะปล่อยให้นาเดียโยกบนตัวเขาอย่างร้อนแรง