로그인공유
ตอนที่ 06 ผืนนี้ไม่ขายค่ะ
게시일:
2026-09-05 22:50:58รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 06 ผืนนี้ไม่ขายค่ะ นามปากกา มุกรัญจวน
มือของผู้ชายสองคนจับกันอย่างสุภาพ แต่บรรยากาศมีความตึงบางอย่างจนพิมพ์พิชชาสังเกตได้
ระหว่างอาหาร ธีรทัตตักแกงที่มุนชอบให้ เอาถ้วยน้ำพริกที่เธอไม่กินไปวางห่างมือ และเตือน ให้ดื่มน้ำ จิรภพมองทั้งหมดเงียบ ๆ เขาไม่ควรรู้สึกอะไร ผู้หญิงตรงหน้าเป็นเพียงเจ้าของกิจการ ที่เพิ่งพบกันวันนี้ แต่ความสนิทของเธอกับผู้ชายอีกคนกลับสร้างความขุ่นมัวในอกอย่างไร้เหตุผล
หลังอาหาร ธีรทัตขอตัว ก่อนแตะศีรษะมุนเบา ๆ “เย็นพี่กลับมารับ”
“ไม่ต้องค่ะ หนูกลับเองได้”
“ค่อยว่ากัน”
เขายิ้มแล้วเดินออกไป
จิรภพมองตาม
มุนเห็นชัดเจน
เขาจำเธอไม่ได้ ไม่รู้ว่าเคยรัก ไม่รู้ว่าเคยตายในอ้อมแขนเธอ แต่เพียงวันแรกกลับมองผู้ชาย ซึ่งอยู่ข้างเธอมาทั้งชีวิตด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเสียแล้ว
ก่อนจะแยกไปพัก จิรภพหันมาถาม “ชื่อเล่นคุณคือมุน?”
“ค่ะ”
“แปลก”
“อะไรแปลก”
“ผมรู้สึกเหมือนเคยเรียกชื่อนี้”
หญิงสาวกำมือแน่น “ชื่อมุนมีคนใช้เยอะค่ะ”
“อาจจะ”
เขาไม่ได้ยืนยันต่อ แต่สายตายังไม่ละไปจากเธอ
มุนินทร์ธิตาหันหนีและเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ต่อให้เขาเคยเป็นใครในอดีต คนตรงหน้าในวันนี้ ยังไม่ใช่ของเธอ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้เขาจำอะไรได้
ภพนี้จะชดใช้ หรือจะเปลี่ยนแปลง อยู่ที่การกระทำของโยม
คำหลวงปู่ชัดขึ้นทุกที
หลังอาหารกลางวัน มุนินทร์ธิตาตัดสินใจพาจิรภพไปยังเรือนเก็บผ้าเก่า
เหตุผลหนึ่งเพราะเขาไม่ได้พยายามกดดันเธออย่างที่คิด อีกเหตุผลหนึ่ง.......
เธอต้องการรู้ หากเขาเห็นไหมทับทิมสีเลือด จะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่
ประตูไม้สักถูกเปิดด้วยกุญแจสองชั้น ด้านในมีระบบควบคุมอุณหภูมิและความชื้นอย่างดี
กลิ่นไม้เก่าผสมกลิ่นผ้าไหมสะอาดลอยอ่อน ๆ
จิรภพมองตู้เก็บผ้ารอบห้อง “ดูแลเหมือนของพิพิธภัณฑ์”
“บางผืนอายุมากกว่าร้อยปีค่ะ”
“ยังใช้ได้?”
“บางผืนค่ะ บางผืนไม่ควรใช้แล้ว ต่อให้ผ้ายังสวย แต่เส้นใยรับแรงไม่ไหว”
มุนินทร์ธิตาเดินไปยังตู้ด้านในสุด มือวางบนกุญแจแล้วหยุดชั่วขณะ
เมื่อประตูเปิด กล่องไม้ยาวสีเข้มปรากฏอยู่ภายใน เธอสวมถุงมือผ้าบาง ก่อนยกฝากล่องขึ้น
สีแดงเข้มปรากฏแก่สายตา แม้ยังไม่ได้คลี่ออกทั้งหมด จิรภพก็เข้าใจทันทีว่าทำไมภาพถ่าย
จึงถ่ายทอดมันไม่ได้ สีของผ้าไม่แบนเรียบ เมื่อขยับเพียงเล็กน้อย
แสงสะท้อนทำให้บางส่วนแดงดั่งทับทิม บางส่วนเข้มจนแทบดำ
และบางแนวมีประกายทองจาง ๆ จากเส้นไหมแทรก
“สวยจริง ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังสวยเหมือนเดิม” พิมพ์พิชชาพึมพำ
จิรภพไม่พูด
มุนินทร์ธิตาคลี่ออกเพียงช่วงหนึ่ง วางบนโต๊ะบุผ้านุ่ม “นี่คือผืนที่คุณอยากเห็นค่ะ”
“สีธรรมชาติทั้งหมด?”
“กรรมวิธีผสมค่ะ ส่วนที่เป็นความลับของตระกูล ฉันตอบไม่ได้”
“ทำซ้ำได้ไหม”
“ได้”
“เหมือนกันทุกครั้ง?”
เธอส่ายหน้า “ไม่มีผืนไหนเหมือนกันทั้งหมด ต่อให้สูตรเดียวกัน อุณหภูมิ น้ำ เส้นไหม และจังหวะ ย้อมต่างกันนิดเดียว สีปลายทางก็เปลี่ยน”
จิรภพยื่นมือออกไป แต่หยุดก่อนแตะ “จับได้ไหม”
มุนินทร์ธิตามองมือเขา ภาพเก่าแล่นผ่านหัว มือเดียวกันเคยจับชายผ้าแดงแน่น ขณะพูดบางอย่างกับเธอ
“ถอดนาฬิกากับแหวนก่อนค่ะ แล้วใส่ถุงมือ”
เขาทำตามอย่างไม่โต้แย้ง
เมื่อปลายนิ้วแตะเนื้อผ้า จิรภพกลับชะงัก ภาพหนึ่งวาบเข้ามาในสมอง ผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลัง
ผมดำยาว ผ้าสีแดงคลุมไหล่ เขาเห็นเพียงแนวคอและปลายผ้าที่ไหวตามลม แล้วภาพก็หายไป
ชายหนุ่มถอนมือออกทันที
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่า”
“คุณหน้าซีด”
“นอนไม่พอ”
เธอมองเขานิ่ง คำตอบฟังไม่ขึ้น แต่ไม่ถามต่อ
จิรภพสูดหายใจ “ผมขอซื้อ”
มุนินทร์ธิตาหัวเราะ “นับหนึ่ง”
“อะไร”
“พิมพ์ไม่ได้บอกหรือคะ พูดเรื่องซื้อเกินสองครั้ง ฉันจะส่งกลับ”
จิรภพมองเจ้าของผ้า “งั้นผมยังมีอีกหนึ่งครั้ง”
“ใช้ให้คุ้มนะคะ”
เขายกมุมปาก “ถ้าไม่ขาย ผมขอยืมจัดแสดง”
“ระยะเวลา?”
“หกเดือน”
“ไม่ได้ค่ะ”
“สามเดือน”
“ไม่ได้”
“หนึ่งเดือน”
“ไม่ใช่เรื่องระยะเวลา”
“งั้นเรื่องอะไร”
มุนินทร์ธิตาพับผ้ากลับอย่างระมัดระวัง “ผืนนี้ไม่เคยออกจากบ้าน”
“เพราะเป็นของเก่า?”
“ส่วนหนึ่งค่ะ”
“อีกส่วน?”
เธอเงียบ คำตอบจริงไม่ใช่สิ่งที่อธิบายให้คนเพิ่งรู้จักฟังง่าย ๆ ตั้งแต่เด็กมารดาย้ำเสมอว่าไหม ทับทิมผืนแรกต้องอยู่กับผู้หญิงอินทรเทพ และมีคำพูดเก่าแก่สืบต่อกันว่า
ไหมมิได้ผูกใจคน สิ่งใดมิใช่รัก อย่าฝืนให้เป็นรัก
“เป็นสมับัติ ความเชื่อ และมรดกของครอบครัวค่ะ”
จิรภพพยักหน้า ไม่มีรอยยิ้มเยาะหรือคำถามว่าความเชื่อนั้นสมเหตุสมผลหรือไม่
“งั้นใช้ผืนใหม่ครับ”
หญิงสาวเงยหน้า “หมายถึง?”
최신 챕터
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
다른 추천
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.6K 조회수สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.5K 조회수ท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น635.1K 조회수วิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.9K 조회수ผมจะเอาคุณหนูทำเมีย
มาตานานา พิธุ148 조회수แอปฯรักษาใจ
นิมิตจันทร์111 조회수ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)
Selenex42 조회수เงาใจในเพลิงพรหม
ศรีปุรัม มณีปุรัม102 조회수
