LOGINShare
ตอนที่ 07 ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลง
publish date:
2026-09-05 22:53:57รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 07 ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลง นามปากกา มุกรัญจวน
“ถ้ากรรมวิธียังทำได้ ผมสั่งทอผืนใหม่สำหรับโครงการ”
“สีนี้ใช้เวลานาน”
“ผมมีเวลา”
“ราคาสูงกว่าผ้าปกติหลายเท่า”
“ไม่ใช่ปัญหา”
มุนินทร์ธิตาหรี่ตา “สุดท้ายก็เงิน”
“ธุรกิจต้องใช้เงิน”
“แต่ศิลปะไม่ได้เกิดจากเงินอย่างเดียว”
จิรภพสบตา “ผมไม่เคยบอกว่าอย่างนั้น ผมจ่ายเงินให้เวลาของช่าง วัตถุดิบ ความรู้ และสิ่งที่ ครอบครัวคุณรักษามาหลายรุ่น ไม่ได้จ่ายเพื่อทำให้มันราคาถูกลง”
มุนินทร์ธิตาเงียบ
จิรภพพูดต่อ “ถ้าผืนนี้ไม่ขาย ผมเคารพ แต่ผมอยากให้อินทรเทพเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ”
“เพราะไหมทับทิม?”
“ตอนแรกใช่”
สายตาเขาเลื่อนไปยังเธอ หยุดนานเกินควร “ตอนนี้ผมสนใจงานทั้งหมด”
เธอรู้ว่าเขาพูดถึงงาน อย่างน้อยควรเป็นอย่างนั้น แต่ไม่รู้ทำไมแก้มกลับร้อนขึ้น
พิมพ์พิชชาแอบยิ้ม “มุน ถ้าเป็นผืนใหม่ล่ะ”
หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง การสร้างไหมทับทิมผืนใหม่สำหรับพื้นที่สาธารณะอาจเป็น โอกาสดีต่ออินทรเทพ ถ้าจัดการสิทธิ์และเครดิตช่างถูกต้อง
“ฉันขอดูแบบพื้นที่ก่อนค่ะ”
“ผมส่งให้วันนี้”
“ชื่อช่างต้องอยู่ ไม่ใช่มีแต่ชื่อแบรนด์”
“ได้”
“ห้ามใช้คำว่า inspired by ถ้าใช้ลายของเราจริง”
“ได้”
หญิงสาวเลิกคิ้ว “วันนี้ยอมง่ายจัง”
“ผมอยากได้งาน”
“เมื่อเช้ายังอยากได้ผืนนี้”
จิรภพมองกล่องไม้ “ก็ยังอยาก”
เธอชี้ประตู “นับสองแล้วค่ะ”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาจริง ๆ
มุนินทร์ธิตาชะงัก
เสียงหัวเราะนั้น เธอเคยได้ยิน
ภาพหนึ่งเกิดขึ้นในใจ ชายคนหนึ่งหัวเราะอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แสงแดดลอดใบไม้ตกบนใบหน้า เธอในอดีตกำลังโกรธจัด
“ท่านยังจะหัวเราะอีก!”
“เวลาเจ้าโกรธ น่ามองกว่าตอนยิ้มเสียอีก”
ความเจ็บวาบแล่นผ่านอก มุนินทร์ธิตารีบปิดฝากล่อง
“พอแล้วค่ะ”
จิรภพสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยน “คุณโอเค?”
“ค่ะ”
“แน่ใจ?”
“แน่ใจ”
เธอหันหนี “ไปดูพื้นที่อื่นต่อเถอะค่ะ”
ก่อนกลับ จิรภพขอถ่ายภาพผ้าผืนอื่นหลายผืนเพื่อส่งให้ทีมออกแบบ แต่เมื่อมาถึงไหมทับทิม เขากลับเก็บโทรศัพท์ลงเองโดยไม่ต้องให้มุนเตือน การกระทำเล็กน้อยนั้นทำให้เธอมองเขานานขึ้น
“วันนี้คุณไม่ค่อยเหมือนนักธุรกิจที่พยายามซื้อทุกอย่างนะคะ”
“เพราะผมเริ่มรู้กฎของบ้านคุณแล้ว”
“กฎเยอะไปไหม”
“ของที่สำคัญก็ควรมีกฎ”
ความระแวงบางส่วนในใจเธอลดลงโดยไม่รู้ตัว และนั่นทำให้เธอกลัว เพราะยิ่งเขาดูเป็นคนดี ในชาตินี้ เธอยิ่งไม่อยากเห็นปลายทางเหมือนเดิม
ตอนเย็นก่อนกลับ เขาหยุดที่บันไดเรือน
“สัปดาห์หน้าคุณเข้ากรุงเทพฯ ได้ไหม”
“เรื่องอะไรคะ”
“ดูพื้นที่จริง ผมไม่อยากให้คุณออกแบบจากแบบกระดาษอย่างเดียว”
“วันพุธได้ค่ะ”
“ผมให้คนส่งตั๋วกับรถไปรับครับ”
“ไม่ต้อง ฉันจัดการเองได้”
“ผมเป็นคนเชิญ”
“ฉันเป็นคู่ค้า ไม่ใช่แขก VIP”
“ก็ได้ แต่ถึงแล้วบอกผมนะครับ”
“ทำไมต้องบอกคุณด้วยคะ”
“เพราะผมจะพาเดินพื้นที่เอง”
“คุณว่างขนาดนั้น?”
“ไม่ว่างหรอกครับ”
“แล้ว?”
“แต่จัดเวลา สำหรับคนพิเศษได้”
คำตอบเรียบ ๆ ทำให้มุนินทร์ธิตาเงียบ
รถของจิรภพแล่นออกจากประตูไปแล้ว เธอยังยืนอยู่บนเฉลียง คำหลวงปู่ดังขึ้น อย่าเอาไฟไปดับไฟ เธอไม่รู้ว่า “ไฟ” ที่ท่านพูดถึงคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่า ผู้ชายคนนั้นอาจเป็น ทั้งความรัก และไฟที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธออีกครั้ง
คืนนั้นมุนินทร์ธิตาฝัน ไม่ใช่ฝันกระจัดกระจายเหมือนหลายครั้ง หากชัดเจนเสียจนเหมือนกำลัง กลับไปยืนอยู่ในชีวิตนั้นจริง ๆ
เธออยู่ในเรือนไม้หลังหนึ่ง เสียงฝนตกหนักกระทบชายคา กลิ่นดินเปียกและควันตะเกียงลอย อยู่ในอากาศ ตัวเธอในฝันสวมผ้าสีแดงเข้ม ประตูถูกผลักเปิด ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เปียกตั้งแต่ศีรษะ จรดปลายเท้า
“ใครให้ท่านมา” เสียงของเธอในอดีตดังด้วยความโกรธ
ชายคนนั้นกลับยิ้ม ใบหน้าเดียวกับจิรภพ
“เจ้าบอกว่าถ้าข้าไปอีก เจ้าจะไม่พูดกับข้า”
“แล้วมาทำไม!”
“อยากรู้ว่าเจ้าทำได้จริงหรือไม่”
เธอคว้าผ้าผืนเล็กปาใส่ เขารับไว้แล้วหัวเราะ
ภาพเปลี่ยน
เป็นวันแดดจัด ใต้ต้นลั่นทม ชายคนเดิมกำลังผูกด้ายสีแดงรอบข้อมือเธอ
เธออยู่ในเรือนไม้หลังหนึ่ง เสียงฝนตกหนักกระทบชายคา กลิ่นดินเปียกและควันตะเกียงลอย อยู่ในอากาศ ตัวเธอในฝันสวมผ้าสีแดงเข้ม ประตูถูกผลักเปิด ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา เปียกตั้งแต่ศีรษะ จรดปลายเท้า
“ใครให้ท่านมา” เสียงของเธอในอดีตดังด้วยความโกรธ
ชายคนนั้นกลับยิ้ม ใบหน้าเดียวกับจิรภพ
“เจ้าบอกว่าถ้าข้าไปอีก เจ้าจะไม่พูดกับข้า”
“แล้วมาทำไม!”
“อยากรู้ว่าเจ้าทำได้จริงหรือไม่”
เธอคว้าผ้าผืนเล็กปาใส่ เขารับไว้แล้วหัวเราะ
ภาพเปลี่ยน
เป็นวันแดดจัด ใต้ต้นลั่นทม ชายคนเดิมกำลังผูกด้ายสีแดงรอบข้อมือเธอ
“ข้าไม่มีอะไรให้เจ้า”
“ข้าไม่ได้ขอ”
“แต่ข้าอยากให้”
“อะไร”
เขาเงยหน้าขึ้น “ชีวิต”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีแดด ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงเลือด เขานอนอยู่บนพื้น ตาเปิดแต่ไร้แสง มือของเธอกุมมือ เขาแน่นจนสั่น
“ท่านสัญญาแล้ว”
…..ไม่มีคำตอบ “บอกว่าจะให้ชีวิตข้า แล้วทำไมถึงทิ้งข้าอีก”
มุนินทร์ธิตาสะดุ้งตื่น เหงื่อเย็นเต็มแผ่นหลัง ลมหายใจแรงจนเจ็บหน้าอก
เวลาเกือบตีสาม
“อีกแล้ว........” ยิ่งจิรภพเข้ามาใกล้ ความทรงจำยิ่งชัดขึ้น
Latest chapter
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
You May Also Like
หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย298.4K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก189.7K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.0K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.2K viewsคุณหนูคับมารับความเสียว
ภัสสพิชชา143 viewsเมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี35 viewsบ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series)
TanyaT382 viewsร่านราคะ
ขนมหวาน42 views
