เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 10 มือที่เกือบแตะ
วันที่เผยแพร่:
2026-09-06 23:49:31ตอนที่ 10 มือที่เกือบแตะ
จิรภพเดินไปเปิดม่าน แสงเมืองยามบ่ายไหลเข้ามาทำให้สีผ้าเปลี่ยนทันที “ตรงนี้” เขาชี้ “ถ้าใช้แดงเข้ม แสงจะกินขอบ”
มุนินทร์ธิตาเปิดสมุด เขียน มือไม่นิ่งอย่างที่ควร
พิมพ์แกล้งเดินไปคุยกับสถาปนิกที่มุมห้อง ทิ้งทั้งคู่ไว้กลางผ้า
“เมื่อกี้” จิรภพเริ่ม
“ระบบไฟค่ะ” มุนินทร์ธิตาตัด “ไม่ต้องพูดถึง”
เขาปิดปาก แล้วยังมองเอวเธอครู่หนึ่งก่อนละสายตา การละนั้นไม่ช่วยอะไร เพราะกลิ่นจำปีติดที่ข้อมือเขาแล้ว ติดจากตอนที่เธอเอียงตัวในความมืด เขายัดมือลงกระเป๋ากางเกงเพื่อไม่ให้ยกขึ้นอีก
“วันพุธนี้คุณมาดูงาน” เขาเปลี่ยนเรื่อง “ผมไม่ได้หมายความว่าต้องเดินตามผมทั้งวัน”
“ฉันมาดูพื้นที่ ไม่ได้มาเดินตามใครนะคะ”
“ผมรู้ครับ”
“งั้นอย่ายืนใกล้ขนาดนั้นค่ะ”
จิรภพหัวเราะสั้น เสียงนั้นทำให้มุนินทร์ธิตาเกร็งไหล่ เพราะในฝันเมื่อคืน ชายในผ้าขุนมุนินทร์ธิตาก็หัวเราะแบบนี้ ก่อนยื่นมือมาจับเอวมุนินทร์ธิตาในซุ้มไม้ “ผมยืนใกล้เพราะที่นี่ไม่มีราวกันตก” เขาชี้ระเบียงชั่วคราวด้านนอก “ไม่ใช่เพราะอยากได้เปรียบ”
“คนมีคู่หมั้นไม่ควรหาเหตุผลให้มือตัวเองค่ะ” คำนั้นตกตรงกลางห้องตัวอย่าง สถาปนิกหันมาครึ่งองศาแล้วหันหนี
พิมพ์ไอเบา ๆ
ใบหน้าจิรภพเรียบลง เขาไม่ปฏิเสธสถานะ ไม่แก้ต่าง เพียงแต่พยักอย่างผู้บริหารที่โดนท้วงในที่ประชุม
“รับทราบคุณผู้หญิง” เขาพูดกึ่งประชด
มุนินทร์ธิตาควรโล่ง กลับรู้สึกเหมือนเพิ่งผลักคนที่ร่างกายจำทางออกไปจากระยะที่ปลอดภัย
ซึ่งไม่ยุติธรรมกับรสิกา ไม่ยุติธรรมกับธีรทัต และไม่ยุติธรรมกับตัวเองที่ยังฝันถึงมือเดียวกันนี้ทุกคืน
พวกเขาเดินดูมุมแสงต่ออีกยี่สิบนาที บทสนทนาเหลือแต่ค่าความชื้น ระยะแขวน และชื่อช่าง
ทุกครั้งที่เขาเอื้อมชี้ผนัง มุนินทร์ธิตาถอย ทุกครั้งที่มุนินทร์ธิตาถอย เขาก็หยุดมือกลางอากาศ
เหมือนทั้งคู่กำลังฝึกกติกาใหม่ที่ยังไม่มีใครเขียนลงกระดาษ ตอนลงลิฟต์อีกครั้ง พิมพ์ยืนกั้นกลาง
ไม่มีใครพูดถึงไฟดับ ตัวเลขบนจอดับแล้วติดเหมือนเดิม มุนินทร์ธิตามองเงาตัวเองบนสแตนเลส
เห็นมือเขาสองข้างแนบลำตัว กำไว้ เธอก็อดยิ้มในใจไม่ได้ แม้จะรู้สึกลึกๆ เหมือนผูกพัน แต่ทั้งสองก็ยังคงเว้นระยะห่างอยู่
โถงล่างมีลมจากประตูหมุนพัดผ่าน มุนินทร์ธิตาหยุดตรงบันไดหิน “ฉันกลับโรงแรมที่พักเองได้ค่ะ”
“ผมไปส่งครับ รถบริษัทจอดรออยู่นะครับ”
“ไม่ต้องค่ะ”
จิรภพพยัก แล้วยื่นนามบัตรอีกใบ ทั้งที่เคยให้ไปแล้วบนดอย “ถ้าไฟที่นี่ดับอีก โทรหาผม”
มุนินทร์ธิตาไม่รับบัตร “ถ้าไฟดับ ฉันจะลงบันไดค่ะ”
เขาเหม่อมองนิ้วเธอที่ปฏิเสธ แล้วยิ้มมุมหนึ่งอย่างเหนื่อย “ครับคนเก่ง”
พิมพ์ส่งเพื่อนถึงรถแท็กซี่ พอประตูปิด พิมพ์จึงพูด “เอวเธอเมื่อกี้แดงนะ”
“พิมพ์!”
“ฉันไม่ถามว่าสนุกไหม ฉันถามว่าเธอจะทนกติกาแบบนี้ถึงเมื่อไหร่” มุนินทร์ธิตามองออกนอกหน้าต่าง ตึกโครงการเล็กลงหลังกระจก “จนเขายังมีคนรออยู่ที่บ้าน”
* * *
เย็นนั้นจิรภพกลับเพนท์เฮาส์ เสื้อเชิ้ตตัวที่ใส่ทั้งวันถูกถอดทิ้งบนโซฟา เขายืนอาบน้ำนานกว่าปกติ
สบู่ไม่ไล่กลิ่นจำปีออกจากข้อมือได้หมด พอหลับตา ภาพในลิฟต์กลับมา ความมืด เอวบาง นิ้วตัวเองที่กดลงไปโดยไม่ได้รับอนุญาตเกินสามวินาที
โทรศัพท์สั่นบนอ่าง รสิกาส่งข้อความมา “คุณกลับบ้านหรือยัง วันนี้ฉันแวะไปหาได้ไหมคะ”
เขาเช็ดมือ แล้วพิมพ์ตอบ “วันนี้งานยาว คุยพรุ่งนี้นะครับ”
ไม่กี่วินาทีข้อความถัดมา “ฉันรู้สึดว่าได้กลิ่นผู้หญิงอื่นจากเสื้อคุณนะคะ”
จิรภพมองเสื้อบนโซฟา ไม่ได้ตอบ …เขาปิดเครื่อง แล้วนั่งลงกับพื้นห้องน้ำ หลังพิงกระจก ในหัวมีเสียงมุนินทร์ธิตา “คนมีคู่หมั้นไม่ควรหาเหตุผลให้มือตัวเองค่ะ” เขาพยักให้ความว่าง ยอมรับว่าเมื่อกี้ไม่ใช่การกันคนล้ม อย่างน้อยไม่ทั้งหมด สามวินาทีนั้นมือเขารู้ทาง รู้ว่าร่องเอวนั้นเคยถูกจับมาก่อนในชีวิตที่สมองจำไม่ได้ รู้ว่าถ้าไฟดับนานกว่านี้ เขาคงไม่ปล่อย
* * *
ดอยคืนนั้นเย็นกว่ากรุง ในบรรยากาศที่นี่ที่ร้อนอบอ้าว แม้เปิดเครื่องปรับอากาศ แต่ใจคนก็ร้อนลุ่มอยู่ดี มุนินทร์ธิตาอาบน้ำแล้วยังรู้สึกฝ่ามือที่เอว เธอยืนหน้ากระจก เลื่อนผ้าเช็ดตัวลงดู ไม่มีรอย มีแต่ความจำที่วาบมาในหัว ชาตินั้นมือเดียวกันนี้เคยรั้งเธอไว้หน้าปรางค์ ตอนไฟโคมวูบเพราะลม แล้วจูบเธอโดยไม่ถาม เช้าวันต่อมาเขาออกศึกแล้วหายไปนานหลายปี กลับมาอีกครั้งพร้อมผู้หญิงคนนั้น คือรสิกา
ภาพตัด..
มุนินทร์ธิตาวางผ้าเช็ดตัว หยิบโทรศัพท์ เปิดข้อความจิรภพที่ยังไม่ตอบเรื่องแบบพื้นที่ พิมพ์แล้วลบ พิมพ์อีกว่า “ระบบไฟควรตรวจก่อนพาลูกค้าขึ้นลิฟต์” ส่งไป
เขาตอบในหนึ่งนาที “รับทราบครับ ผมจะไม่ให้มันขัดข้องอีกครับ”
มุนินทร์ธิตาจ้องประโยคนั้น รู้ว่าเขากำลังพูดถึงทั้งลิฟต์ และสิ่งที่มือทำในที่มืด มุนินทร์ธิตาวางเครื่องคว่ำ นอนหันเข้าฝา มือตัวเองทาบที่เอวแทนมือเขา แล้วชักออกทันทีเมื่อรู้ตัว
หลวงปู่บอกอย่าเอาไฟไปดับไฟ สามวินาทีในลิฟต์ยังไม่ใช่ไฟ เป็นเพียงประกาย แต่มุนินทร์ธิตารู้ดีว่าประกายชนิดนี้ ถ้าดับไม่ทัน จะคลอกทั้งบ้านทอ ทั้งบ้านโรงแรม และทั้งคนที่ยังเป็นคู่หมั้นของเขาอยู่ในข่าว
บทล่าสุด
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
บางทีคุณอาจจะชอบ
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา61.8K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก408.8K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C153.0K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.0K viewsชายาที่ไม่ถูกรัก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว625 viewsรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness91 viewsบอส อย่านะ! เดี๋ยวความลับแตก
ฮาเร รา95 viewsรักที่เป็นม่านหมอก
Melyssa458 views
