MasukShare
ตอนที่ 09 วันพุธที่ไม่ใช่แค่งาน
Tanggal publikasi:
2026-09-06 21:13:17ตอนที่ 09 วันพุธที่ไม่ใช่แค่งาน
วันพุธมาถึงเร็วกว่าที่มุนินทร์ธิตาพร้อม
เช้าบนดอยยังมีหมอก แม่มาลินีเดินส่งถึงธรณีโดยไม่พูดยาว เพียงยื่นผ้าคลุมบาง ๆ ให้มุนแล้วแตะหลังมือ “ดูเขาในวันนี้ ตามที่แม่บอก”
มุนพยักหน้า ไม่ได้สัญญาอะไรเพิ่ม เพราะคืนนั้นเธอเพิ่งสัญญากับตัวเองไปแล้วว่าจะไม่ยอมให้หัวใจตัดสินทุกอย่างเพียงฝ่ายเดียว
เครื่องลงกรุงเทพฯ ก่อนเที่ยง พิมพ์พิชชารอที่ประตูถึง วันนี้เธอไม่ได้ยิ้มกว้างอย่างวันที่ชวนให้จิรภพขึ้นดอย ดูเป็นเพื่อนที่รู้ว่าอีกคนกำลังเดินเข้าที่ซึ่งไม่ปลอดภัย
“พี่ภพอยู่ไซต์งานแล้ว อย่าทำหน้าเหมือนจะหนีกลางทางนะจ๊ะมุน”
“ฉันมาดูพื้นที่”
“ฉันก็รู้” พิมพ์แย่งกระเป๋าผ้า “แต่เธอมาถึงเมืองนี้ทั้งที่เมื่อคืนยังถามแม่ว่าถ้าคนในฝันมีจริงจะทำยังไง”
รถใช้เวลาสี่สิบนาที กรุงเทพฯ ไม่มีกลิ่นไหม มีแต่ไอร้อนจากยางรถยนต์กับลมที่พัดผ่านโครงเหล็กยังไม่ปิดผิว โรงแรมโครงการของวรเวชเมธายังไม่เปิดให้แขกเข้าพัก โถงชั้นล่างเป็นปูนเปลือย กลิ่นสีทาผนังใหม่ปนฝุ่นหิน แสงจากช่องหลังคาตกลงพื้นเป็นแผ่นยาวคล้ายทางเดินที่ไม่สมบูรณ์ คนงานสองคนแบกบันไดเลื่อนผ่านไปโดยไม่สนใจแขก เสียงสว่านดังจากชั้นบนเป็นจังหวะขาด ๆ เหมือนหัวใจที่ยังไม่ยอมเต้นสม่ำเสมอ
จิรภพยืนรอตรงผนังที่ยังไม่มีผ้า เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับ หมวกวิศวกรถือไว้ในมือไม่ได้สวม
พอเห็นมุนินทร์ธิตาเขายิ้มแค่มุมปาก ยิ้มของคนที่พิมพ์คำว่าผมรอ แล้วรอจริง
“มาถึงกันแล้วหรือครับ”
“ค่ะ”
“ทางขึ้นยังไม่สวย ขอโทษด้วยนะครับ”
“ฉันไม่ได้มาดูความสวยของบันไดค่ะ”
มุนินทร์ธิตาเดินไปยืนดูผนังที่เขาบอกว่าจะแขวนผ้า ใส่เสื้อแขนกระบอกสีงาช้างกับผ้าซิ่นโทนดิน ไม่ได้แต่งแบบเจ้าของแบรนด์ที่ต้องการถูกจ้อง ปลายนิ้วแตะปูนเย็น แล้วเลื่อนไปตามรอยตะปูชั่วคราว
ในหัวยังมีเสียงแม่ปนเสียงหลวงปู่ปนเสียงกี่ไม้จากบ้าน “ดูเขาในวันนี้ อย่าเอาไฟไปดับไฟ”
วันนี้เธอบอกตัวเองซ้ำว่ามาดูพื้นที่ ไม่ได้มาดูผู้ชายที่มือเธอเคยกำไว้ในฝัน และไม่ได้มาให้มือนั้นได้แตะเธออีก
“ถ้าชื้นแบบนี้ ไหมจะเสียภายในปีเดียวค่ะ”
“ระบบปรับอากาศยังไม่เดินเต็มที่” จิรภพตอบจากด้านหลังเธอ “ผมให้ทีมปรับค่าความชื้นก่อนติดตั้งโครงแขวน”
ระยะระหว่างอกเขากับแผ่นหลังเธอกว้างพอประมาณ ทว่ากลิ่นสบู่กรุงของเขาชัดเกินระยะนั้น
มุนขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าว โดยทำเป็นวัดความสูงของผนัง
พิมพ์พิชชาซึ่งเดินไปคุยหัวหน้าไซต์ครู่หนึ่ง เดินกลับมาพร้อมแท็บเล็ต
“พี่ภพ ทีมออกแบบรอที่ห้องตัวอย่างชั้นสี่ นัดสิบห้านาทีก่อน”
“ไปด้วยกันนะครับ” จิรภพหันไปทางมุนินทร์ธิตา “ลิฟต์ฝั่งทิศเหนือใช้ได้แล้ว”
พิมพ์เหลือบมองเพื่อนแล้วแอบยักคิ้ว
มุนินทร์ธิตาไม่รับสายตา เก็บสมุดบันทึกเข้ากระเป๋าผ้า แล้วเดินนำโดยไม่รอให้ใครชวนอีก
ลิฟต์ยังมีกลิ่นพลาสติกใหม่ ผนังสแตนเลสสะท้อนทั้งสามคนจนดูใกล้กว่าที่เป็น พิมพ์ยืนชิดปุ่ม
จิรภพยืนตรงมุมขวา มุนินทร์ธิตายืนซ้าย ตัวเลขบนจอดับแล้วติดใหม่เมื่อประตูปิด ชั้นสอง ชั้นสาม ไฟในโถงลิฟต์วูบ แล้วดับ ความมืดไม่ได้ยาว แค่พอให้ลมหายใจของคนในนั้นดังขึ้นมาแทนแสง มุนินทร์ธิตาเผลอยื่นมือไปจับราว ปลายรองเท้าเธอชนปลายรองเท้าเขา ในวินาทีนั้น ตัวลิฟต์กระตุกเล็กน้อย มือใหญ่รั้งเอวเธอไว้แน่น ไม่ใช่การลวนลาม เป็นการกันไม่ให้เธอล้ม ทว่าฝ่ามือเขาทาบตรงร่องเอวพอดี นิ้วหัวแม่มือกดผ่านผ้าไหมบางจนความร้อนซึมเข้าผิว
มุนินทร์ธิตานิ่ง กลิ่นคอเธอซึ่งติดดอกจำปีจากเรือนทอ ลอยขึ้นในที่มืดจนจิรภพกลั้นหายใจไม่ทัน
เขาไม่ได้ดึงเธอเข้ามาชิด เพียงรั้งไว้ หัวใจทั้งสองเต้นคนละจังหวะใต้ซี่โครงที่เกือบชนกัน ลมหายใจเขาตกที่ไรผมเธอ ไม่ร้อนแบบผู้ชายที่ตั้งใจจะจูบ ร้อนแบบคนที่ร่างกายขยับก่อนสมองจะสั่ง
ในความมืด มุนินทร์ธิตาเห็นภาพโคมไฟวูบหน้าปรางค์ มือเดียวกันนี้เคยรั้งเอวมุนินทร์ธิตาไว้ไม่ให้ก้าวพลาดขั้นหิน ตอนนั้นเธอไม่ได้ถอย ตอนนี้เธอต้องถอย เพราะชายตรงหน้ายังมีชื่อผู้หญิงอื่นอยู่ในข่าวสังคม และเพราะทุกครั้งที่มือนี้รั้งเธอไว้ ปลายทางในความจำมักเป็นเลือด
สามวินาที หรือห้าวิ แสงกลับมาพร้อมเสียงพัดลม มือเขาปล่อยทันที มุนินทร์ธิตาถอยจนหลังชนผนังสแตนเลส พิมพ์กระพริบตา ปากเปิดแล้วหุบ ทำเป็นกดปุ่มชั้นสี่ซ้ำทั้งที่ไฟขึ้นแล้ว
“ระบบสำรองยังไม่เสถียร” จิรภพพูดเสียงเรียบเกินจริง “ขอโทษครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ” มุนินทร์ธิตาตอบเร็ว เร็วจนตัวเองรู้ว่ากำลังปิดช่องว่างที่ไม่ควรมี
ประตูเปิด พิมพ์รีบออกก่อน มุนินทร์ธิตาตามไป รู้สึกถึงรอยอุ่นที่เอวยังไม่หาย เหมือนฝ่ามือนั้นยังทาบอยู่ทั้งที่ไม่มีใครแตะแล้ว
ห้องตัวอย่างชั้นสี่มีผ้าแขวนสามผืน ไม่มีไหมทับทิม มีเพียงโทนดิน โทนทอง และโทนแดงอ่อนที่อินทรเทพส่งมาให้ทดลองแสง
Bab terbaru
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
Anda juga akan menyukai
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ204.8K Dibacaพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง87.8K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก133.5K Dibacaเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat209.5K Dibacaบอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]
มนต์ศิขริน39 DibacaYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa606 Dibacaร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)
Selenex120 Dibacaภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้7.1K Dibaca
