(ไตรฉัตร) ตอนที่ 6 หน้าห้องน้ำ 2

และในเวลากว่าสองเดือนที่เธอเทียวเข้าออกบริษัทของไตรฉัตร หลังจากโครงการเริ่มก่อสร้าง จนคุ้นเคยกับน้องๆ ที่บริษัทเขาไปโดยปริยาย วันนี้เธอมาประชุมช่วงบ่าย และทุกครั้งเธอก็จะไม่เคยลืมหิ้วขนมอร่อยๆ มาฝากน้องๆ ด้วย

"ไม่เห็นมีของเราเลย"

"ฉันก็เห็นเลขานายจัดมาเสิร์ฟให้ทุกที"

คนถามหาขนมทำจมูกยู่ใส่เธอ เอนตัวพิงโซฟาในห้องทำงานพลางแหงนหน้าขึ้นคงจะเพราะเมื่อยคอ เพราะกว่าจะประชุมเสร็จก็เกือบสองทุ่ม

"คุณแตง บอกพวกน้องๆ เดี๋ยวผมพาไปเลี้ยงข้าวนะ" เขาโทรศัพท์บอกเลขา แล้วก็หันมาทางเธอ

"เดี๋ยวไปกับเราดีกว่าได้ไม่ต้องขับรถ"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเองสะดวกกว่า"

"กฎของที่นี่ ปาร์ตี้ห้ามเมาแล้วขับ"

"ฉันไม่ใช่พนักงานนายนะ"

"ตอนนี้เธอทำงานให้บริษัทฉันอยู่" เหมือนแพรได้แต่กลอกตารับสภาพ

ร้านอาหารกึ่งผับอยู่ถัดจากอาคารสำนักงานมาเพียงไม่กี่ซอย เลขาสาวจัดแจงจองโต๊ะวีไอพีชั้นสอง เพราะรู้ว่าเจ้านายไม่ชอบคนพลุกพล่านเบียดเสียดเต้นแร้งเต้นกาข้างๆ เพราะยังเป็นช่วงเวลาหัวค่ำ คนจึงยังไม่ค่อยมี พวกน้องๆ เลยจัดการเติมพลังกันก่อนเพราะแต่ละคนดูท่าจะหิวเพราะเลยเวลาอาหารเย็นมาพอสมควร

เหมือนแพรถูกจัดแจงให้นั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดียวกับบอส คนตัวโตมีน้ำใจคอยตักอาหารใส่จานให้ จนเธอต้องหันไปบอกให้เขาหยุดตักเพราะเห็นจะกินไม่ทันแล้ว หลังจากเคลียร์อาหารจนเสร็จ เซตต่อไปจึงเป็นเพียงกับแกล้มเบาๆ พร้อมจิบไวน์ฟังเพลงบรรเลงเบาๆ แต่บางคนก็ขอเบียร์ เพราะเห็นจะไม่ถูกคอ

พอเริ่มดึกผู้คนก็เริ่มทยอยเข้ามาในร้านจนเกือบเต็ม มีเพียงโต๊ะที่ถูกจองไว้ข้างๆ ที่ยังไม่มีใครมา เสียงเพลงจากฟังสบายก็เริ่มที่จะเสียงดังและจังหวะหนักขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนแพรขยับตัวยุกยิก ก่อนจะหันไปกระซิบบอกไตรฉัตรว่าจะไปห้องน้ำ

"อะไรนะ" เขาก้มหน้าลงมาใกล้ๆ เธอเพราะไม่ได้ยินที่เธอพูด

"จะไปห้องน้ำ"

"เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน" เขาไม่ได้รอให้เธออนุญาต เมื่อเหมือนแพรลุกขึ้นเขาก็ลุกตามเดินไปพร้อมเธอ

ในจังหวะที่ต้องสวนทางกับพนักงานที่ยกเหล้าถาดใหญ่มา เขาก็รั้งเอวเธอให้หลบไปอีกด้าน ยามที่สวนกับผู้คนตรงบันได มือใหญ่ก็ยังประคองเอวเธอไว้หลวมๆ จนเดินมาถึงทางแยกที่จะไปห้องน้ำ

"อ้าวบี๋ มาเที่ยวหรือ"

เหมือนแพรหันไปตามเสียงเรียก เมื่อรู้ว่าเป็นใครเธอก็ยิ้มให้ แล้วทำตาโตใส่

"อ้าวมอส มาทานข้าวกับน้องๆ บริษัทไตรน่ะ พอดีวันนี้มีประชุม" เหมือนแพรพูดเสียงดังกว่าปกติ พอให้มอสได้ยิน จึงทำให้คนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แขนยังประคองเอวเธอไว้ได้ยินไปด้วย และสายตาของมอสก็มองเห็นมันเช่นกัน

"ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" เหมือนแพรรีบขอตัวออกมาก่อนเพราะเริ่มจะทนไม่ไหว

เหมือนแพรเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ไตรฉัตรยืนรอเธอตรงทางแยกเข้าห้องน้ำ เขายืนพิงผนังในท่าสบายๆ แต่เมื่อเห็นไอ้มอสเดินมาทางนี้เขาก็เอนตัวกลับมายืนขึ้นเต็มความสูง

"สบายดีไหม"

มอสไม่ได้ตรงไปที่ห้องน้ำ แต่เลี้ยวมาทางเขาที่ยืนรอเธออยู่

"อืม สบายดี"

"ทำงานกับบี๋โอเคไหม กูไม่รู้ว่าเป็นบริษัทมึง ไม่งั้นไม่แนะนำให้บี๋รับงานหรอก กลัวมึงลำบากใจ"

"ก็ไม่นี่ ยายนั่นก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น"

"เห็นมึงกลับมาคุยกันได้ กูก็สบายใจหน่อย"

"ต้องขอบคุณมึงเลยนะเนี่ย ที่ทำให้กูกับบี๋กลับมาคุยกันได้" เสียงทุ้มต่ำของไตรฉัตรเหมือนไม่ได้ขอบคุณอย่างที่พูดสักเท่าไหร่

"กลับมาคราวนี้ กูคิดว่าจะสานสัมพันธ์กับบี๋ใหม่"

"พยายามเข้า..ไอ้เพื่อนรัก"

ไตรฉัตรตบบ่ามอสเบาๆ สองสามครั้ง แล้วก็เดินชนไหล่ไอ้มอสออกมา เพราะเหมือนแพรเดินกลับออกมาพอดี

"มอสนี่" เหมือนแพรถามไตรฉัตรที่เดินแยกออกมาหาเธอ

"มันจะเข้าห้องน้ำน่ะ" เขาตอบเสร็จแล้วก็คว้าเอวเธอให้เดินกลับไปทางเก่า

"ไม่มีคนแล้ว ไม่ต้องกอดก็ได้" เธอบ่นให้เขาเบาๆ พลางกระทุ้งข้อศอกใส่แขน

"ใครเขาเรียกกอด อุตส่าห์ช่วยประคองไม่ให้ล้ม ไม่ให้ชนคนอื่น ยังจะมาว่า" พูดจบเขาก็ต้องรั้งให้เอวบางเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง เพราะคนตัวเล็กมัวแต่หันหน้ามาพูดกับเขาจนเกือบจะชนพนักงานที่ยกกับข้าวมาเต็มถาด

"เห็นไหมล่ะ"

การกระทำของคนทั้งคู่ยังอยู่ในสายตาของคนที่เดินไปห้องน้ำแต่ไม่ได้คิดที่จะเข้า