Mag-log in"ยินดีด้วยนะฉัตร ชีวิตเธอดีมากๆ มีความสุขกับชีวิตแล้วใช่ไหม" หงส์หยกก็พูดพร้อมกับจ้องตาอดีตลูกน้องคนสนิท ฉัตรตอนนี้มีชีวิตดุจเจ้าหญิงไปแล้ว "ขอให้ชีวิตมีแต่ความสุขนะฉัตร" ชรัชเองก็พูดพร้อมยิ้มออกมา เพราะเขาก็รู้เรื่องราวของฉัตร มาจากแฟนสาวของเขาพอสมควร "ค่ะคุณหงส์พี่เฟิส ฉัตรมีความสุขมากค่ะ คุณช
ณ บ้านป้าเนียม ทั้งสองคนก็มาเก็บของ และก็มาลาป้าเนียม ที่เธอเคารพเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งถึงบ้าน และเล่าเรื่องราว ที่ไม่เข้าใจกันให้ป้าเนียมฟังทุกอย่าง และผู้ใหญ่ใจดีอย่างป้าเนียมก็เข้าใจเหตุผลทุกอย่าง "ฉัตรมาลาจ้ะป้าเนียม" เธอพูดพร้อมกับก้มลงกราบที่ตัก "ขอบคุณ คุณป้านะครับ ที่ดูแลฉัตรอย่างดีต
"..." เธอก็น้ำตาไหลออกมา เขารักลูกเหมือนที่เธอรัก... "ไม่เป็นไรแล้วนะฉัตร" หงส์หยกก็พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณหงส์" แล้วเธอก็ผละออกจากอกเขา พร้อมกับสายตาตัดพ้อของเขาที่มองเธอ "เธอชื่อฉัตรใช่ไหม" คุณหญิงมณีรัตน์กับคุณแดทาลล์พ่อและแม่ของชาลล์ ก็ต่างหันไปมองหญิงสาว ที่ลูกชายตัวเอง
"ฉัตร" เขาก็หันไปเรียกเธอเสียงแผ่ว "ค่ะ ฉัตรผิดเอง ฉัตรเป็นคนทำน้ำหกใส่คุณผู้หญิง ฉัตรยอมรับผิดทุกอย่างค่ะ" แล้วเธอก็พูดพร้อมกับกั้นความเสียใจเอาไว้ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ปะเดปะดังเข้ามา พร้อมกับสายตาที่ตัดพ้อ "ฉัตร" เสียงเรียบนิ่งของหงส์หยกก็ดังขึ้น "คะ...คุณหงส์" เมื่อเห็นอดีตเจ้านายสาวกับแ
จากนั้นแหวนก็รีบเดินออกไปหาฉัตรที่รออยู่ เพราะกลัวว่าเธอจะมาเจอเข้า เมื่อหาหมอจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอกสารที่อยู่ในซองของเธอก็ถูกเก็บลงในกระเป๋า แล้วทั้งคู่ก็เอาขนมไปส่งที่โรงแรม ณ โรงแรมหรู "ที่นี่หรอคะ" เมื่อมาถึงโรงแรมดังกล่าว ฉัตรก็รีบหันหน้าไปถามแหวน "ใช่ค่ะ ที่นี่แหละค่ะ" "เอิ่ม..." เพราะท
"นายครับ นายจะไปไหนครับ" ลูกน้องเขาก็รีบถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายกำลังจะลงจากรถไป "กูจะไปหาเมียกับลูกกู" ยิ่งเขามองเธอจากในรถแบบนี้ เขายิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นไปอีกเรื่อยๆ แล้วเขาก็แทบจะบ้าขึ้นทุกวัน "ให้แหวนเขาจัดการเถอะครับนาย ถ้านายเข้าไปตอนนี้มีแต่แย่กับแย่" ลูกน้องคนสนิทก็คอยเตือนสติ "พวกมึงไม่
"คุณแม่..." หงส์หยกก็โน้มตัวไปกอดยุพิน พร้อมกับสายตาที่สั่นไหว ด้านยุพินก็กอดกระชับเธอ และลูบไปที่หัวเธอเบา ๆ ยุพินรู้ดีว่าปมความเจ็บปวดในใจ ทำอย่างไรก็ไม่มีวันหาย แต่มันจะดีขึ้นด้วยการมีเรื่องดี ๆ เข้ามาแทนเท่านั้น ชรัชกับดิเรกที่มองภาพนั้นอยู่ก็ต่างยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นหัวใจ "ข่าวด่วน" "..." "
"นายหักหลังฉันได้ยังไงพจน์!" ความอึดอัดอัดอั้น ตอนนี้ก็ทำเธอระเบิดออกมา "ผม..." พจน์พูดด้วยสายตาที่สั่นไหวพร้อมกับก้มหน้าลง ด้วยที่เขาทำงานมานาน เขาก็อยากมีอะไรในชีวิตมากกว่านี้ และสิ่งที่รตีเสนอ มันก็จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปได้ทั้งชีวิต ถึงแม้จะรู้สึกผิดแต่เขาก็มีความโลภมากกว่า แต่พอได้ย้อนกลับไป ["
"ยิ้มอะไร" เธอที่กำลังนั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขาพอดี "ผมกลัวคุณจะหาย" "บ้า แล้วนี่เสื้อผ้านาย?" เธอแปลกใจเมื่อเขาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ที่ไม่ใช่ชุดที่ใส่มาแต่แรก ทั้งยังดูดีมากด้วย แต่เทสต์การแต่งตัวของเขา เธอยังไม่ให้ผ่าน "ครับ ผมเตรียมเสื้อผ้ามาด้วย ทุกอย่างอยู่ในรถ" เขาเอาขึ้นมาด้วยต
"นายมันไม่ใช่คน ไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไง" เธอมองเขาตาเขียวปัด "ฮ่า ๆ ๆ" ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมา เมื่อได้ยินประโยคนี้จากปากของเธอ "ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมจะบริการคุณให้ดีที่สุด" ปากหนาก็จูบไปที่ไหล่อันบอบบางน่าทะนุถนอมของเธอ "บ่าย 3 โมง" เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เธอจะหลับสนิทแ







